Η μολυσματική τέρμινθος στα παιδιά και η ομοιοπαθητική θεραπεία της

Η μολυσματική τέρμινθος (Molluscum contagiosum) είναι μία μεταδοτική δερματοπάθεια

οφειλόμενη στον ιό Pox VirusMollucosi (πομφοϊός). Ο ιός αυτός αποτελεί έναν από τους ευρύτερα διαδεδομένους και μολυσματικούς ιούς, που προσβάλλει κυρίως το δέρμα και σπανιότερα τους βλεννογόνους.
Αποικεί μόνο τον άνθρωπο και υπάρχουν 4 τύποι του ιού αυτού:
I) τύπος 1(MCV-1) προσβάλλει κυρίως τα παιδιά 
II) τύπος 2 (MCV-2) τους ενήλικες 
III) τύποι 3 και 4 σπάνια προκαλούν λοίμωξη.
Η νόσος εμφανίζεται συχνότερα στη νεαρή,παιδική (κυρίως 2-5 έτη) ηλικία καθώς και στην εφηβική και ενήλικη περίοδο. Στις δύο τελευταίες περιπτώσεις οφείλεται σε μετάδοση κατά τη σεξουαλική επαφή. Έξαρση παρατηρείται και σε περιπτώσεις ανοσοκαταστολής (νοσήματα συνδετικού ιστού, μεταμόσχευση, HIV, χρόνια νοσήματα).
1889961_origΑν και η μολυσματική τέρμινθος, είναι ένα κοινό βλατιδώδες εξάνθημα, που εμφανίζεται συχνά σε παιδιά ηλικίας ενός έως και δέκα ετών, πολλοί γονείς δε γνωρίζουν την ύπαρξή της. 
Η νόσος εμφανίζεται  με μεμονωμένες βλατίδες χρώματος ρόδινου, λευκωπού ή  μαργαριταροειδούς και το μέγεθός τους είναι από κεφαλή καρφίτσας μέχρι φακής ή και  μεγαλύτερο. Έχουν σχήμα ημισφαιρικό με ομφαλωτό κέντρο και είναι σκληρά στην υφή. 
Η πλειονότητα των βλαβών εμφανίζουν ένα κεράτινο βύσμα, το οποίο προσδίδει στη βλάβη ένα κεντρικό εντύπωμα. Ελαφριά πίεση στη βλάβη προκαλεί εξώθηση του κεντρικού βύσματος.  Οι μικρές αυτές βλάβες (σα σπυράκια) της επιδερμίδας παρουσιάζονται κυρίως στο πρόσωπο, στον κορμό, στα άκρα και στα γεννητικά όργανα. 
Οι βλάβες αναπτύσσονται 2 με 8 εβδομάδες μετά τη μόλυνση, ενώ, όταν παρουσιαστούν τα πρώτα σπυράκια, είναι πολύ εύκολο και πιθανό να μεταφερθεί ο ιός από το ένα μέρος του σώματος στο άλλο, αν το παιδί τρίψει ή ξύσει τα σπυράκια αυτά. Τα «μαργαριτάρια» της μολυσματικής τερμίνθου συνήθως δεν προκαλούν πόνο, αλλά η ασθένεια τείνει να είναι χειρότερη σε παιδιά με έκζεμα. Στα παιδιά η λοίμωξη μεταφέρεται με διάφορους τρόπους, όπως από δημόσιους χώρους (πισίνες)  με την άμεση επαφή (δέρμα με δέρμα), αλλά και μέσω αντικειμένων, όπως παιχνίδια, ρούχα και πετσέτες. Τα παιδιά πρέπει να ακολουθούν γενικές μεθόδους πρόληψης της μετάδοσης του ιού της μολυσματικής τερμίνθου. Πιο συγκεκριμένα, πρέπει να πλένουν συχνά τα χέρια τους με σαπούνι και νερό, να μη μοιράζονται πετσέτες και ρούχα ή άλλα προσωπικά αντικείμενα, να μη μοιράζονται σωσίβια και θαλάσσια παιχνίδια στις πισίνες και να μην ακουμπάνε τα σπυράκια άλλων παιδιών.
Molluscum-Contagiosum-In-ChildrenΟι δερματικές βλάβες τηςμολυσματικής τερμίνθου, αν και χαρακτηριστικές, δεν αναγνωρίζονται εύκολα από τους παιδιάτρους γιατί οι τελευταίοι δεν είναι αρκετά εξοικειωμένοι με τη νόσο. Έτσι, το εξάνθημα αυτό εκλαμβάνεται συχνά ως ανεμοβλογιά κατά την αρχική έκθυσή του και στη συνέχεια, λόγω της επιμονής των βλαβών, ως επιμολυνθείσα ατοπική δερματίτιδα. 
