ΨΩΡΙΑΣΗ ΜΙΑ ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΗ ΔΕΡΜΑΤΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ: ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΜΟΡΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ.

Πρόκειται για φλεγμονώδη νόσο, που χαρακτηρίζεται από υπέρμετρη πάχυνση της επιδερμίδας, με αποτέλεσμα τα κύτταρα του δέρματος στις προσβεβλημένες περιοχές  να ανανεώνονται κάθε 3-7 ημέρες, αντί για κάθε 28. Έτσι εμφανίζονται επηρμένες πλάκες στο δέρμα, που είναι πλούσιες σε λέπια (λεπιδώδεις). Εκτιμάται ότι 2-5% των ανθρώπων παγκοσμίως πάσχουν από ψωρίαση. Συνηθέστερα προσβάλλονται οι Καυκάσιοι και οι πληθυσμοί της Βόρειας Ευρώπης ανεξαρτήτου ηλικίας.
          Η Ψωρίαση δεν είναι μεταδοτική. Μπορεί να πυροδοτηθεί από κάποιο μικρόβιο ή ιό (σταγονοειδής Ψωρίαση) αλλά δε μπορεί κάποιος να την κολλήσει ή να τη μεταδώσει σε κάποιον άλλον. Από την άλλη πλευρά δεν αποτελεί μόνο ένα απλό εξάνθημα με δυσάρεστη εικόνα αλλά κάτι περισσότερο αφού επηρεάζει σχεδόν πάντα τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική υγεία του ασθενούς.
          Η Ψωρίαση δεν είναι κάτι παροδικό. Έχει την τάση να υποτροπιάζει- εμφανίζεται και εξαφανίζεται. Κάποιοι ασθενείς έχουν παρατηρήσει ότι το νόσημα εμφανίζεται σε αυτούς περιοδικά ως αντίδραση σε συγκεκριμένα ερεθίσματα ή ότι επιδεινώνεται σε συγκεκριμένες εποχές –συνήθως το χειμώνα.
Η Ψωρίαση σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες είναι αποτέλεσμα διαταραχής του ανοσοποιητικού συστήματος του οργανισμού και για αυτό χαρακτηρίζεται ως αυτοάνοσο νόσημα – το ανοσοποιητικό σύστημα αποδιοργανώνεται και επιτίθεται σε κύτταρα και ιστούς του ίδιου του οργανισμού. Καθώς δημιουργούνται τα νέα κύτταρα και ανέρχονται στην επιφάνεια του δέρματος τα παλιά αποκολλώνται και αποπίπτουν. Η διαδικασία αυτή στους Ψωριασικούς ασθενείς επαναλαμβάνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα με αποτέλεσμα να συσσωρεύεται μεγάλος αριθμός νέων κυττάρων στο δέρμα  και να δημιουργούνται επηρμένες, λεπιδώδεις αλλοιώσεις (πλάκες). Ακολουθεί μαζική αποκόλληση των επιφανειακών κυττάρων (κερατινοκυττάρων) από την επιφάνεια του δέρματος, και δημιουργία λεπιών με λευκό ή ασημί χρώμα. Η υποκείμενη περιοχή είναι ευαίσθητη, κόκκινη και πιθανώς αιμορραγεί.
          Το γονίδιο, που ευθύνεται για την εμφάνιση της Ψωρίασης δεν έχει ταυτοποιηθεί ακριβώς αλλά η νόσος μοιράζεται κοινά στοιχεία με άλλα αυτοάνοσα και φλεγμονώδη νοσήματα. Συχνά η Ψωρίαση συνυπάρχει με αρθρίτιδα, φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, ινσουλινοεξαρτώμενο διαβήτη, ή σκλήρυνση κατά πλάκας. Η Ψωρίαση πρωτοεμφανίζεται συνήθως μεταξύ 15 και 35 ετών, αλλά απαντά σε κάθε ηλικία-ακόμη και σε νεογέννητα. Συνήθως οι βλάβες εντοπίζονται στο τριχωτό της κεφαλής, στους αγκώνες και στα γόνατα, ενώ συχνά προσβάλλονται τα νύχια, οι παλάμες, τα πέλματα τα γεννητικά όργανα, οι πτυχές του σώματος και σπανιότερα το πρόσωπο. Ένας στους τρεις ασθενείς έχει οικογενειακό ιστορικό Ψωρίασης. Είναι χαρακτηριστικό πως αν και οι δυο γονείς πάσχουν τότε οι πιθανότητες να νοσούν και τα παιδιά τους είναι 50%.
          Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι Ψωρίασης ανάλογα με την εντόπιση των βλαβών και τη μορφολογία τους με συνηθέστερη την Ψωρίαση κατά πλάκας (80%).
Διακρίνουμε επίσης τη σταγονοειδή Ψωρίαση, τη φλυκταινώδη και την ερυθροδερμική μορφή, ενώ ανάλογα με την εντόπιση των βλαβών διακρίνουμε την Ψωρίαση του τριχωτού της κεφαλής , των πτυχών του δέρματος (ανάστροφη), των παλαμών των πελμάτων και των ονύχων.
          Η διάγνωση της Ψωρίασης συνήθως γίνεται εύκολα από την κλινική εξέταση, σπάνια ο δερματολόγος προβαίνει σε ιστολογική εξέταση- λήψη βιοψίας (ιστοτεμαχίου) και προκειμένου να αποκλειστούν άλλες παρόμοιες ασθένειες του δέρματος, όπως:
Φαρμακευτικό εξάνθημα, Τ δερματικό λέμφωμα, δερματίτιδα-έκζεμα, εξωμαστική νόσος Paget.
          Σε ότι αφορά στη θεραπεία  προς το παρόν δε μπορούμε να μιλάμε για ίαση αλλά για περιόδους ύφεσης το νοσήματος. Οι διαθέσιμες θεραπείες σήμερα διακρίνονται στις τοπικές, τις συστηματικές, τις βιολογικές και τη φωτοθεραπεία.
          Η τοπική αγωγή είναι συνήθως μια κρέμα ή μια αλοιφή και χρησιμοποιείται μόνο για εξωτερική χρήση απευθείας στις βλάβες. Αποτελεί θεραπεία πρώτης γραμμής και περιλαμβάνει τα κορτικοστεροειδή, τα ανάλογα της βιταμίνης D, την ανθραλίνη, την πίσσα, το σαλικυλικό οξύ, την ταζαροτένη αλλά και τους αναστολείς της καλσινευρίνης.
Όταν η τοπική αγωγή αποτύχει  ή όταν η Ψωρίαση είναι σοβαρότερης μορφής τότε χρησιμοποιείται η συστηματική αγωγή- το φάρμακο εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος κι έτσι φθάνει και στα κύτταρα του δέρματος. Συνήθως χρησιμοποιούνται η μεθοτρεξάτη, τα ρετινοειδή και η κυκλοσπορίνη. Επιπρόσθετα χρησιμοποιείται το ηλιακό φως –η υπεριώδης ακτινοβολία. 
          Η φωτοθεραπεία χρησιμοποιείται ευρέως για την αντιμετώπιση του προβλήματος, είτε με τη μορφή υπεριώδους ακτινοβολίας UVB στενού φάσματος είτε με τη μορφή φωτοχημειοθεραπείας-PUVA.
          Οι βιολογικές θεραπείες είναι νεότερες και ονομάζονται έτσι από τους βιολογικούς παράγοντες, που χρησιμοποιούνται  για τον έλεγχο των αυτοανόσων καταστάσεων. Οι παράγοντες αυτοί είναι συνήθως μονοκλωνικά αντισώματα ή πρωτεΐνες σύντηξης. Οι θεραπευτικές επιλογές  είναι πολλές αλλά και οι πληροφορίες, που έχουμε μέχρι σήμερα για την Ψωρίαση καθώς επίσης και για το ρόλο του ανοσοποιητικού συστήματος στην παθογένεια της νόσου προοιωνίζουν την οριστική αντιμετώπισή του.

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΨΩΡΙΑΣΗΣ
         
          Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της ψωρίασης μπορεί να έχουν ως βασικό συστατικό κάποιο μεταλλικό άλας ή κάποια πρώτη ύλη από το φυτικό ή ζωικό βασίλειο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ομοιοπαθητικών φαρμάκων, που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία είναι:
-Arsenicum album, Arsenicum iodatum, Arsenicum sulfuricum, Baryta sulfurica, Calcarea carbonica, Calcarea sulfurica, Graphites, Kali bichromicum, Kali phosphoricum, Kali sulfuricum, Natrium sulfuricum, Kreosotum, Manganum, Phosphorus, Petroleum, e.t.c
Ενώ κάποια από τα φάρμακα, που ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία είναι:
-Lycopodium, Pulsatilla, Sarsaparilla, Tuberculinum,  Bacillinum, e.t.c
Το μεγάλο πλεονέκτημα των ομοιοπαθητικών φαρμάκων, είναι ότι από τη μια έχουν ως στόχο την άνοδο του επιπέδου υγείας του ασθενούς και από την άλλη στερούνται τοξικότητας-επικινδυνότητας για τον ασθενή.
Πιο αναλυτικά:
-Arsenicum album:
Κύριο χαρακτηριστικό είναι το εξαιρετικά ξηρό και άγριο δέρμα, που απολεπίζεται. Η όλη κατάσταση συνοδεύεται από έντονο, καυστικό άλγος, ενώ παρατηρείται εναλλαγή των ψωριασικών εξάρσεων με άλλες παθολογικές καταστάσεις.
-Arsenicun iodatum:
Σημειώνεται έντονη απολέπιση. Τα λέπια είναι χοντρά και κατά την αποκόλλησή τους αφήνουν μια εξιδρωματική επιφάνεια.
-Borax:
Εντοπίζεται στα χέρια και το πρόσωπο. Η απολέπιση είναι πολύ λεπτή και οι βλάβες αιμορραγούν πολύ εύκολα.
-Calcarea sulfurica:
Οι ψωριασικές πλάκες εντοπίζονται πιο συχνά στο τριχωτό της κεφαλής, στα άνω και κάτω άκρα και στη ράχη, ενώ πολύ σημαντική είναι η διαπύηση των βλαβών.
-Graphites:
Κύριο χαρακτηριστικό είναι οι ρωγμές, που φέρουν οι ψωριασικές βλάβες, οι οποίες μπορεί να αιμορραγούν αλλά και να επιμολύνονται. Παρατηρείται κολλώδες έκκριμα στην περιοχή.
-Iris versicolor:
Οι δερματικές βλάβες έχουν ακανόνιστο σχήμα και γυαλιστερά λέπια. Συνήθως συνυπάρχει γαστρίτιδα. Το πρόβλημα επιδεινώνεται το καλοκαίρι.
-Clematis erecta:
Το φάρμακο αυτό ενδείκνυται σε περιπτώσεις έντονης απολέπισης, που συνοδεύεται από έντονο κνησμό. Θέσεις εντόπισης των βλαβών αποτελούν το πρόσωπο, τα χέρια και το τριχωτό της κεφαλής ιδιαίτερα στην περιοχή του ινίου.
-Lycopodium:
Το δέρμα είναι πεπαχυσμένο, ξηρό και σκληρό. Οι προσβεβλημένοι ασθενείς συνήθως είναι πρόωρα γηρασμένοι, στους οποίους ο φόβος η ανησυχία, το άγχος καθώς και η απώλεια σωματικών υγρών επιβαρύνουν την κατάσταση.
-Mercury solubilis:
Χαρακτηριστική είναι η υπερβολική εφίδρωση, η οποία όμως δε συνοδεύεται από ανακούφιση και βελτίωση των συμπτωμάτων του ασθενούς. Το δέρμα είναι συνεχώς υγρό, ενώ γύρω από τις βλάβες παρατηρούνται πληγές διαπυημένες συνήθως.
-Mezereum:
Συχνές εντοπίσεις ψωριασικών βλαβών αποτελούν το τριχωτό της κεφαλής και τα άκρα. Οι βλάβες συνοδεύονται από έντονο κνησμό, που χειροτερεύει με το ζεστό νερό και που μετατοπίζεται κατά τον ξεσμό. Τα λέπια είναι παχιά ενώ κάτω από αυτά, ανευρίσκεται πυώδης συλλογή.
-Nitric acid:
Ξηροδερμία και διαβρώσεις γύρω από φυσιολογικά στόμια του ανθρωπίνου σώματος χαρακτηρίζουν τις περιπτώσεις αυτές. Συχνά παρατηρείται διαπύηση, έντονος πόνος κατά το άγγιγμα ή ακόμη και κνησμός, που χειροτερεύει με το γδύσιμο.
-Petroleum:
Συνιστάται σε περιπτώσεις αρκετά σοβαρές, όπου ο ασθενής εμφανίζει ρωγμωειδείς βλάβες γύρω από φυσιολογικά στόμια του ανθρωπίνου σώματος, στις θηλές των μαστών, στα ακροδάχτυλα.
Υπάρχει έντονος κνησμός.
-Sulfur:
Το δέρμα είναι πεπαχυσμένο, σκληρό, μοιάζει βρώμικο και απολεπίζεται. Ψωριασικές βλάβες μπορούν να εμφανιστούν  οπουδήποτε στο σώμα και παρουσιάζουν έντονη φαγούρα.
-Psorinum:
Το ψωριασικό εξάνθημα εξαφανίζεται εντελώς τους καλοκαιρινούς μήνες και επανεμφανίζεται το χειμώνα. Το δέρμα είναι λιπαρό, βρώμικο και άγριο. Χαρακτηριστικές θέσεις εντόπισης είναι ο αυχένας, το τριχωτό της κεφαλής, οι πτυχές.

ΟΡΘΟΜΟΡΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

          Η παχυσαρκία & το μεταβολικό σύνδρομο είναι συχνότερα στους ασθενείς με ψωρίαση & ψωριασική αρθρίτιδα. Έρευνες έδειξαν ότι στα υπέρβαρα άτομα η ψωρίαση συχνά συνοδεύεται από λιπιδικές διαταραχές και αυξημένα επίπεδα ουρικού οξέος. Τα άτομα, που υποφέρουν από ψωρίαση καλό θα είναι να ακολουθούν ισορροπημένη διατροφή που περιλαμβάνει μεγάλες ποσότητες φρούτων και λαχανικών καθώς και τροφές πλούσιες σε βασικά λιπαρά οξέα.
Θα πρέπει να αυξήσουν την κατανάλωση τροφίμων πλούσιων σε Ω-3. Τρόφιμα πλούσια σε Ω-3, είναι τα λιπαρά ψάρια όπως ο σολομός, ο τόνος, οι σαρδέλες,  αλλά σαφώς και τα υπόλοιπα ψάρια, απλά σε μικρότερο βαθμό σε σχέση με τα προαναφερθέντα.
Υπάρχουν συμπληρώματα διατροφής, τα οποία είναι απαραίτητα και προστατευτικά στη θεραπεία της ψωρίασης όπως : η πόσιμη Aloe Vera και τα Ω-3 λιπαρά οξέα με υψηλή περιεκτικότητα σε EPA και DHA.
Ο ασθενής μπορεί να χρησιμοποιεί προϊόντα για την καθημερινή υγιεινή του όπως αφρόλουτρο και ενυδατική κρέμα , που περιέχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε αλόη και εκχυλίσματα βοτάνων όπως : καλέντουλα, χαμομήλι, φασκόμηλο αλλά και κηρύθρα από μέλισσες. Ιδιαίτερα αποτελεσματική είναι η κρέμα που περιέχει ενεργό σύμπλεγμα Β12 το οποίο αποτελείται από : Aloe vera, εκχύλισμα Οξύακανθου (ή κράταιγος ή μουμουτζελιά), έλαιο οινοθήρας (νυχτολούλουδο).
Για καθημερινή χρήση προτείνεται σπρέι για άμεση και πολύπλευρη περιποίηση του δέρματος που περιέχει 83% Αλόη Βέρα και ένα μοναδικό συνδυασμό από 12 εκχυλίσματα φυτών, όπως θυμάρι, χαμομήλι, πικραλίδα, ευκάλυπτος, φασκομηλιά, τζίντζερ, βόραγος, πασιφλόρα, Αχιλλέα, καθώς και πρόπολη και καλέντουλα. 
Τα παραπάνω προϊόντα με τα πολύτιμα συστατικά τους βοηθούν στην καταπολέμηση δερματικών παθήσεων, έτσι ώστε να αποφευχθεί η χρήση κορτιζόνης.
Το σελήνιο, ο ψευδάργυρος, και ο χαλκός προσφέρουν σημαντικά στη θεραπεία της ψωρίασης.

Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δεν συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς την συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια απο τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες απο την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με την συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει την δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο.

Τα ορθομοριακά διατροφικά συμπληρώματα χρειάζονται χρόνο για να φέρουν αποτελέσματα. Έτσι, ενδείκνυται να χρησιμοποιούνται για περισσότερο από έξι μήνες για να δράσουν προληπτικά και θεραπευτικά.

H Ομοιοπαθητική θεραπεία του ηλιακού εγκαύματος.


          Η ηλιοθεραπεία οδήγησε μεγάλο αριθμό ατόμων σε αρκετά μεγάλη έκθεση στο ηλιακό φως και προκάλεσε επώδυνα ηλιακά εγκαύματα. Η έκθεση στο ηλιακό φως, ιδιαίτερα κατά την παιδική ηλικία, μπορεί να οδηγήσει σε μελάνωμα άτομα, τα οποία έχουν προδιάθεση να το εμφανίσουν.
          Το ηλιακό έγκαυμα οφείλεται στη δράση της UVA αλλά κυρίως της UVB ακτινοβολίας (είναι η ακτινοβολία, που ευθύνεται για την πρόκληση ερυθήματος ). Τα περισσότερα αντηλιακά ακόμα και αν εφαρμόζονται σωστά (μεγάλη ποσότητα, τακτική επανάληψη) δεν προσφέρουν  αποτελεσματική προστασία εξίσου για τη UVA, και τη UVB ακτινοβολία, με αποτέλεσμα το έγκαυμα να προκαλείται παρά τη χρήση αντηλιακού. Το αντηλιακό πρέπει να προστατεύει τόσο από UVA όσο και από τη UVB, δεν πρέπει να φεύγει εύκολα με το νερό, τον ιδρώτα, την τριβή, να απορροφάται γρήγορα, να μην προκαλεί αλλεργίες, αλλά και να ενυδατώνει.
          Ο δείκτης προστασίας SPF (Sun Protector Factor) στα αντηλιακά χαρακτηρίζει τον βαθμό προστασίας που αυτά προσφέρουν από την ακτινοβολία UVB. Ο SPF αντιπροσωπεύει το πόσες φορές μεγαλύτερος είναι ο χρόνος παραμονής στην ήλιο μέχρι να έχουμε έγκαυμα, σε σχέση με το χρόνο χωρίς το αντηλιακό.  Αν, δηλαδή, ένα αντηλιακό έχει SPF 10 και κάποιος θα κοκκίνιζε φυσιολογικά μετά από 10 λεπτά έκθεσής του στον ήλιο, με τη χρήση του αντηλιακού θα χρειαστούν 10Χ10=100 λεπτά, για το αντίστοιχο κοκκίνισμα. Οι πολύ μεγάλοι SPF δεν είναι τόσο σημαντικοί. Αρκεί να ξέρουμε ότι ένας δείκτης SPF 15 σημαίνει ότι το αντηλιακό φιλτράρει το 93% των ακτίνων UVB, ενώ ένα αντηλιακό με δείκτη SPF 30 φιλτράρει το 97% και θεωρείται πολύ ικανοποιητικός.
Τα προϊόντα που περιέχουν υψηλή περιεκτικότητα σε Aloe vera και βούτυρο καριτέ προστατεύουν από  την ακτινοβολία UVΑ- UVB , και συγχρόνως τονώνουν , αναζωογονούν και ενυδατώνουν την επιδερμίδα.
Με την ομοιοπαθητική θεραπεία μπορούμε να απαλύνουμε τον πόνο και την πρόληψη των επιπλοκών- φουσκάλες, μόλυνση.
Arnica: θεωρείται το πιο αποτελεσματικό φάρμακο για το ηλιακό έγκαυμα και δίνεται πριν από οποιοδήποτε άλλο.
Cantharis: Επώδυνο κάψιμο, ενδεχομένως με κνησμό.
Urtica urens: Έντονο κάψιμο ή τσούξιμο, πόνος που συνοδεύεται με έντονη φαγούρα. Μπορούμε να τοποθετήσουμε κομπρέσα με ένα φυτικό βάμμα (αραίωση 1:10 αποστειρωμένο νερό), ένας άλλος χρήσιμος τρόπος για να εφαρμόσουμε αραιωμένα βάμματα είναι να ψεκάσουμε την περιοχή που υπάρχει το έγκαυμα.
Τα βάμματα που χρησιμοποιούμε συνήθως είναι :
Aloe vera, Urtica urens, Hypericum (ανακουφίζει τον πόνο από το ηλιακό έγκαυμα), Calendula (βοηθά στην πρόληψη της λοίμωξης).

Οι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δεν συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς την συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια απο τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες απο την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε).

Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα θα πρέπει να δίνονται μόνο με συμβουλή του ομοιοπαθητικού-ιατρού και όχι πάνω από 2 ημέρες αν τα συμπτώματα δεν υποχωρούν τότε άμεσα θα πρέπει να ζητάτε νοσοκομειακή υποστήριξη. 

Τριχόπτωση σε άνδρες και γυναίκες : αίτια και φυσική θεραπεία με την ομοιοπαθητική