Η μολυσματική τέρμινθοςαπαιτεί άμεση επίσκεψη στο δερματολόγο, ο οποίος θα διαγνώσει, θα ενημερώσει τους γονείς για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των συνιστώμενων μεθόδων θεραπείας και θα προβεί τελικά στην κατάλληλη θεραπεία.
Οι θεραπευτικές επιλογές για την καταπολέμηση της μολυσματικής τερμίνθου είναι η αφαίρεση των δερματικών αλλοιώσεων με χειρουργική curetta, ή η αφαίρεσή τους με τη μέθοδο της κρυοπηξίας (εφαρμογή υγρού αζώτου) ή με τη μέθοδο της διαθερμοπηξίας. 
Σε αρκετές περιπτώσεις η μολυσματική τέρμινθος, εάν παραμείνει χωρίς θεραπεία, μπορεί να  εξελιχθεί  ραγδαία και να υποχωρήσει σε 9-12 μήνες.  Επειδή όμως οι νέες βλάβες μπορεί να αναπτυχθούν εκεί,όπου οι παλαιότερες υποχωρούν , συνιστάται να γίνεται η θεραπεία σε αρχικό στάδιο, πριν αυξηθούν οι δερματικές βλάβες και πριν κολλήσουν άλλα συγγενικά ή φιλικά πρόσωπα. Η πρόληψη είναι πολύ σημαντική, γι’αυτό καλό θα ήταν να συμβουλεύουμε  τα παιδιά μας, από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, να ακολουθούν τους βασικούς κανόνες υγιεινής.
Η ομοιοπαθητική είναι αποτελεσματική θεραπεία για μια σειρά από ιογενείς λοιμώξεις, που περιλαμβάνουν και τη μολυσματική τέρμινθο. Στα υγιή παιδιά η νόσος υποχωρεί αυτόματα και δε χρειάζεται καμία θεραπεία.
homeopathy (1)
Η ομοιοπαθητική θεραπεία προτείνεται όταν η νόσος επιμένει,εξαπλώνεται ή όταν προϋπάρχει έκζεμα (το έκζεμα μπορεί να παρουσιαστεί γύρω από τα σπυράκια προκαλώντας στα παιδιά κνησμό και ξύσιμο με αποτέλεσμα να εξαπλώνονται οι βλάβες), ακόμα σε ασθενείς με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα ή σε δευτεροπαθείς βακτηριακές λοιμώξεις του δέρματος.
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που συνταγογραφούνται πιο συχνά είναι: Bromium, Bryonia, Calc ars., Causticum, Dulcamara, Kali iod., Lycopodium, Natrum mur., Rhus toxicodendron, Silicea, Sulphur, Thuja occidentalis, Verrucavulgaris.
Βιβλιογραφία
1. Τσιτσιβανίδου – Κοκόρου Τ. Λοιμώξεις του δέρματος από τους ιούς HPV και μολυσματικής τερμίνθου στα παιδιά. Παιδιατρική Θεραπευτική Ενημέρωση; 2006: 260-263.
2. Rajendran ES. Molluscum contagiosum: a case series. Homeopathy,2002; 91:255-9.

Υποτροπιάζουσα αφθώδης στοματίτιδα: Ομοιοπαθητική θεραπεία και Ορθομοριακή διατροφή.



Υποτροπιάζουσα αφθώδης στοματίτιδα: Ομοιοπαθητική θεραπεία και Ορθομοριακή διατροφή.

Υποτροπιάζουσα αφθώδης στοματίτιδα: Ομοιοπαθητική θεραπεία και Ορθομοριακή διατροφή.

shutterstock_1816758_633_451Αρκετοί προδιαθεσικοί παράγοντες έχουν προταθεί όπως η ψυχολογική ένταση (στρες), το τραύµα, η έλλειψη σιδήρου, η έλλειψη φυλλικού οξέος, η διακοπή του καπνίσματος, η κοιλιοκάκη (εντεροπάθεια ευαισθησίας στη γλουτένη), η νόσος του Crohn, (ελκώδης κολίτιδα) η Νόσος Αδαμαντιάδη Behcet καθώς επίσης και διάφορες  ανοσολογικές διαταραχές.
Η εκδήλωση της νόσου µπορεί να είναι ήπια ή βαριά και σε ακραίες περιπτώσεις µπορεί ακόµη και να δυσχεραίνει την ικανότητα λήψης τροφής, οδηγώντας  τον πάσχοντα σε υποσιτισµό.
Η πάθηση αποτελεί τη συνηθέστερη νοσολογική οντότητα,που προσβάλλει το στοματικό βλεννογόνο ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, φυλής και γεωγραφικής κατανομής, με συχνότητα, που κυμαίνεται από 6−66%.
Οι άφθες ταξινομούνται ανάλογα με το μέγεθός τους, τον αριθμό τους, το βάθος της εξέλκωσης, που προκαλούν, τη διάρκεια παραμονής τους όπως επίσης και τη συνύπαρξη εκδηλώσεων από άλλα όργανα και συστήματα σε:
-Μικρές άφθες: μικρές εξελκώσεις (μέχρι 6mm περίπου), που υποτροπιάζουν συχνά, παραμένουν στο βλεννογόνο για 7-14 ημέρες κι επουλώνονται χωρίς να αφήνουν ουλή.
-Μεγάλες άφθες: Μεγάλα έλκη, (μεγαλύτερα του 1cm), συνήθως πολύ επώδυνα, μονήρη ή πολλαπλά. Διαρκούν ένα με δυο μήνες και μόνο στην περίπτωση, που υποτροπιάζουν συχνά μπορεί να αφήσουν ουλές.
-Ερπητόμορφα έλκη: Ονομάζονται έτσι λόγω της μεγάλης ομοιότητας με τις βλάβες ,του απλού έρπητα. Οι εξελκώσεις είναι πολυάριθμες ,πολύ μικρές κι εξαιρετικά επώδυνες.
-Άφθες, οι οποίες συνυπάρχουν με υποτροπιάζουσες εξελκώσεις στη γεννητική περιοχή, στους οφθαλμούς και στο δέρμα ενώ μπορεί να παρατηρηθούν και αρθραλγίες, αρθρίτιδες, θρομβώσεις, ανευρύσματα, προσβολή του αναπνευστικού, του γαστρεντερικού ή του κεντρικού νευρικού συστήματος. Πρόκειται για το σύνδρομο Αδαμαντιάδη-Behcet-χρόνιο, πολυσυστηματικό νόσημα με υφέσεις και εξάρσεις αγνώστου αιτιολογίας και πρόγνωσης.
-Τέλος άφθες, μπορεί να εμφανιστούν και σε άλλα πολυσυστηματικά νοσήματα όπως είναι το σύνδρομο Reiter (μη γονοκοκκική ουρηθρίτιδα, επιπεφυκίτιδα, ασύμμετρη αρθρίτιδα των μεγάλων κυρίως αρθρώσεων και δερματοβλεννογόνιες βλάβες), ή η κοκκιωματώδης αγγειίτιδα του Wegener.
Το κύριο χαρακτηριστικό όλων των αφθών είναι ο εξαιρετικά έντονος πόνος. Ο ασθενής υποφέρει, δε μπορεί να φάει αλλά συχνά δε μπορεί και να μιλήσει.
Σε ότι αφορά στη θεραπεία η κλασσική θεραπευτική χρησιμοποιεί ανοσοκατασταλτικά φάρμακα όπως είναι τα κορτικοστεροειδή (συχνά χορηγούνται από το στόμα αφού δεν υπάρχουν τοπικά σκευάσματα με ικανοποιητική απορρόφηση από το στοματικό βλεννογόνο), τοπικά αναισθητικά, στοματοπλύσεις με αντιβιοτικά, βηταμεθαζόνη, κολχικίνη, πρεδνιζολόνη, θαλιδομίδη σε μικρές δόσεις. Όλα αυτά όμως συνήθως δεν είναι αποτελεσματικά και το σπουδαιότερο δεν ανακουφίζουν άμεσα τον ασθενή.
Συνιστάται να αποφεύγεται η κατανάλωση ερεθιστικών τροφών όπως είναι τα καρύδια, οι φακές, οι φράουλες,, οι ντομάτες, τα βατόμουρα, τα ξινά, κάποια είδη τυριών κλπ.
Οι στοματικές πλύσεις με Αλόη, πρόπολη ή σπρέι Κίστου ή κολλοειδούς αργύρου βοηθούν στην ανακούφιση από τις άφθες.
ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
homeopathy (1)Το κενό έρχεται να καλύψει η ομοιοπαθητική θεραπεία κατά την οποία παρατηρείται ταχεία ανακούφιση από τον πόνο καθώς επίσης και ταχεία υποστροφή των βλαβών. Η χρήση ομοιοπαθητικών σκευασμάτων παρεμποδίζει την επέκταση του προβλήματος αλλά και την εμφάνιση πιθανών επιπλοκών.