Η τριχόπτωση είναι η απώλεια τριχών, που διαπιστώνεται είτε από τον αριθμό των τριχών που στη χτένα (δε φαίνεται στον καθρέφτη) είτε σαν φαλάκρα - υπερβολική απώλεια μαλλιών από το δέρμα της κεφαλής. Η τριχόπτωση μπορεί να είναι αποτέλεσμα κληρονομικότητας, μπορεί να είναι παρενέργεια ορισμένων φάρμακων ή να οφείλεται  σε υποκείμενη πάθηση. Ο ιατρικός όρος για την τριχόπτωση είναι αλωπεκία.
Όπως και στους άνδρες έτσι και στις γυναίκες η τριχόπτωση εμφανίζεται σταδιακά σε τρία επίπεδα: Στο πρώτο επίπεδο οι τρίχες λεπταίνουν και συρρικνώνονται με αποτέλεσμα να αραιώνουν τα μαλλιά στο επάνω μέρος του τριχωτού της κεφαλής. Σε δεύτερο επίπεδο υπάρχει απώλεια τριχοφυΐας στο επάνω μέρος του τριχωτού και εμφανής μείωση της πυκνότητας των μαλλιών. Στο τρίτο στάδιο το επάνω μέρος του τριχωτού απογυμνώνεται εντελώς. Σημαντικό είναι να γνωρίζει κανείς ότι η καθημερινή απώλεια 50-100 τριχών, ιδιαίτερα τους ανοιξιάτικους και φθινοπωρινούς μήνες, θεωρείται φυσιολογική. 
Η πιο συχνή αιτία για τη δημιουργία ανδρικής τριχόπτωσης είναι η κληρονομικότητα, που σε συνδυασμό με τη δράση των ανδρογόνων και την ηλικιακή ωρίμανση οδηγεί σε  Ανδρογενετική Αλωπεκία.
          Σε κάποιες περιπτώσεις ωστόσο, η τριχόπτωση ενδέχεται να οφείλεται σε κάποιο από τα ακόλουθα αίτια: Παθήσεις του τριχωτού, οξείες, εμπύρετες καταστάσεις, έντονη συναισθηματική φόρτιση ή στρες-ψυχολογικό, διατροφική ανεπάρκεια πρωτεΐνης, βιταμινών, ιχνοστοιχείων και μετάλλων-κυρίως σιδήρου, δυσλειτουργίες θυρεοειδούς (υποθυρεοειδισμός, υπερθυρεοειδισμός), διάφορες παθήσεις (διαβήτης, δερματολογικές ασθένειες), χρόνιες ασθένειες, χημειοθεραπεία, θεραπεία με ακτινοβολίες, φαρμακευτικές αγωγές (αντικαταθλιπτικά, αντιφλεγμονώδη, στεροειδή αναβολικά, κατά της χοληστερίνης, για ρύθμιση πίεσης, διουρητικά, αντιθρομβωτικά κ.ά), τραυματισμοί.
Τα αίτια της γυναικείας τριχόπτωσης είναι αμέτρητα, όμως βασικότερος παράγοντας που σχετίζεται με αυτήν είναι οι ορμονικές διαταραχές ή γενικώς οι μεταβολές στα επίπεδα των ορμονών. Τριχόπτωση, λοιπόν, μπορεί να εμφανίσει μία γυναίκα κατά την εγκυμοσύνη, κατά τη λοχεία ή κατά την εμμηνόπαυση, ενώ γυναίκες που  πάσχουν από πολυκυστικές ωοθήκες μπορεί επίσης να παρατηρούν απώλεια μαλλιών.

Είδη τριχόπτωσης

Διάχυτη αλωπεκία: απώλεια μαλλιών από όλο το κεφάλι. Χάνουμε συνήθως περίπου 100 τρίχες την ημέρα, αλλά μερικές φορές η απώλεια αυξάνεται λόγω στρες, ασθένειας, φαρμακευτικής αγωγής ή ορμονών. Τα μαλλιά μεγαλώνουν ξανά, κατά κανόνα σε διάστημα έξι μηνών.
Ανδρογενετική αλωπεκία: στις γυναίκες, οι τρίχες λεπταίνουν γενικά στη μετωπιαία χώρα, ακριβώς πίσω από τη γραμμή των μαλλιών, αλλά παραμένουν χοντρές στο πίσω μέρος. Ένα ένζυμο προκαλεί τη μετατροπή της ανδρικής ορμόνης τεστοστερόνης σε μια άλλη ορμόνη, τη διυδροτεστοστερόνη (DHT), που οδηγεί τους θύλακες των τριχών να παράγουν πιο λεπτή τρίχα μέχρι να σταματήσουν να λειτουργούν.
Γυροειδής αλωπεκία: αυτοάνοση ασθένεια, που επηρεάζει μέχρι και το 2% του πληθυσμού. Εκδηλώνεται συνήθως με κυκλικές βλάβες και μπορεί να οδηγήσει σε συνολική φαλάκρα. Σε πολλές περιπτώσεις, τα μαλλιά επανεκφύονται.
Ένα πλήρες ατομικό ιατρικό ιστορικό, το οικογενειακό ιστορικό και η κλινική εξέταση μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση. Η μορφή και ο ρυθμός απώλειας των μαλλιών, η εμφάνιση των τριχών (για παράδειγμα, αν οι τρίχες έχουν κοπεί) και άλλα συνοδά συμπτώματα βοηθούν στη διάγνωση. Σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζονται ειδικές εξετάσεις για την διερεύνηση ειδικών νοσημάτων όπως εξετάσεις αίματος και βιοψία δέρματος.
Τα σημαντικότερα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που συνταγογραφεί ο ομοιοπαθητικός-ιατρός είναι:
Acid Phos - τριχόπτωση από κεφάλι, φρύδια, βλεφαρίδες και γεννητικά όργανα. Οι ασθενείς έχουν βιώσει βαθιά το άγχος ή θλίψη.
Alumina - εκτεταμένη πτώση των μαλλιών σε όλο το σώμα.
Ammon Mur – τριχόπτωση κυρίως στα φρύδια.
Anacardium Orientale - νέοι που παραπονούνται για πονοκεφάλους, γαστρικό άλγος. Arsenicum album - μετωπιαία αλωπεκία.
Borax – το μαλλί είναι τραχύ και δε μπορεί να χτενιστεί ομαλά.
Lachesis - πτώση των μαλλιών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Medorrhinum - πτώση των μαλλιών με κνησμό του τριχωτού της κεφαλής.
Mercurius - πτώση των μαλλιών που οφείλεται σε σύφιλη.
Natrium Muriaticum – όταν υπάρχει σμηγματορροϊκή δερματίτιδα, και πτώση των μαλλιών λόγω εγκυμοσύνης.
Nux Vomica - μετά από μακροχρόνια χρήση υπνωτικών και κατασταλτικών χαπιών.
Nitric acid - έντονη πτώση των μαλλιών, ειδικά στο πάνω μέρος του κεφαλιού.
Phosphorous – τριχόπτωση, που αφήνει μπαλώματα.
Sulphur -πολύ ατίθασα μαλλιά με κνησμό του τριχωτού της κεφαλής.
Staphysagria - εξάνθημα στο τριχωτό της κεφαλής.
Sepia - πτώση των μαλλιών κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης και της εγκυμοσύνης. Η απώλεια των μαλλιών συνοδεύεται πολύ συχνά από πονοκεφάλους ενώ συνήθως δεν  υπάρχει επιθυμία για σεξουαλική επαφή.
Selenium – αλωπεκία, που συνοδεύεται από ακμή στο πρόσωπο, κόπωση και αϋπνία.
Thallium Metallicum – φάρμακο κατάλληλο για τη θεραπεία της μερικής ή περιορισμένης απώλειας μαλλιών. 
Thuja - πτώση των μαλλιών αλλά και πιτυρίδα.
Ustilago  - αλωπεκία στις γυναίκες, σε συνδυασμό με βαριά εμμηνόρροια.
Άλλα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι: Pulsatilla, Rhus Tox, Vinca minor.


Συμπληρωματικά χορηγείται λοσιόν που περιέχει ελαϊκό οξύ, απιγενίνη, και ένα ειδικό βιταμινούχο πεπτίδιο. Η μακροπρόθεσμη και συστηματική χρήση της λοσιόν σε συνδυασμό με το αντίστοιχο σαμπουάν μειώνει την τριχόπτωση και βελτιώνει την όψη των μαλλιών. Η σωστή θεραπεία μπορεί να αποκαταστήσει ορισμένες από τις τρίχες, αν τα θυλάκια είναι ακόμα ζωντανά, αλλά αν έχουν «πεθάνει», τα μαλλιά δεν θα ξαναβγούν. Μπορούν όμως να διατηρηθούν τα υπάρχοντα.

Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δεν συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς την συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια απο τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες απο την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με την συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει την δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο.