Συνήθως με μια δόση εβδομαδιαίως από το ενδεικνυόμενο κάθε φορά φάρμακο στην οξεία φάση της θεραπείας επιτυγχάνουμε καταστολή της υποτροπής γρήγορα και ακίνδυνα.
Σε περιπτώσεις βέβαια, που επιμένουν η θεραπεία επιτυγχάνεται με το ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο του ασθενούς αρκεί να ξεκινήσουμε το ταχύτερο δυνατό.
Ομοιοπαθητικά φάρμακα, που χρησιμοποιούνται για τις άφθες με μεγαλύτερη συχνότητα είναι:
-Borαx: Χαρακτηρίζεται από φυσαλιδώδεις, εξέρυθρες κι εξαιρετικά επώδυνες βλάβες, που εντοπίζονται κυρίως στην επιφάνεια της γλώσσας, στο βλεννογόνο των παρειών, στα ούλα και στα χείλη.  Συχνά παρατηρείται αδυναμία λήψης τροφής λόγω του πόνου και ιδιαίτερα σε ότι αφορά στα αλμυρά και στα ξινά.
-Hepar sulphur: Οδηγό σύμπτωμα για την  ένδειξη του φαρμάκου αποτελεί  ο διαξιφιστικός πόνος, που οφείλεται σε πληγή στο φάρυγγα. Είναι χαρακτηριστική η βελτίωση του πόνου με ζεστά αλλά και η επιδείνωση με τα κρύα ροφήματα.
– Natrium Muriaticum: Ενδείκνυται σε περιπτώσεις ερπητικών λοιμώξεων στο στόμα., όπου υπάρχει έντονο αίσθημα καυστικού πόνου.
-Mercurius cyanatus: Επιλέγεται όταν τα έλκη φέρουν γκριζωπή μεμβράνη και άσχημη μυρωδιά.
-Cantharis: Συνιστάται εκεί, που υπάρχει τάση για νέκρωση κι επέκταση των εξελκώσεων.
-Kali bichromicum: Σε βαθειές εξελκώσεις , που φλεγμαίνουν και καλύπτονται από κίτρινη ή κτρινοπράσινη ψευδομεμβράνη. Απαντούν στο  βλεννογόνο του στόματος και στο φάρυγγα-στη σταφυλή στις αμυγδαλές, στην υπερώα.
-Mercurius solubilis: Άφθες κι εξελκώσεις στη γλώσσα και στο φάρυγγα, οι οποίες δεν είναι σαφώς περιγεγραμμένες. Συχνά ανευρίσκονται, διογκωμένοι λεμφαδένες στην περιοχή, δυσοσμία στόματος, σιελόρροια. Ακόμη παρατηρείται πάχυνση της γλώσσας, με εντυπώματα από τα δόντια και λευκοκίτρινο επίχρισμα.
-Acidum nitricum: Άφθες με  ασαφή όρια, με πυθμένα, που εύκολα αιμορραγεί και εξαιρετικά επώδυνες. Ο πόνος μοιάζει με τσίμπημα. Πιο συχνά προσβάλλονται οι αμυγδαλές, η εσωτερική επιφάνεια των χειλιών, και η γλώσσα.
-Hydrastis Canadensis: Φυσαλλίδες και άφθες που εμφανίζονται συνήθως στο βλεννογόνο του κάτω χείλους. Παράγουν πηχτή κίτρινη βλέννα ,ενώ η γλώσσα είναι πεπαχυσμένη, φαρδιά, πονάει και φέρει κιτρινωπό επίχρισμα στην επιφάνειά της.
-Muriatic acid: Βαθιές άφθες, που αναπτύσσονται πάνω σε μαύρη στερεή βάση, στην περιοχή της υπερώας. Συνοδεύονται από έντονη δυσοσμία και δυσφαγία βαρειάς μορφής.
-Sulfuric acid: Οι άφθες καλύπτονται από λευκοκίτρινο επίχρισμα. Απαντούν στο βλεννογόνο του στόματος και του φάρυγγα ενώ είναι χαρακτηριστική η έντονη σιελόρροια και η δυσοσμία της αναπνοής. Αιμορραγούν πολύ εύκολα.
Άλλα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που ανάλογα με την περίπτωση συνταγογραφούνται για άφθες είναι: Mercurius corrosivus, Belladonna, Carbo vegetabilis, Kali carbonicum, Sulphur, Argentum nitricum, Apis, Plumbum aceticum, Silicea terra, Echinacea.