Σύνδρομο Ευερέθιστου Εντέρου: Ομοιοπαθητική θεραπεία και Ορθομοριακή διατροφή

Η σπαστική κολίτιδα δεν είναι ένα σύνδρομο απειλητικό για τη ζωή του ασθενούς αλλά είναι ιδιαιτέρως ενοχλητική  και επηρεάζει κατά πολύ την ποιότητα ζωής του. Το Σύνδρομο του Ευερέθιστου Εντέρου(ΣΕΕ) ή αλλιώς σπαστική κολίτιδα είναι μια πολύ συχνή διαταραχή, αγνώστου παθογένειας, όπου πολλοί παράγοντες μπορούν να συμβάλλουν στην όξυνση της έντασης των συμπτωμάτων. Πάνω από το 20% του γενικού πληθυσμού εμφανίζει τα συμπτώματα του ΣΕΕ που είναι κοιλιακό άλγος (το οποίο συνήθως υποχωρεί με την κένωση), φούσκωμα και αέρια (ιδιαίτερα μετά το φαγητό). Τα άτομα αυτά μπορεί να υποφέρουν από δυσκοιλιότητα, διάρροια ή εναλλαγή αυτών. Εμφανίζεται σε νεαρά άτομα ηλικίας 20-40 ετών. Οι γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες έχουν τριπλάσιες πιθανότητες εμφάνισης της διαταραχής. Όπως και στις περισσότερες παθήσεις του πεπτικού συστήματος, έτσι και στο ΣΕΕ κάθε άτομο έχει συγκεκριμένη ανεκτικότητα σε συγκεκριμένες τροφές γι αυτό το λόγο θα πρέπει ο καθένας να εντοπίσει ποια είναι τα τρόφιμα εκείνα που τον ενοχλούν.
          Η Ομοιοπαθητική Ιατρική, έχει σα βασική αρχή της τη χορήγηση υπερ-αραιωμένων φυσικών διαλυμάτων που έχουν σα στόχο την ανοσο-διέγερση και ανοσο-τροποποίηση της άμυνας του ανθρώπινου οργανισμού. Δε στοχεύει στην καταστολή του συμπτώματος, στοχεύει στην ίαση του ασθενούς και όχι μόνο στην καταστολή των συμπτωμάτων της ασθένειας.
Argentum nitricum : ο ασθενής νιώθει φούσκωμα, γουργουρητό, ναυτία, ενώ έχει έντονη πρασινωπή διάρροια μετά από κατάποση νερού.
Asafoetida- αισθάνεται φουσκωμένη την κοιλιά, είναι δυσκοίλια.
Colocynthis – οι πόνοι διπλώνουν την ασθενή, πονά στην πλάτη, στο πόδι.
Lilium tigrinum – υπάρχουν αιμορροΐδες.
Lycopodium – υπάρχουν χρόνιες πεπτικές διαταραχές και προβλήματα στο έντερο, λαχτάρα για γλυκά και για ζεστά ροφήματα.
Natrum carbonicum – προβλήματα δυσπεψίας , καούρα.
Nux vomica – έντονοι κοιλιακοί πόνοι, οι ασθενείς θέλουν να τρώνε πικάντικα τρόφιμα, τους αρέσει το αλκοόλ, το τσιγάρο, ο καφές.
Podophyllum – διάρροια με έντονη μυρωδιά, τα συμπτώματα χειροτερεύουν νωρίς το πρωί, αισθάνεται αδυναμία με τάση λιποθυμίας και πονοκέφαλο.
Sulphur -  φαγούρα, κάψιμο , και έντονος ερεθισμός στο ορθό.
          Συμπληρώματα διατροφής τα οποία βελτιώνουν την ποιότητα ζωής του ασθενούς είναι η Aloe vera, ένα τονωτικό για το ανοσοποιητικό σύστημα, ισχυρό αντιφλεγμονώδες και αναλγητικό. Μια θεραπευτική αγωγή με καθημερινή λήψη χυμού Aloe vera μαζί με πρωτόγαλα (colostrum) και προβιοτικά έχει αποδειχθεί ότι επιφέρει ευεργετικά αποτελέσματα στο ανθρώπινο σώμα.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Κάθε ασθενής μεγαλύτερος των 50 ετών πρέπει να υποβάλλεται σε κολονοσκόπηση για την πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου.
Οι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας από 1/1/1994 που ακολούθησε).

Τα ορθομοριακά προϊόντα πρέπει να λαμβάνονται ΜΟΝΟ με συμβουλή ιατρού (δοσολογία και διάρκεια χρήσης). Τα ορθομοριακά διατροφικά συμπληρώματα χρειάζονται χρόνο για να οδηγήσουν σε αποτελέσματα. Έτσι, ενδείκνυται να χρησιμοποιούνται για περισσότερο από πέντε μήνες ώστε να δράσουν προληπτικά και θεραπευτικά.

Πως αντιμετωπίζουμε τους καλόγηρους (δοθιήνωση) με την ομοιοπαθητική θεραπεία.

Πολύ συχνά στην ομοιοπαθητική καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε περιστατικά με χρόνια υποτροπιάζουσα δοθιήνωση (επώδυνους συνήθως καλόγερους, που εμφανίζονται συχνά). Οι ασθενείς αυτοί συνήθως έχουν χρησιμοποιήσει επανειλημμένως αντιβιοτικά χωρίς αποτέλεσμα, αφού ανακουφίζονται για λίγο και το πρόβλημα σύντομα επανεμφανίζεται.
Ομοιοπαθητικά φάρμακα, που συνιστώνται για τις περιπτώσεις αυτές είναι:
-Silica-όταν η φλεγμονή παραμένει στο σημείο για μέρες χωρίς να παρουσιάζεται ύφεση των συμπτωμάτων.
-Calcarea sulfurica-όταν υπάρχει έντονη και διαρκής πυόρροια (ροή πύου).
-Hepar sulfur-όταν η όλη κατάσταση συνοδεύεται από έντονο πόνο.
          Επιπρόσθετα χρησιμοποιούνται και διαλύματα με ομοιοπαθητικά σκευάσματα ανάλογα με τις ανάγκες.
          Για παράδειγμα το διάλυμα με Arnica Montana, τονώνει τα τοιχώματα των αγγείων του δέρματος, ανανεώνει την επιδερμίδα, διεγείρει την ιστική αναπνοή και την κατανάλωση οξυγόνου από τα επιδερμιδικά κύτταρα. Το διάλυμα με Thuja χρησιμοποιείται για την ενεργοποίηση του ανοσολογικού μηχανισμού του δέρματος και την ενίσχυση της αντίστασης σε παθογόνους μικροοργανισμούς. Επιπρόσθετα βελτιώνει τη χροιά αλλά και την ελαστικότητα του δέρματος. Τέλος το διάλυμα με Aesculus ενδείκνυται για τη διατήρηση του ισοζυγίου των ηλεκτρολυτών καθώς επίσης και για την ελαχιστοποίηση του φαινομένου της φλεβικής στάσης στο δέρμα.
          Εκτός από τα προαναφερθέντα ομοιοπαθητικά φάρμακα, θα πρέπει να τονίσουμε πως είναι απολύτως απαραίτητο να διατηρούμε το δέρμα μας καθαρό, προκειμένου να απομακρύνονται οι ρύποι, τα νεκρά κύτταρα, ο ιδρώτας και το σμήγμα, που απεκκρίνεται καθημερινά από τους σμηγματογόνους αδένες.
          Μπορούμε εναλλακτικά να χρησιμοποιήσουμε προϊόντα περιποίησης  από σκόνη ασημιού και ψευδάργυρο που έχουν αντιβακτηριδιακή, αντιφλεγμονώδη δράση, αλλά και κρέμα με υψηλή συμπύκνωση με Aloe vera και πρόπολη.
          Απαραίτητη είναι η ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού συστήματος του ασθενή αφού η μόλυνση ευνοείται από γενική εξασθένηση του οργανισμού, κλινικές μελέτες δείχνουν ότι η χορήγηση Colostrum (πρωτόγαλα) δυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα.

Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δεν συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς την συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια απο τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες απο την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με την συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει την δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο.
Τα ορθομοριακά διατροφικά συμπληρώματα χρειάζονται χρόνο για να φέρουν αποτελέσματα. Έτσι, ενδείκνυται να χρησιμοποιούνται για περισσότερο από πέντε μήνες για να δράσουν προληπτικά και θεραπευτικά.