Τοπικά στις άφθες μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κρέμα Calendula ή ακόμη και μητρικό βάμμα Hydrastis για στοματοπλύσεις.-περίπου 30 σταγόνες σε 30 ml χλιαρό νερό τρεις φορές ημερησίως. Πολύ καλό είναι και το spray της πρόπολης, το οποίο παρά το ότι προκαλεί για λίγο αίσθημα καύσου, παρεμποδίζει την επέκταση των βλαβών και βοηθά στην ταχύτερη επούλωση κι αποδρομή τους.
73ae1196a2207229ea0eee341ccd0b99.w600.h340.z1
Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας από 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει τη δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
  1. Femiano F.Lanza A, et al. Guidelines for Diagnosis and Management of Aphtous Stomatitis.Pediatr Infect Dis 26:728-732,2007.
  2. Λασκαράτος Ι. Ιστορία του συνδρόμου Αδαμαντιάδη-Behcet Ιατρικά Χρονικά Ζ:(11) 803-811,1984.
  3. Laskaris G. Aphthous Stomatitis.in:Katsabas A and LottiT.M. Europian Handbook of Dermatological Treatments Springer,1999.
  4. Λάσκαρης Γ. Θεραπευτική Νόσων Στόματος, Λίτσας 2005
  5. Λούμου Π. Αφθες: Διαφορική διάγνωση – θεραπεία. Infoderma. Τευχος 76, Μαιος-Ιούνιος 2008.
  6. Rogers R and Bruce A. Oral Medicine/Oral Dermatology. Dermatologic Clinics 21: 1-215, 2003.
  7. Regezi J and Sciubba J. Oral pathology W.B. Saunders Company, 2008

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΝΟΥΔΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΡΙΤΑΚΗΣ


Ο κλινικός μοριακός διατροφολόγος Γιώργος Μηνούδης και ο καρδιολόγος-ομοιοπαθητικός ιατρός Γιώργος Χαριτάκης, απαντούν σε ερωτήσεις που αφορούν στο «ευ ζην»: γιατί αρρωσταίνουμε; Τι είναι εν τέλει τα αυτοάνοσα νοσήματα; Αντιμετωπίζεται και πώς το άγχος με τη διατροφή; Συνδέεται η επίδοση των παιδιών στο σχολείο με τη διατροφή τους;
https://www.youtube.com/watch?v=PA596dKQaaI#t=15

Έμετος και Βήχας στην παιδική ηλικία : ομοιοπαθητική θεραπεία και ορθομοριακή διατροφή.

.
Έμετος και Βήχας στην παιδική ηλικία : ομοιοπαθητική θεραπεία και ορθομοριακή διατροφή.


Ο έμετος αποτελεί  βίαιη αποβολή γαστρικού περιεχομένου μέσω του στόματος. Mπορεί να επέλθει αυτόματα ή να προκληθεί από τον ασθενή. Διαφέρει από την γαστροοισοφαγική παλινδρομική νόσο, η οποία, στην περίπτωση των βρεφών, συνίσταται στην αβίαστη επιστροφή μιας μικρής ποσότητας γάλακτος με το ρέψιμο.
to_paidi_mou_vixei_exei_asthma
Ο έμετος είναι πολύπλοκο αντανακλαστικό, στο οποίο μετέχει το κεντρικό και το αυτόνομο (συμπαθητικό, παρασυμπαθητικό) νευρικό σύστημα, όπως και απαγωγές νευρικές ίνες. Ο έμετος θεωρείται ότι αποτελεί αμυντικό μηχανισμό του οργανισμού, που αποσκοπεί στην αποβολή τοξικών ουσιών.
Έμετος μπορεί να προκληθεί όταν υπάρχει έντονος σπλαχνικός πόνος καθώς επίσης και σε απόφραξη του λεπτού εντέρου. Στην τελευταία περίπτωση συνήθως προηγείται πρόδρομη φάση, με ναυτία, ωχρό δέρμα, σιελόρροια και ταχυκαρδία.
Συγχρόνως υπάρχει έντονη μείωση της κινητικότητας του στομάχου. Το στάδιο αυτό μπορεί να διαρκέσει από λίγα λεπτά μέχρι ώρες ή και ημέρες. Ακολουθεί η κύρια φάση του εμέτου, που καταλήγει στην αποβολή του εμέσματος από το στόμα.
0001626de6aa8ef5b99196e5ea11b990_LΟ εμετός στα μικρά παιδιά είναι φαινόμενο συχνό και όχι πάντα ανησυχητικό. Αν το βρέφος αποβάλλει κάθε λήψη υγρών αμέσως μετά τη γέννησή του, τότε μπορεί να υπάρχει δυσπλασία (συγγενής στένωση) του οισοφάγου.
Είναι πιθανό να υπάρχει στο διάφραγμα, στη θέση εισόδου του οισοφάγου στην περιοχή της κοιλιάς, μια οπή, που προκαλεί την επιστροφή του στοματικού περιεχομένου στον οισοφάγο (γαστροοισοφαγική παλινδρομική νόσος).
Πολλές φορές είναι αποτέλεσμα πολυφαγίας ή οφείλεται σε ναυτία, που προκλήθηκε από μετακίνηση με κάποιο μέσο (αυτοκίνητο, πλοίο κ.ά.). Αρκετές φορές ο εμετός οφείλεται και σε απλές λοιμώξεις του γαστρεντερικού, που συνήθως είναι ιογενείς. Αυτοί ειδικά οι εμετοί συνήθως συνοδεύονται από διάρροια. Ωστόσο, οι εμετοί των παιδιών που οφείλονται σε ιούς διαρκούν από 24-48 ώρες και αντιμετωπίζονται με κατάλληλη διαιτητική αγωγή. Ο εμετός μπορεί να είναι έκφραση μιας ακίνδυνης αδιαθεσίας, αλλά και ένδειξη μιας ασθένειας που μπορεί να αποδειχτεί θανατηφόρα για το παιδί.
Ένας ξαφνικός εμετός μπορεί να οφείλεται σε σκωληκοειδίτιδα ή σε αιφνίδιο ειλεό. Η υποψία τέτοιων καταστάσεων πρέπει να διερευνάται από το γιατρό. Πίσω από τους συνεχείς εμετούς στα παιδιά μπορεί να κρύβεται μια δυσπλασία του γαστρεντερικού σωλήνα.
Κάθε αποβολή του περιεχομένου του στομάχου από το στόμα δε θεωρείται παθολογικό φαινόμενο.
Ταξινόμηση με βάση τη συχνότητα.
-Περιστασιακά : Ένα ή περισσότερα μεμονωμένα περιστατικά , οφείλονται στη διατροφή ή είναι λοιμώδους αιτιολογίας .
-Επαναλαμβανόμενα περιστατικά: Επαναλαμβάνονται μετά από μερικές ημέρες ή εβδομάδες. Ανάλογα με το χρονικό διάστημα, που μεσολαβεί μεταξύ των επεισοδίων εμέτου χωρίζονται σε χρόνια, ακανόνιστα , σε απρόβλεπτα χρονικά διαστήματα.
-Κυκλικά περιστατικά : Χαρακτηρίζονται από υποτροπιάζουσες προσβολές και διαρκούν από εβδομάδες έως μήνες (χαρακτηριστικό της προσχολικής και των πρώτων σχολικών χρόνων).
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που συνταγογραφούνται συχνότερα σε περιστατικά εμέτου είναι:
Ipecacuana – σοβαρή ναυτία, επιδείνωση από τη μυρωδιά των τροφίμων, αυξημένη σιελόρροια, πυρετός, διάρροια, δίψα για μεγάλες ποσότητες κρύου νερού.
Arsenicum album – Διάρροια, οξύ κοιλιακό άλγος, αδυναμία και άγχος.
Senna –  έμετος , διάρροια, χλωμό πρόσωπο.
China  rubra – αφυδάτωση, εφίδρωση, υπερβολική δίψα, διάρροια, αναιμία.
Antimonium crudum – ναυτία, έμετος, ρέψιμο, πόνος στο στομάχι.
Veratrum album – ακατάσχετη διάρροια, λιποθυμία , τάση να καταρρεύσει.
Iris versicolor – ισχυρός πονοκέφαλος, έμεσμα ζεστό και όξινο.
Nux vomica- όταν κάνει εμετό ανακουφίζεται.
Δεν είναι απαραίτητο το παιδί να σιτιστεί, γι αυτό και δεν πρέπει να επιμένετε να του δώσετε φαγητό ή υγρά όταν κάνει εμετό. Μη δίνετε γάλα και ότι περιέχει γάλα. Θα πρέπει να δίνουμε νερό σε μικρή ποσότητα με το κουταλάκι του γλυκού. Η China  rubra δίνεται και για αφυδάτωση. Σε επαναλαμβανόμενα περιστατικά μπορεί να χορηγηθούν: LycopodiumNatrum muriaticumArsenicumalbumPhosphorus,κ.α
Βήχας
shutterstock_109784_633_451Ο βήχας είναι ένα ενοχλητικό σύμπτωμα, ιδιαίτερα όταν είναι «παραγωγικός» (υπάρχουν πτύελα, φλέγματα). Συνήθως οφείλεται σε ιογενή λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού.