Λοιμώξεις του ουροποιητικού: Ομοιοπαθητική θεραπεία και Ορθομοριακή διατροφή


​Το ουροποιητικό σύστημα αποτελείται από τα νεφρά και τους ουρητήρες που αποτελούν το ανώτερο ουροποιητικό σύστημα, καθώς και την ουροδόχο κύστη και την ουρήθρα, το κατώτερο  ουροποιητικό σύστημα.  Πάνω στα νεφρά, που έχουν σχήμα φασολιού, κάθονται τα επινεφρίδια, τα οποία είναι ενδοκρινείς αδένες, παράγουν ορμόνες και δεν ανήκουν στο ουροποιητικό σύστημα. Άλλα όργανα, που βρίσκονται κοντά στην ουροδόχο κύστη και εμπλέκονται στις διαταραχές της ούρησης είναι τα όργανα του γεννητικού συστήματος. Στη γυναίκα, ο κόλπος βρίσκεται πίσω από την ουρήθρα και την κύστη, ενώ η μήτρα αγκαλιάζει την κύστη από κάτω και πίσω.
​Με τον γενικό όρο ουρολοίμωξη εννοούμε την ύπαρξη βακτηρίων στα ούρα του ασθενούς.
Η μεγάλη πλειονότητα των ουρολοιμώξεων και στα δύο φύλα είναι αποτέλεσμα της αύξησης του αριθμού των μικροβίων που αποικίζουν το έξω στόμιο της ουρήθρας και της εγκατάστασής  τους στην κύστη.
Έτσι εξηγείται η μεγαλύτερη συχνότητα ουρολοιμώξεων στις γυναίκες. Από τους μηχανισμούς άμυνας του οργανισμού εκείνος που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι η ικανότητα της πλήρης κένωσης του ουροποιητικού. Η ύπαρξη αποφράξεως σε οποιοδήποτε σημείο του ουροποιητικού και από οποιοδήποτε λόγο είναι ο κύριος λόγος ατελούς κενώσεως του ουροποιητικού, που αποτελεί και το σπουδαιότερο προδιαθεσικό παράγοντα.
​Οι ουρολοιμώξεις διακρίνονται σε λοιμώξεις του ανώτερου ουροποιητικού και λοιμώξεις του κατώτερου ουροποιητικού. Οι λοιμώξεις του ανώτερου ουροποιητικού συστήματος μπορεί να είναι οξεία πυελονεφρίτιδα, χρόνια πυελονεφρίτιδα,ή ενδονεφρικό απόστημα. Οι λοιμώξεις του κατώτερου ουροποιητικού μπορεί να είναι κυστίτιδα, ουρηθρικό σύνδρομο (ή σύνδρομο δυσουρίας-πυουρίας).
Οι ουρολοιμώξεις είναι συχνότερες στις γυναίκες, καθώς η γυναικεία ουρήθρα είναι μικρή σε μήκος και ο κόλπος αποικίζεται από βακτήρια. Οι ουρολοιμώξεις στις γυναίκες εκτός από το γεγονός ότι εμφανίζονται συχνότερα στους άνδρες  σε αυτούς είναι και πιο ήπιες αφού στην πλειονότητά τους αφορούν το κατώτερο ουροποιητικό σύστημα. Εκδηλώνονται με διάφορα κλινικά σύνδρομα, όπως είναι η ασυμπτωματική βακτηριουρία, η οξεία κυστίτιδα, το ουρηθρικό σύνδρομο (ή όπως παλαιότερα αναφερόταν, το σύνδρομο «δυσουρίας-πυουρίας») και η οξεία πυελονεφρίτιδα.
Η οξεία κυστίτιδα έχει σαφή κλινική εικόνα και είναι αποτέλεσμα επιφανειακής βακτηριακής λοίμωξης της κύστης ή και της ουρήθρας από Escherichia coli, άλλα εντεροβακτηρίδια, Staphylococcus saprophytics ή στελέχη Enterococcus sp, και πιο σπάνια χλαμύδια ή ουρεόπλασμα. Τα αναφερθέντα μικρόβια είναι υπεύθυνα για το 90-95% των λοιμώξεων του κατώτερου ουροποιητικού σε ανοσοεπαρκείς ασθενείς.
​Η δυσουρία είναι το κύριο σύμπτωμα των λοιμώξεων του κατώτερου ουροποιητικού, και κατά κανόνα συνοδεύεται από συχνουρία, μικρή ποσότητα ούρων, νυκτουρία, ακράτεια.
Οι μικροοργανισμοί που είναι υπεύθυνοι για τις ουρολοιμώξεις είναι:
Escherichia Coli, Staphylococcus saprophyticus -εμφανίζονται κυρίως το καλοκαίρι.
Σπανιότερα Klebsiella, Enterobacter spp-, Proteus, Enterococcus faecalis –εμφανίζονται συνήθως σε υποτροπές ουρολοιμώξεων ή νοσοκομειακών λοιμώξεων. Μύκητες (candida) εμφανίζονται σε ασθενείς, που φέρουν ουροκαθετήρα ή σε ανοσοκατεσταλμένους.
Οι παράγοντες κινδύνου για λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος είναι:
Ανωμαλίες του ουροποιητικού συστήματος, εμμηνόπαυση, διαβήτης, πέτρες στα νεφρά,
καθετήρας, μετά από ουρολογικές επεμβάσεις, ανοσοκαταστολή.
​Η διάγνωση της ουρολοίμωξης πραγματοποιείται με βάση τα συμπτώματα του ασθενούς και τα αποτελέσματα της γενικής εξέτασης ούρων. Το πιθανότερο είναι ο γιατρός να χορηγήσει αντιβίωση και να συστήσει λήψη άφθονων υγρών και παραγόντων που αλκαλοποιούν τα ούρα ώστε να απομακρυνθούν τα μικρόβια δια της φυσικής οδού.
Υπάρχουν δύο τύποι ομοιοπαθητικών φαρμάκων για λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος – φάρμακα για γρήγορη ανακούφιση των συμπτωμάτων και φάρμακα για την πρόληψη των υποτροπών .
Ομοιοπαθητικά σκευάσματα για γρήγορη ανακούφιση των λοιμώξεων του ουροποιητικού :
Arsenicum album - έντονη αίσθηση καύσου στην ουροδόχο κύστη και την ουρήθρα.
Cantharis - συνεχής ανάγκη για ούρηση νιώθει κάψιμο πριν, κατά και μετά την ούρηση.
Chimaphila umbellata – επώδυνη ούρηση.
Equisetum hiemale - άλγος στην κύστη.
Mercurius corrosivus - εξαιρετικά επώδυνη ούρηση, πυρετός και νυχτερινές εφιδρώσεις.
Sarsaparilla - έντονο κάψιμο μετά την ούρηση, πόνος στο δεξί νεφρό, λοιμώξεις του ουροποιητικού που προκαλούνται από πέτρες στα νεφρά.
Staphysagria - κυστίτιδα μετά τη συνουσία.
​Συμπληρώματα διατροφής που περιέχουν εκχύλισμα κόκκινου τριφυλλιού, ασβεστίου, και βιταμινών Α, C, D δρουν συμπληρωματικά και προσφέρουν μια φυσική υποστήριξη σε λοιμώξεις του ουροποιητικού. Η Aloe vera είναι ευεργετική στις ουρολοιμώξεις ακόμα και αν αυτές είναι χρόνιες και ο συνδυασμός του με το colostrum (πρωτόγαλα) έχει αποδειχθεί ότι βοηθά στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Οι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δεν συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς την συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια απο τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες απο την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε).
Το ειδικό διαιτολόγιο που προτείνεται συνιστάτε ΜΟΝΟ από τον ιατρό τα ορθομοριακά προϊόντα πρέπει να λαμβάνονται ΜΟΝΟ με συμβουλή ιατρού.
Τα ορθομοριακά διατροφικά συμπληρώματα χρειάζονται χρόνο για να φέρουν αποτελέσματα. Έτσι, ενδείκνυται να χρησιμοποιούνται για περισσότερο από πέντε μήνες για να δράσουν προληπτικά και θεραπευτικά.