Δυσχεραίνει την καθημερινότητά μας ενώ ταυτόχρονα αποτελεί σημαντικό αντανακλαστικό, που βοηθά τον ανθρώπινο οργανισμό να ‘καθαρίσει’ τους αεραγωγούς του (το βρογχικό δέντρο, που οδηγεί στους πνεύμονες).
Είναι ασπίδα για το  φάρυγγα και το ανώτερο αναπνευστικό μας σύστημα, προστατεύοντας από βλαβερά σωματίδια και μικροοργανισμούς, που προσπαθούν να διεισδύσουν  στον οργανισμό μας.
Διακρίνουμε δύο βασικά είδη βήχα, τον παραγωγικό, ο οποίος χαρακτηρίζεται από την παραγωγή φλέγματος, και τον ξηρό, που χαρακτηρίζεται από απουσία φλέγματος. Ανάλογα με τη διάρκειά του διακρίνεται σε:
Α) Οξύς – με διάρκεια μέχρι 3 εβδομάδες
Β) Υποξύς – από 3 μέχρι 8 εβδομάδες
Γ) Χρόνιος – διαρκεί πάνω από 8 εβδομάδες
Στην οξεία και υποξεία φάση η αιτία είναι συνήθως κάποια ιογενής ή βακτηριακή λοίμωξη.
Στο χρόνιο βήχα οι αιτίες είναι διαφορετικές:
  • Στα παιδιά – το 85% οφείλεται σε άσθμα, και το 10% σε λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού.
  • Στους ενηλίκους – το 60% οφείλεται σε άσθμα, το 15% σε οπισθορινική καταρροή, το 10% σε γαστροοισοφαγική παλλινδρόμηση και το 1% σε φάρμακα κατά της υπέρτασης.
Με την ομοιοπαθητική θεραπεία ΔΕΝ θεραπεύουμε το βήχα αλλά την αιτία που τον προκαλεί. Η θεραπεία, που έχει στόχο την καταστολή του είναι επικίνδυνη. Υπάρχουν πολλά ομοιοπαθητικά φάρμακα, που μπορούν να μας βοηθήσουν στην ταχεία αποκατάσταση της υγείας στο αναπνευστικό σύστημα.
kryoma-paidi-590_b
Η σωστή επιλογή του ομοιοπαθητικού φαρμάκου γίνεται αφού λάβουμε υπόψη τη φύση και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του βήχα. Σε οξείες καταστάσεις, πολύ συχνά η εικόνα του ασθενή αλλάζει γρήγορα  και για αυτό θα πρέπει ο ομοιοπαθητικός ιατρός να αλλάζει το ομοιοπαθητικό φάρμακο ανάλογα  με την κλινική εικόνα του ασθενή. Η δυναμοποίηση θα πρέπει να είναι πιο υψηλή (30 ή και 200 CH) και ο ασθενής θα πρέπει να λαμβάνει πιο συχνά το ομοιοπαθητικό του φάρμακο για να έχει πιο γρήγορα αποτελέσματα.
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που συνταγογραφούνται πιο συχνά για το βήχα είναι:
Aconitum –  Η ασθένεια εμφανίζεται ξαφνικά με πυρετό. Ο βήχας είναι ξηρός και επιδεινώνεται από την έκθεση στο κρύο και τον αέρα.
Allium cepa: Βήχας κοινών κρυολογημάτων, ή ρινίτιδα από αλλεργία στο χόρτο.
Antimonium tartaricum- Η γενική κατάσταση του ασθενή χαρακτηρίζεται από υπνηλία, κόπωση, ναυτία. Επιδείνωση από ζεστά ροφήματα. Δίνεται και σε κοκκύτη.
Arnica: Παροξυσμικός, κοκκυτοειδής βήχας
Веlladonna- Το πρόσωπό του είναι κόκκινο με κόκκινα μάτια. Ο βήχας είναι ξηρός,  συνοδεύεται από πονοκέφαλο, και τελειώνει με φτέρνισμα.
Bryonia alba- Ο βήχας είναι ξηρός και πολύ επίπονος με πόνο στο στήθος και το κεφάλι. Ο ασθενής κρατά το στήθος όσο βήχει. Επιδείνωση με την παραμικρή κίνηση.
Carcinosin- Άσθμα που αρχίζει νωρίς στη παιδική ηλικία, με οικογενειακό ιστορικό
καρκίνου, άσθματος, διαβήτη.