Δήγματα από έντομα και ζώα το καλοκαίρι: Προστασία με ομοιοπαθητική θεραπεία.

Το καλοκαίρι έφτασε και μαζί του σφήκες, μέλισσες, κουνούπια, αλλά και τσούχτρες, σκορπιοί και φίδια κάνουν την εμφάνισή τους.
Ορισμένα δήγματα ή τσιμπήματα προκαλούν λίγο περισσότερο φαγούρα ή πόνο και ελαφρύ πρήξιμο, που εξαφανίζεται μέσα σε μία με δύο μέρες ενώ κάποια είναι πιο οδυνηρά.
Συχνά εμφανίζονται συμπτώματα αλλεργικής αντίδρασης μέσα σε μερικά λεπτά από τη στιγμή του τσιμπήματος ή του δαγκώματος. Αν είστε ευαίσθητοι στο δηλητήριο εντόμων, σίγουρα θα παρουσιάσετε φαγούρα στα μάτια, όπως και γύρω από την περιοχή του δήγματος πόνο και πρήξιμο του λαιμού που μπορεί να προκαλέσει δυσκολία στην αναπνοή.
Υπάρχουν πολλά ομοιοπαθητικά φάρμακα για την αντιμετώπιση δηγμάτων από έντομα και ζώα αλλά και αλλεργιών από αυτά τα τσιμπήματα. Εκτός από τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα δεν θα πρέπει από κανένα κουτί πρώτων βοηθειών να λείπουν προϊόντα με Aloe Vera.
Για άμεση ανακούφιση από ερεθισμούς, καψίματα, κοψίματα, μικροτραύματα, φλεγμονές, τσιμπήματα εντόμων και ελαφρά εγκαύματα η Aloe Vera δροσίζει, καταπραΰνει και ενυδατώνει το δέρμα. Τα κατάλληλα σκευάσματα είναι αυτά που περιέχουν μεγάλη συγκέντρωση με Αλόη Βέρα (83%) και ένα μοναδικό συνδυασμό από 12 εκχυλίσματα φυτών, όπως θυμάρι, χαμομήλι, πικραλίδα, ευκάλυπτο, φασκομηλιά, τζίντζερ, βόραγο, πασιφλόρα, αχιλλέα, καθώς και πρόπολη και καλεντούλα. Καταπραΰνει άμεσα την ερεθισμένη και ιδιαίτερα ευαίσθητη επιδερμίδα.
Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να ενημερώνεται και να συμβουλεύεστε τον ομοιοπαθητικό ιατρό για τη δοσολογία του ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Στην παραμικρή υποψία για αλλεργική αντίδραση ή δήγματα από δηλητηριώδη ζώα θα πρέπει ο ασθενής να οδηγείται άμεσα στο νοσοκομείο.
          Διαβάστε στη συνέχεια μερικές απλές οδηγίες που θα σας βοηθήσουν να τα αντιμετωπίσετε και να προστατέψετε τα παιδιά σας.

1) Μέλισσες - Σφήκες

          Οι μέλισσες διαφέρουν από τις σφήκες στο ότι όταν αυτές τσιμπούν, το κεντρί τους αποσπάται και παραμένει στο δέρμα με αποτέλεσμα το θάνατο του εντόμου.
Οι µέλισσες γενικά δεν είναι επιθετικές – σε αντίθεση µε τις σφήκες. Άμεσα συμπτώματα μετά το τσίμπημα είναι  πόνος, τοπικό οίδημα και ερύθημα στην περιοχή του τσιμπήματος με έντονο, συνοδό κνησμό. Μετά από κάθε δήγμα μέλισσας, βγάλτε αμέσως το κεντρί ξύνοντας ελαφρά µε το νύχι σας, µία κάρτα ή ένα μαχαίρι. Καθαρίζουμε την περιοχή του τσιμπήματος με σαπούνι και νερό ή αντισηπτικά. Τοποθετούμε κομπρέσες με κρύο νερό ή πάγο συνεχώς για να ελαττώσουμε την ένταση και τη διάρκεια του οιδήματος.
Στη συνέχεια μπορεί να είναι απαραίτητη η λήψη  αντιισταμινικών, κορτικοστεροειδών ή και αναλγητικών που μειώνουν τη φλεγμονώδη αντίδραση. Αν ο ασθενής  βρίσκεται σε κατάσταση σοκ χορηγείται  αδρεναλίνη σε ενέσιμη μορφή. Η καθυστέρηση στη χρήση της αδρεναλίνης μπορεί να είναι μοιραία. Παρόλα αυτά, είναι καλό είναι να χορηγείται σε Σταθμό Πρώτων Βοηθειών. Η αλλεργία είναι πολύ συχνή σε χώρες της Μεσογείου, λόγω του κλίματος και της συχνής ενασχόλησης  των κατοίκων με γεωργικές εργασίες, σπόρ, μετακινήσεις, χόμπι.
                                            
Ομοιοπαθητική Θεραπεία
          Αν στην περιοχή υπάρχει οίδημα, ερυθρότητα και ζέστη τα κατάλληλα ομοιοπαθητικά σκευάσματα είναι : Apis, Ferrum phos, Kali mur .
Η Aloe vera σε συμπύκνωμα δρα αποτελεσματικά σε τσιμπήματα εντόμων. Συνεργική δράση παρουσιάζει με τη βιταμίνη Ε και για το λόγο αυτό χρησιμοποιείται συχνά για να ανακουφίσει το προσβληθέν δέρμα.


2) Κουνούπια

          Τα τσιμπήματα από τα κουνούπια μας δημιουργούν, έντονο κνησμό, ερυθρότητα στο σημείο και πολλές φορές η μόλυνση μπορεί να επεκταθεί και να γίνει επικίνδυνη για την υγεία μας. Το καλύτερο θα ήταν να τοποθετήσουμε λίγο πάγο πάνω στο σημείο και να εφαρμόσουμε κάποια κρέμα με
Aloe vera ( συχνά  χορηγούμε αντισταμινικά από το στόμα).  Προληπτικά γίνεται χρήση εντομοαπωθητικών (Αιθέριο έλαιο Κιτρονέλλας, ή Λεβάντα) κυρίως από άτομα που έχουν μεγαλύτερη ευαισθησία. Προσπαθήστε να μην αφήνετε ακάλυπτα πολλά μέρη του σώματος κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αποτελεσματικός είναι επίσης και ο καθαρισμός της αποχέτευσης αλλά και όπου αλλού υπάρχει στάσιμο και μολυσμένο νερό.
Μετά το τσίμπημα από κουνούπι θα πρέπει να μην ξύνουμε την περιοχή του τσιμπήματος, και να βάλουμε μια κομπρέσα με ξυδόνερο, ενώ αν εμφανιστούν συμπτώματα όπως πυρετός, ζάλη, λιποθυμία τότε θα πρέπει να ζητήσουμε άμεση ιατρική βοήθεια.

Ομοιοπαθητική Θεραπεία

Ένα εξαιρετικό ομοιοπαθητικό φάρμακο για την πρόληψη των επιπλοκών από τσιμπήματα από τα κουνούπια είναι η Staphysagria.
Το Caladium Seguinum χρησιμοποιείται όταν υπάρχει έντονος κνησμός και κάψιμο στην περιοχή του τσιμπήματος.     

3) Σκορπιοί

          O σκορπιοί ζουν σε ξηρά κλίματα και τους συναντάμε κυρίως κάτω από πέτρες, μέσα στην άμμο και σε εσοχές κορμών, ανάμεσα από ξύλα, ακόμα και σε τοίχους ή σε περβάζια παραθύρων, μέσα σε παπούτσια, παντόφλες, ρούχα. Στο σημείο του δήγματος υπάρχει έντονος πόνος, οίδημα και αποχρωματισμός της περιοχής. Στη συνέχεια έχουμε ερυθρότητα, φλεγμονώδη αντίδραση και νέκρωση. Ακόμη πολλές φορές παρατηρείται μούδιασμα, ναυτία, πυρετός, δυσκολία στην ομιλία, κράμπες στο στομάχι, σπασμοί και σοκ.
          Στη χώρα μας δεν υπάρχουν θανατηφόροι σκορπιοί όμως μπορεί να επέλθει θάνατος αν προκληθεί αλλεργικό σοκ. Οι πρώτες βοήθειες στην αντιμετώπιση των γενικευμένων συμπτωμάτων περιλαμβάνουν κυρίως τη βασική υποστήριξη των ζωτικών λειτουργιών και τη χορήγηση του αντίστοιχου ορού, ο οποίος περιέχει αντισώματα που εξουδετερώνουν το δηλητήριο. Σε πιο απλές περιπτώσεις συνιστώνται κομπρέσες με κρύο νερό, πάγο, φυσιολογικό ορό και κρέμα με
Aloe vera. Χορηγούμε τοπική αναισθησία γύρω από την περιοχή του τσιμπήματος, για ανακούφιση από τον πόνο. Συνήθως για τους σκορπιούς χρησιμοποιούμε απωθητικά και λιγότερο σκευάσματα για την εξόντωσή τους.

Ομοιοπαθητική Θεραπεία

Το ομοιοπαθητικό σκεύασμα που δίνεται σε δήγμα από δηλητηριώδη έντομα ή ζώα είναι η
Lachesis

5) Φίδια

          Στην Ελλάδα η οχιά είναι το μόνο δηλητηριώδες φίδι. Το δηλητήριο είναι αρκετά τοξικό και μπορεί να προκαλέσει βλάβες τόσο στο νευρικό σύστημα όσο και αίμα.
Τα κύρια συμπτώματα μετά από ένα τσίμπημα οχιάς, είναι πόνος, τοπικό πρήξιμο και αλλαγή του χρώματος του δέρματος. Στα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνονται ναυτία, ίλιγγος και τάση λιποθυμίας. 
Αυτό που πρέπει να κάνετε εάν το παιδί σας το δαγκώσει φίδι είναι αρχικά να ξαπλώσετε το παιδί έτσι ώστε το σημείο του σώματος όπου έγινε το δάγκωμα να βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο από την καρδιά. Μετά τοποθετήστε έναν επίδεσμο ή ένα κομμάτι ύφασμα περίπου 10 εκατοστά πάνω από το επίμαχο σημείο. Η χάραξη με ξυραφάκι ή μαχαίρι μέρους του δέρματος με στόχο την αιμορραγία και την απομάκρυνση του δηλητηρίου δε συνιστάται διότι μπορεί και να επιφέρει αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή να διοχετευθεί μεγαλύτερη ποσότητα δηλητηρίου στο αίμα. Τα γενικά τοπικά μέτρα (πάγος, κρύες κομπρέσες, αλοιφή) πρέπει να εφαρμοστούν και σε αυτήν την περίπτωση ενώ ενδείκνυται η χορήγηση κάποιου παυσίπονου. Καλό είναι να επισκεφθείτε και το πλησιέστερο νοσοκομείο διότι ίσως απαιτηθεί η διενέργεια αντιοφικού ορού.
Ομοιοπαθητική Θεραπεία
          Στα δήγματα φιδιών μπορούμε να δώσουμε άμεσα Ledum, Lachesis, Ammonia carb, Cendron μέχρι ό ασθενής να φτάσει στο νοσοκομείο.

6) Μέδουσες (Τσούχτρες)

          Συνήθως τα συμπτώματα είναι τοπικά (πρήξιμο, κοκκίνισμα, φαγούρα κλπ.), αλλά ένα τσίμπημα μέδουσας είναι πιθανό να προκαλέσει ακόμα και αλλεργικό σοκ. Απαγορεύεται η τριβή της περιοχής ενώ ενδείκνυται πλύσιμο με οξικό οξύ ή ξύδι, με  διττανθρακικό νάτριο,ή με θερμό θαλασσινό νερό γιατί ελαττώνεται η δραστικότητα του δηλητηρίου. Ακολούθως συνιστάται κρέμα λιδοκαΐνης.
Μετά το τσίμπημα τσούχτρας παρατηρούνται διαφορετικές εκδηλώσεις όπως ρίγη, ναυτία, εμετός και σε ευαισθητοποιημένα άτομα εμφανίζεται σοκ και θάνατος. Στην περίπτωση που τα συμπτώματα δεν υποχωρούν, αλλά  χειροτερεύουν (π.χ. επεκτείνεται ο ερεθισμός, παρατηρείται δυσφορία ή δύσπνοια), χορηγούμε αδρεναλίνη. (Η χορήγηση αδρεναλίνης θα πρέπει να πραγματοποιείται μόνο από γιατρό).

Ομοιοπαθητική Θεραπεία
          Η Aloe vera υψηλής περιεκτικότητας σε συνδυασμό με εκχυλίσματα Καλέντουλας, Φασκόμηλου, Χαμομηλιού, Μυριόφυλλου ανακουφίζει την ερεθισμένη επιδερμίδα.
Όταν εμφανίζονται ενδείξεις σοκ και μέχρι να φτάσουμε στο νοσοκομείο μπορούμε να χορηγήσουμε Urtica urens.

7) Δράκαινες-Αχινοί

          Οι δράκαινες ζουν στο βυθό της θάλασσας καλύπτονται με άμμο, δεν ξεχωρίζουν εύκολα, είναι ακίνητες και έχουν δηλητήριο (νευροτοξίνες) στις κεραίες του άνω πτερυγίου τους. Στο σημείο ακριβώς που προβάλλει από την άμμο εμείς την πατάμε και ο πόνος είναι αφόρητος, μέχρι λιποθυμίας. Το δέρμα στο σημείο που μπήκαν οι κεραίες, κοκκινίζει και πρήζεται.
Συνήθως ύστερα από 48 – 72 ώρες ο πόνος και το πρήξιμο υποχωρούν. Το δηλητήριο της δράκαινας έχει ένα τύπο πρωτεΐνης που είναι ασταθής σε αυξημένη θερμοκρασία. Αυτό σημαίνει ότι η μόνη θεραπεία είναι να τεθεί το σκέλος που τραυματίστηκε σε πολύ ζεστό νερό, τόσο, ώστε να μην προκαλέσει στον ασθενή εγκαύματα. Σε έρευνες που πραγματοποιήθηκαν, η συγκεκριμένη πρωτεΐνη μπορεί να διασπαστεί σε θερμοκρασίες άνω των 40 ° C.
          Όταν πατήσουμε αχινό θα πρέπει να βγούμε προσεκτικά στην παραλία, δίχως να περπατήσουμε με το πόδι που τον πατήσαμε. Τα σπασμένα αγκάθια του που θα έχουν καρφωθεί στην πατούσα μας, μπορεί με το περπάτημα να μπουν ακόμη περισσότερο μέσα.
Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να αλείψουμε την προσβεβλημένη περιοχή, με ελαιόλαδο ή με κάποια λιπαντική ουσία (βαζελίνη), για να μαλακώσει. Θα ανακουφιστούμε από τον πόνο εάν βουτήξουμε το πόδι μας σε μια λεκάνη με ζεστό νερό. Στη συνέχεια και αφού έχει μαλακώσει το δέρμα, πρέπει να βγάλουμε τα αγκάθια προσεκτικά ένα ένα.



Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς την συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε).

          ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1)    Materia Medica and Repertory. Boericke W., 1987.
2)    Synoptic Materia Medica. Vermeulen F., 1992.
3)    Desktop Guide. Morrison R., 1992.
4)    The World Traveller's Manual of Homeopathy. Lessell C., 1995.