Causticum- Εμφανίζεται αδυναμία στους μύες του λαιμού και του στήθους με αποτέλεσμα ο ασθενής να μη μπορεί να βήξει αρκετά βαθιά ώστε να αποβάλλει τα φλέγματα. Επιπρόσθετα παρατηρείται ακούσια απώλεια ούρων κατά τη διάρκεια του βήχα.
Coccus cacti- Παροξυσμικός υλακώδης βήχας.
Drosera- Ο βήχας είναι βαθύς. Στο λαιμό του ο πάσχων αισθάνεται σαν να τον γαργαλάει ένα φτερό. Βελτιώνεται  όταν ο ασθενής πιέζει το μέρος που πονά, καθώς επίσης και με τον καθαρό αέρα.
Dulcamara- Βήχας και βρογχίτις κάθε φορά που ο καιρός γίνεται κρύος και υγρός.
Eupatorium perfoliatum-Βήχας με πυρετό και πόνους.
Euphrasia-Ειδικά για βήχα αλλεργικής αιτιολογίας.
Hyoscyamus-Ξηρός,υλακώδης βήχας σα να γαυγίζει.
Influenzinum-Άσθμα μετά από γρίπη.
Ipecacuana- Το συγκεκριμένο ομοιοπαθητικό φάρμακο συνταγογραφείται και ως αποχρεμπτικό. Παρατηρείται ισχυρή σιελόρροια, έντονος βήχας (σαν το γαϊδούρι) με αιμορραγία από τη μύτη. Βελτιώνεται με καθαρό αέρα και κρύα ροφήματα.
Medorrhinum-Το πιο συχνό φάρμακο για το παιδικό άσθμα.
Natrum sulphuricum-Φάρμακο για άσθμα, απόχρεμψη με πράσινα φλέγματα.
Phosphorus- Βήχας γαργαλιστικός, σφίξιμο και αίσθημα βάρους στο στήθος. Έντονη επιθυμία για αλμυρά, παγωτό, σοκολάτα, λαχτάρα για παγωμένα ροφήματα.
Psorinum: Συχνές οξείες αναπνευστικές λοιμώξεις μετά από έκθεση σε κρύο ή ρεύμα. Ιστορικό εξανθημάτων με έντονο κνησμό και δυσοσμία ιδρώτα ή δύσοσμης ωτόρροιας.
Pulsatilla – Ο βήχας χειροτερεύει όταν ο ασθενής βρίσκεται σε ζεστό δωμάτιο και βελτιώνεται όταν βρίσκεται σε καθαρό ​​αέρα. Νιώθει βάρος στο στήθος. Ο βήχας είναι υγρός το πρωί και  ξηρός το βράδυ.
Rumex- Ο βήχας είναι ξηρός, ερεθιστικός (σαν ένα φτερό να γαργαλά το λαιμό) και γαργαλιστικός. Χειροτερεύει όταν μεταβάλλεται η θερμοκρασία π.χ όταν μετακινείται από ζεστό σε κρύο δωμάτιο.
Sabadilla:Βήχας με φταρνίσματα, δακρύρροια και καταρροή.
Sambucus nigra-Απότομα επεισόδια πνιγηρού βήχα μέσα στη νύχτα.
Squilla maritima-Απότομος παροξυσμικός βήχας και ακράτεια ούρων ή κοπράνων.
Spongia – Ο βήχας είναι ξηρός και υλακώδης. Ο ασθενής ξυπνά με  αίσθημα ασφυξίας. Ο βήχας προκαλείται κατά την  ομιλία ή από ξηρό, κρύο αέρα. Βελτιώνεται με  ζεστά ροφήματα και τρόφιμα.
Sulphur- Ο βήχας χειροτερεύει τη νύχτα. Βρογχίτις, βήχας μετά από ιλαρά.
Τα ορθομοριακά προϊόντα είναι ειδικά επιλεγμένα συμπληρώματα διατροφής υψηλής ποιότητος και προδιαγραφών για βέλτιστη απορρόφηση και βιοδιαθεσιμότητα κυτταρικά αλλά όχι μόνο. Είναι επίσης προϊόντα που βοηθούν στην πολύ λεπτή διαδικασία της σωστής και ολοκληρωμένης κυτταρικής αποτοξίνωσης και ορθομοριακής θρέψης.
Η Ορθομοριακή διατροφή και η Ομοιοπαθητική θεραπεία συνδυαστικά οδηγούν σε καλύτερα αποτελέσματα. Τα ορθομοριακά σκευάσματα που περιέχουν Βιταμίνη C,  εκχύλισμα μύρτιλλου, πιπερόριζα και ψευδάργυρο βελτιώνουν τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.
homeopatia-czyli-zdrowie-po-krolewsku_19081652
Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε).