3ο Summer School "Γυναίκα και Παιδί"


Η ΕΕΟΙ οργανώνει το 3ο summer school με τίτλο "Γυναίκα και Παιδί" και περιλαμβάνει την παρουσίαση φαρμάκων, διαφορικές διαγνώσεις, παρουσίασεις ιστορικών με θεματολογία:- ΕΡ, δυσμηνόρροια, Μηνορραγίες, μητρορραγίες, Υπογονιμότητα-εξωσωματικές, κολπίτιδες, Νεοπλάσματα μήτρας μαστού,προβλήματα εγκυμοσύνης, φάρμακα τοκετού και λοχείας.
- Ασυνήθιστες εικόνες πολύχρηστων φαρμάκων στα παιδιά, προβλήματα συμπεριφοράς, προβλήματα αναπτυξης,προβλήματα ύπνου, προβλήματα νεογνών, μαθησιακές δυσκολίες, ουρολογικά προβλήματα, σοβαρές λοιμώξεις παιδικής ηλικίας.


Παθήσεις Νυχιών και Ομοιοπαθητική θεραπεία. Α’ Μέρος

Το νύχι (όνυχας) αποτελείται κατά 90% από σκληρή πρωτεΐνη (κερατίνη), ιχνοστοιχεία, οργανικά στοιχεία (όπως σίδηρο, μαγγάνιο, σελήνιο, κ.α.) λιπίδια και νερό. Σχηματίζεται από αναδίπλωση του δέρματος, που υπερκαλύπτει την ονυχοφόρο φάλαγγα, ενώ στηρίζεται σε ένα τμήμα επιδερμίδας, στο οποίο είναι καλά προσκολλημένο. Προστατεύει τους ιστούς των ποδιών και των χεριών. Η ανάπτυξη του νυχιού ξεκινάει από τη μήτρα, (τα νύχια «μεγαλώνουν» περίπου 0,1 mm/ημέρα). Ο ρυθμός ανάπτυξης του νυχιού εξαρτάται από την ηλικία, την κληρονομικότητα, την κατάσταση της υγείας του ασθενούς (χρόνιες ασθένειες, λήψη φαρμάκων, ορμονικές διαταραχές, κ.α.), την εποχή και τον τρόπο ζωής του ατόμου (δραστηριότητες, χειρονακτικές εργασίες, διατροφή, κα).
          Η γενική κατάσταση του οργανισμού είναι δυνατόν να ελεγχθεί με την εξέταση της ίριδας του ματιού, την εξέταση της γλώσσας αλλά και την εξέταση των νυχιών. Η επισκόπηση και η προσεκτική εξέταση των νυχιών δίνει πλήθος πληροφοριών για τη γενική υγεία και κατάσταση του συνόλου του οργανισμού  κάθε ανθρώπου. Τα νύχια αν και αποτελούν μέρος της επιδερμίδας του ανθρώπινου σώματος, εμφανίζουν ανεξάρτητα συμπτώματα και σημεία. Σήμερα είμαστε σε θέση να συζητάμε ότι παρατηρώντας τη διάπλαση, την εμφάνιση και την ανάπτυξη των νυχιών συμβάλλουμε απόλυτα  στην έγκαιρη διάγνωση πολλών ασθενειών- γεγονός με τεράστια σημασία.

 Αλλοιώσεις της μορφολογίας του νυχιού

 1. Ανωνυχία (Anonychia)

          Ανωνυχία καλείται η πλήρης ή μερική απουσία της ονυχαίας πλάκας. Συχνά συνυπάρχει δυστροφία της τελικής φάλαγγας. Συναντάται ως μεμονωμένη ανωμαλία ή αποτελεί μέρος συνδρόμων. Αν το αίτιο είναι παροδικό, τα νύχια επανεκφύονται φυσιολογικά, μερικές φορές όμως είναι δυστροφικά. Μπορεί να συμβεί μετά από τραυματισμό ή ως εξέλιξη οξείας φλεγμονής,  λοιμώδους νόσου ή σε περιπτώσεις τοπικών κυκλοφορικών ή νευροτροφικών διαταραχών.

2. Βραχυωνυχία (Brachyonychia)
         
          Η δυσπλασία αυτή αφορά στο νύχι του αντίχειρα του ενός ή και των δύο χεριών και συναντάται συχνότερα στις γυναίκες παρά στους άντρες. Τα νύχια σε αυτή την περίπτωση είναι βραχύτερα, ευρύτερα και έχουν απώλεια της πλάγιας κυρτής επιφάνειάς τους. Η αλλοίωση οφείλεται σε δυσπλασία της ονυχοφόρου φάλαγγας.

3. Κοιλωνυχία (spoon naίls)

          Διαταραχή της ονυχαίας πλάκας κατά την οποία τα πλάγια και το ελεύθερο άκρο της είναι ελαφρά υπερυψωμένα, με συνέπεια να μοιάζει με κουτάλι. Οφείλεται σε ποικίλα αίτια, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται το επάγγελμα του ασθενούς (εργαζόμενοι σε πετρελαιοειδή), η υπόχρωμη αναιμία, παθήσεις του θυρεοειδούς, γυροειδής αλωπεκία, ομαλός λειχήνας και έλλειψη βιταμίνης C. Απαντά πολύ συχνά σε μωρά και μικρά παιδιά ενώ παρατηρείται και σε τοπικούς τραυματισμούς.
Επιπρόσθετα συνοδεύει τις αναιμίες από έλλειψη σιδήρου, (σιδηροπενικές αναιμίες), και το Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο (ΣΕΛ) (αυτοάνοσο νόσημα του κολλαγόνου -του συνδετικού ιστού).

4. Μικρωνυχία (Micronychia)
         
          Υπάρχει εμφανής  διαταραχή του μεγέθους της ονυχαίας πλάκας, η οποία είναι σαφώς μικρή. Η κατάσταση αυτή, όταν αφορά τα περισσότερα ή όλα τα νύχια, είναι συγγενούς αιτιολογίας (ιδρωτική εκτοδερματική δυσπλασία).

5. Ονυχογρύπωση (Onychogryρhosis)

          Αφορά συνήθως τα νύχια των μεγάλων δακτύλων των ποδιών. Αρχικά τα νύχια είναι υπερτροφικά, κυρτά, κυματοειδή, σκληρά, φαιοκίτρινα ή γκρίζα. Οφείλεται σε χρόνιους μικροτραυματισμούς, σε τροφικές διαταραχές, σε σαπροφυτικούς μύκητες, στο κακό κόψιμο των νυχιών και στα ακατάλληλα παπούτσια. Ορισμένα από τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα αυτής της πάθησης των νυχιών είναι: Δυσμορφία, παχύνσεις, επιμηκύνσεις, κυματισμοί (νύχια με γραμμές) και κυρτώσεις προς τα πλάγια με κιτρινοπράσινη, καφέ ή σκούρα γκρι χροιά. Τα προσβεβλημένα από ονυχογρύπωση νύχια έχουν επίσης επιμήκεις γραμμώσεις στην επιφάνειά τους.
          Θεραπευτικά συνιστάται να περιποιούμαστε το υπερτροφικό νύχι με ειδικά κερατολυτικά σκευάσματα και να καθαρίζουμε την ονυχαία αύλακα πάρα πολύ καλά, αφαιρώντας όλες τις υπερκερατώσεις. Με αυτόν τον τρόπο προλαμβάνουμε τις τυχόν μολύνσεις και τελικά θεραπεύουμε τα νύχια. Πολλές φορές συνιστάται μερική ή ολική αφαίρεση της ονυχαίας πλάκας με καταστροφή της μήτρας, διότι υπάρχει πιθανότητα μετά την αφαίρεση να αρχίσει η φυσιολογική αναγέννηση. 

6. Ονυχοατροφία (Onychatroρhy)

          Ονυχοατροφία είναι η  προοδευτική  απώλεια της ονυχαίας πλάκας, συχνά ως αποτέλεσμα της διαδικασίας ουλοποίησης της μήτρας του νυχιού. Παρατηρείται στο σύνδρομο Lyell, στην πομφολυγώδη επιδερμόλυση, μετά από χορήγηση ετρετινάτης, στον ομαλό λειχήνα κ.ά.

7. Ονυχοκρύπτωση (Onychocryptosis)

          Πάθηση, που συνήθως εκδηλώνεται στο μεγάλο δάκτυλο. Το συγκεκριμένο νόσημα των νυχιών έχει ως σύμπτωμα την εισχώρηση τμήματος της ονυχαίας πλάκας στην αύλακα & στον υποδόριο ιστό. Έτσι τα νύχια γυρίζουν και μεγαλώνουν μέσα στο δέρμα. Πρόκειται για μια συνηθισμένη πάθηση των νυχιών, που οφείλεται στο λανθασμένο κόψιμό τους, στα περιττά κιλά, στα ακατάλληλα παπούτσια ενώ σημαντικό ρόλο παίζει και η κληρονομικότητα.
Θεραπευτικά εντοπίζουμε τον παρακλινόμενο όνυχα μέσα στην αύλακα και με προσεκτικό χειρισμό τον αφαιρούμε, χρησιμοποιώντας κατάλληλα εργαλεία και σκευάσματα. Προσέχουμε να μην τραυματίσουμε περαιτέρω την αύλακα ώστε να αποφύγουμε τη μόλυνση. Προκειμένου να είναι αποτελεσματική η θεραπεία των νυχιών χρειάζεται να περάσει χρονικό διάστημα 18 μηνών.

8. Όνυχες σε σχήμα λαβίδας (Pincer naίl)

            Στην περίπτωση αυτή η ονυχαία πλάκα είναι υπερβολικά κυρτή, ιδίως προς το ελεύθερο άκρο της. Είναι αρκετά συχνή δυστροφία στους ηλικιωμένους, υπάρχουν όμως και περιπτώσεις κληρονομικές.
9. Παχυωνυχία (Pachyonychia-Onychousis)
         
          Χαρακτηρίζεται από πάχυνση του νυχιού, η οποία οφείλεται τόσο στην πάχυνση του σώματος, όσο και της κοίτης του, προχωρώντας σταδιακά από τη βάση προς το ελεύθερο άκρο.

10. Πληκτροδακτυλία (Ιπποκράτειοι όνυχες)

          Εμφανίζεται σε φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου σε νεοπλασίες πνευμόνων, σε χρόνια αποφρακτικά νοσήματα των πνευμόνων, σε κίρρωση του ήπατος, σε συγγενείς καρδιοπάθειες, σε ενδοκαρδίτιδα, σε συγγενείς αρτηριοφλεβώδεις αναστομώσεις. Η πληκτροδακτυλία προκαλείται από πάχυνση του μαλακού ιστού, που βρίσκεται κάτω από περιφερικό τμήμα της ονυχοφόρου φάλαγγας με αποτέλεσμα την πορώδη σύσταση και πάχυνση της φάλαγγας αυτής. Οι παραπάνω παθολογοανατομικές διεργασίες οδηγούν στην εμφάνιση της πληκτροδακτυλίας των ονύχων (δηλαδή τα νύχια έχουν την εμφάνιση «τυμπάνου» ή «πλακών ρολογιού»).
Η πληκτροδακτυλία διακρίνεται σε ιδιοπαθή, κληρονομική, επίκτητη.


ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
          Τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα ομοιοπαθητικά φάρμακα μεταξύ άλλων είναι : Bufo Rana, Graphites, Flouric acid, Helleb. nig., Hypericum, Kali sulph., Mer. viv., Silicea, Spigelia, Thuja .

Πώς διατηρούνται υγιή τα νύχια μας;

1.    Κρατάτε τα νύχια στεγνά και καθαρά (αποτρέπει τα βακτήρια).
  1. Κόβετε τα νύχια ίσια και ελαφρώς στρογγυλεμένα στο κέντρο (αποτρέπει τη δημιουργία παρανυχίδων).
  2. Χρησιμοποιείτε μόνο βαμβακερές κάλτσες και επιλέγετε προσεκτικά τα υποδήματα, ώστε να είναι άνετα και να μην πιέζονται τα νύχια (αποτρέπει την ανώμαλη ανάπτυξή τους).
  3. Μην κυκλοφορείτε με γυμνά πέλματα σε δημόσιους χώρους, π.χ. πισίνες (αποτρέπει τις λοιμώξεις από μύκητες).
  4. Μην «τρώτε» τα νύχια και μην τραυματίζετε το περιβάλλον δέρμα (αποτρέπει τη μεταφορά μολυσματικών μικροοργανισμών από και προς τα δάκτυλα και το στόμα).
  5. Μετά την αφαίρεση του βερνικιού, απλώστε ενυδατική κρέμα (προστατεύει τα νύχια).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1)    Κουσκούκης Κ, Στρατηγός Ι. 1986. Παθήσεις των Ονύχων. Εκδόσεις Παρισιάνου.
2)    Ρηγόπουλος Δ. Άτλας Ονυχοπαθολογίας – Ονυχοκομίας. Ιατρικές Εκδόσεις Παρισιάνος.
3)    Baran R.,Dawber R.,Haneke E.,Tosti A., Bristow I. 2003. A Text Atlas of Nail Disorders Techniques in Investigation and Diagnosis.


Ζωγράφω Τσιούμα
Δερματολόγος-Αφροδισιολόγος
Ομοιοπαθητικός

Μπορρελίωση-Νόσος Lyme: Ομοιοπαθητική αντιμετώπιση

Οι κρότωνες (κοιν. τσιμπούρια) ανήκουν στα αρθρόποδα και δυνητικά μεταδίδουν διάφορους ιούς, βακτήρια, και παράσιτα που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές λοιμώξεις σε ανθρώπους και ζώα. Η νόσος του Lyme (Λάϊμ-μπορρελίωση),) είναι μια λοίμωξη που συμβαίνει μετά από προσβολή, ύστερα από τσίμπημα κροτώνων που αφήνει εντελώς χαρακτηριστική τοπική συμπτωματολογία επιδερμικά. Το σύνδρομο πήρε το όνομά του από την πόλη Lyme της Πολιτείας Κοννέκτικατ των Ηνωµένων Πολιτειών όταν το 1975, το ενδιαφέρον κάποιων γιατρών κινήθηκε από τον αφύσικα ψηλό αριθμό κρουσμάτων ρευµατοειδούς αρθρίτιδας στην περιοχή εκείνη.
          Στην Αμερική αποτελεί την πιο συχνή νόσο που μεταδίδεται με αρθρόποδα, και ενδημεί κυρίως στις βορειοανατολικές περιοχές των ΗΠΑ. Στην Ευρώπη η νόσος ενδημεί κυρίως στη Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, Γαλλία και Σουηδία. Περιπτώσεις νόσου έχουν περιγραφεί και σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, της Βαλκανικής χερσονήσου, Κίνα, Ιαπωνία και Αυστραλία. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία από το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC), το 2010 αναφέρθηκαν στις ΗΠΑ 22.561 επιβεβαιωμένα κρούσματα της νόσου του Lymeμε εθνικό μέσο όρο τα 7,3 κρούσματα ανά 100.000 άτομα. Σύμφωνα με το CDC, το 2010, το 94% των κρουσμάτων της νόσου Lyme αναφέρθηκαν σε μόλις 12 πολιτείες.
          Μόλις το 1980 ένας ερευνητής στο βιολογικό εργαστήριο των Βραχωδών Ορέων, ο Willy Bourgdorfer, απομόνωσε από ασθενείς µε το σύνδρομο του Lyme, ένα σπειροειδή μικροοργανισμό, ο οποίος διαβιούσε και στο σάλιο κροτώνων, που παρασιτούσαν σε ελάφια της περιοχής. H σπειροχαίτη αυτή, η οποία έμοιαζε αρκετά µε το μικρόβιο της σύφιλης, ονομάστηκε προς τιμήν του ερευνητή, Borrelia Burgdorferi. Στη συνέχεια ανακαλύφθηκε ότι το μικρόβιο αυτό ήταν υπεύθυνο για το σύνδρομο του Lyme και µεταδιδόταν στον άνθρωπο από δαγκώματα τσιμπουριών που παρασιτούσαν στα ελάφια τα οποία ζουν σε αφθονία στις περιοχές εκείνες. Κύρια δεξαμενή του μικροβίου τα μικρά τρωκτικά, πουλιά, ελάφια, από τα οποία μολύνονται οι κρότωνες. Δεν γίνεται κάθετη μετάδοση στους κρότωνες. Η Β.burgdorferi προσβάλλει σκύλους, ίππους, βοοειδή, γάτες και κουνέλια και κατοικίδια ζώα.
          Τα βακτήρια Borrelia burgdorferi αυτά έχουν λεπτό επίμηκες σώμα και βρίσκονται σε τσιμπούρια (καθώς επίσης και σε κουνούπια και μύγες) τα οποία μεταδίδουν στον άνθρωπο την ασθένεια. Από τα τσιμπούρια, τρία είναι τα κύρια παθογόνα είδη για τον άνθρωπο και περισσότερο ένα σκληρό τσιμπούρι που ονομάζεται Ixodes ricinus.
Στην Ευρώπη το σύνδρομο μεταδίδεται μέσω του Ixodes ricinus ενώ στην Αμερική μέσω του Ixodes scapularis (I.dammini). Η μετάδοση γίνεται κατά τη διάρκεια του δήγματος με τη σίελο και τα περιττώματα των κροτώνων. Μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο δεν παρατηρείται.
          Μετά την είσοδό της στο δέρμα η μπορρέλια εξαπλώνεται φυγόκεντρα και ακολουθεί διασπορά στο αίμα και τα διάφορα όργανα. Στα όργανα κατορθώνει και επιβιώνει για μεγάλο χρονικό διάστημα διαφεύγοντας τους αμυντικούς μηχανισμούς του οργανισμού. Οι φλεγμονώδεις διεργασίες στα διάφορα όργανα οφείλονται στην παραμονή της μπορρέλιας, αλλά και στην αντισωματική απάντηση και την παραμονή ανοσοσυμπλεγμάτων. Η νόσος του Lyme είναι μια πολυσυστηματική νόσος με εκδηλώσεις από δέρμα, καρδιά, νευρικό και μυοσκελετικό σύστημα.
Η νόσος του Lyme διακρίνεται σε τρία στάδια:

Στάδιο 1 ή πρώιμη εντοπισμένη νόσος

          Συνήθως είναι ασυμπτωματικό, αν και ενίοτε οι ασθενείς παραπονούνται για δυσαισθησία, καύσο, κνησμό ή ακόμα και πόνο.
Κύριο σύμπτωμα το μεταναστευτικό ερύθημα στο σημείο του δήγματος (3-30 ημέρες μετά το δήγμα σε 60-80% των περιπτώσεων). Μονήρες διαμέτρου >5cm επίπεδο, επεκτείνεται περιφερικά, με δακτυλιοειδή μορφή και διαύγαση στο κέντρο.  Η μασχάλη, η βουβωνική περιοχή και ο μηρός είναι τα συνηθέστερα σημεία εμφάνισης. Συνοδεύεται από πυρετό, πονοκέφαλο, μυαλγίες, αρθραλγίες, λεμφαδενίτιδα. Υποχωρεί χωρίς θεραπεία μετά από 3-4 εβδομάδες. Ωστόσο αυτό το πρώτο στάδιο δεν εμφανίζεται στο ένα τρίτο των ασθενών.

Στάδιο 2 ή πρώιμη συστηματική νόσος

          Χαρακτηρίζεται από καρδιακές και νευρολογικές εκδηλώσεις, οι οποίες εμφανίζονται μερικές εβδομάδες έως και 9 μήνες.
          Δερματικές βλάβες υπό μορφή πολλαπλών ερυθημάτων αναπτύσσονται λόγω αιματογενούς διασποράς της σπειροχαίτης σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος, τείνουν όμως να είναι μικρότερες σε μέγεθος από το αρχικό ερύθημα ενώ απουσιάζει η χαρακτηριστική αλλοίωση στο σημείο του κέντρου. 
          Λιγότερο συχνά μπορεί να εμφανιστούν μηνιγγίτιδα, παράλυση του προσωπικού νεύρου, εγκεφαλίτιδα, καρδίτιδα, μυοκαρδίτιδα, περικαρδίτιδα, αρθραλγίες, μυαλγίες με μεταναστευτικό χαρακτήρα. Όταν η μπορρελίωση προσβάλει τις αρθρώσεις ονομάζεται αρθρίτιδα του Lyme. Πάντως, πρώιμη συστηματική νόσο Lyme μπορεί να εμφανίσουν και ασθενείς χωρίς μεταναστευτικό ερύθημα.
Τα συμπτώματα χωρίς θεραπεία διαρκούν ένα χρόνο

Στάδιο 3 ή όψιμη νόσος
Εμφανίζεται μήνες ή χρόνια από τη μόλυνση.
Κύριες κλινικές εκδηλώσεις
        Χρόνια ατροφική ακροδερματίτιδα
        Χρόνια προοδευτική εγκεφαλίτιδα ή μηνιγγοεγκεφαλίτιδα
        Μονοαρθρίτιδα ή πολυαρθρίτιδα, κυρίως στους ενήλικους σε αναλογία 10%, χρόνια αρθρίτιδα στο γόνατο.

Διάγνωση

          Στην περίπτωση της ασθένειας του Lyme υπάρχει µια τεράστια γκάμα συμπτωμάτων τα οποία καθιστούν τη διάγνωση πολύ δύσκολη, όπως χρόνια και ανεξήγητη κόπωση, πονοκέφαλοι, ηµικρανίες, µυαλγίες, αρθραλγίες, πυρετοί, συµπτώµατα που προσοµοιάζουν µε γρίπη αλλά και άλλα σοβαρότερα όπως καρδιολογικά συµπτώµατα όπως περικαρδίτιδα και μυοκαρδίτιδα αλλά και σοβαρά νευρολογικά συμπτώματα όπως μερική ή ολική απώλεια όρασης ή ακοής, παράλυση, δυσκολία στην ομιλία, κρίσεις πανικού. Επιπλέον η νόσος Lyme μιμείται πολλές ασθένειες όπως τη ρευματοειδή αρθρίτιδα και τη σκλήρυνση κατά πλάκας µε αποτέλεσμα να ξεγελά τους γιατρούς και να δίνεται λανθασμένη αγωγή που εκτός από το ότι δεν έχει αποτελέσματα, χειροτερεύει την κατάσταση. Αν κάποιος μιλήσει µε ασθενείς που υποφέρουν από την νόσο Lyme , θα διαπιστώσει ότι σχεδόν όλοι έχουν ένα κοινό: Σε κάποιο στάδιο της νόσου, μπροστά στην αδυναμία των γιατρών να διαγνώσουν την ασθένεια και μπροστά στη συνεχή εναλλαγή των συμπτωμάτων είχαν χαρακτηριστεί από γιατρούς ως υποχονδριακοί, δηλαδή κατά φαντασίαν ασθενείς.
            Στα πρώιμα στάδια η διάγνωση γίνεται από το ιστορικό έκθεσης στη σπειροχαίτη, τις χαρακτηριστικές κλινικές εκδηλώσεις και κυρίως το μεταναστευτικό ερύθημα και επιβεβαιώνεται με τις ορολογικές μεθόδους (ELISA, IFA, Western blot). Η νόσος μπορεί να συνοδεύεται από λευκοκυττάρωση και άνοδο των ΤΚΕ και CRP.
Καλλιέργεια : Η απομόνωση της Β.Burgdorferi sensu lato σε διάφορα υλικά είναι ο πλέον αξιόπιστος τρόπος διάγνωσης της λοίμωξης, αλλά η μπορρέλια δύσκολα καλλιεργείται.
Ορολογικές δοκιμασίες: Η διάγνωση της λοίμωξης από B. Burgdorferi γίνεται με την ανεύρεση ειδικών αντισωμάτων έναντι της Βorrelia με ELISA ή έμμεσο ανοσοφθορισμό (IFA). Τα θετικά ή αμφίβολα αποτελέσματα πρέπει να επιβεβαιώνονται με ανοσοαποτύπωση.
Η ανεύρεση IgM αντισωμάτων στο αίμα, στο ΕΝΥ και στο αρθρικό υγρό είναι ένδειξη πρόσφατης έκθεσης στην Βorrelia, ενώ IgG αντισώματα αναπτύσσονται αργότερα.

Θεραπεία

          Η νόσος έχει συνήθως καλή πρόγνωση. Η θεραπεία περιορίζει τη νόσο, προλαμβάνει τις επιπλοκές και τη χρονιότητα. Όταν η νόσος επεκταθεί σε άλλα όργανα η αποτελεσματικότητα της θεραπείας είναι περιορισμένη. Ο έλεγχος αποτελεσματικότητας της θεραπείας στηρίζεται σε κλινικά κριτήρια και όχι σε προσδιορισμό των αντισωμάτων
Για τη θεραπεία της νόσου στα δύο πρώτα στάδια, χωρίς την παρουσία νευρολογικών και καρδιακών εκδηλώσεων, συνιστάται η χορήγηση: δοξυκυκλίνη, τετρακυκλίνη, αμοξυκιλλίνη.  
Για τη θεραπεία των ασθενών με σοβαρότερες επιπλοκές συνιστάται: κεφτριαξόνη, κεφοταξίμη, πενικιλλίνη, χλωραμφαινικόλη
Ενδαρθρικές εγχύσεις κορτικοειδών, υδροξυχλωροκίνη, μεθοτρεξάτη ή αρθροσκοπική υμενεκτομή, εάν η χρόνια αρθρίτιδα δεν ανταποκρίνεται στα αντιβιοτικά.
Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και πρόγραμμα ασκήσεων, για την ινομυαλγία που ακολουθεί την λοίμωξη από B. Burgdorferi.
Ταυτόχρονα, γίνεται υποστήριξη των οργάνων αποτοξίνωσης (κυρίως του ήπατος), τόνωση του ανοσοποιητικού συστήματος, χρήση φολικού οξέος ή βιταμίνης Β12, μαγνησίου και ασβεστίου, Ω3 λιπαρών και CoQ10 όταν αυτό χρειάζεται.
Προφυλακτικά μέτρα:
1)    Επάλειψη με εντομοαπωθητικό.
2)    Ενδυμασία ανοικτού χρώματος με μακριά μανίκια και μακριά παντελόνια, το κάτω μέρος του παντελονιού να τοποθετείται μέσα στις κάλτσες.
3)    Συχνός έλεγχος των εκτεθειμένων σημείων του σώματος για παρουσία κροτώνων.
4)    Απομάκρυνση όσο το δυνατόν πιο γρήγορα του κρότωνα από το δέρμα με μικρή λαβίδα.


ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα που αναφέρονται στην διεθνή βιβλιογραφία και χρησιμοποιούνται  πιο συχνά είναι : Sepia, Sulphur, Tellurium, Ledum, Syphilinum, Carcinocin, Kalmia, Arnica, Rhododendron, Bryonia, Gelsemium, Rhus Toxicodendron, Arsenicum Album, Apis, Hypericum, Ruta, Symphytum, Silica, Cimicifuga, Argentum Nitricum, Mercury, Colchicine, Pulsatilla, Lac Caninium, Glycyrrhiza, Lyssinum, Spilanthes, Ixodes, Trombidium, Arbuts, Myristica, Carboneum Sulphuricum, Cimex, China, Psorinum, Toxoplasm, Viscum, Tuberculinum, Natrum Sulphuricum.

Ο συνδυασμός ομοιοπαθητικής θεραπείας με διατροφικά συμπληρώματα είναι σίγουρα πιο αποτελεσματικός, η πόσιμη Αλόη, τα προβιοτικά και πρεβιοτικά βοηθούν το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενή.  

Water Memory (Documentary of 2014 about Nobel Prize laureate Luc Montagnier)






https://www.youtube.com/watch?v=R8VyUsVOic0


Water is the key element of life, but this element that we thought we knew well may have unexpected properties and might play a role greater than we could imagine in our tree of life. That is the belief shared by the advocates of a surprising theory called "water memory". For Prof. Luc Montagnier, water has the hability to reproduce the properties of any substance it once contained. Water would have the hability to retain a memory of the molecules properties.
What if alzheimer, parkinson, autism, HIV and even cancer could be treated thanks to this controversial theory?


Luc Antoine Montagnier (born 18 August 1932) is a French virologist and joint recipient with Françoise Barré-Sinoussi and Harald zur Hausen of the 2008 Nobel Prize in Physiology or Medicine for his discovery of the human immunodeficiency virus (HIV). A long-time researcher at the Pasteur Institute in Paris, he currently works as a full-time professor at Shanghai Jiao Tong University in China. In 2009, Montagnier published two controversial research studies that some homeopaths claimed as support for homeopathy. Although Montagnier disputed any such support, many scientists greeted his claims with scorn and harsh criticism.

17o Πανελλήνιο Συνέδριο Ομοιοπαθητικής Ιατρικής

Αθήνα 18-20 Μαρτίου 2016 
Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη
«Υποστηρίζουμε την Υγεία, στηρίζουμε τον Ανθρωπο»
Χαιρετισμός
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Λόγω των πρόσφατων πολιτικών εξελίξεων αποφασίσαμε το 17ο Πανελλήνιο Ομοιοπαθητικό συνέδριο να διεξαχθεί στην Αθήνα στις 18-20 Μαρτίου 2016, με τίτλο «Υποστηρίζουμε την Υγεία, στηρίζοντας τον Ανθρωπο». Το συνέδριο θα διεξαχθεί στους όμορφους συνεδριακούς χώρους του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, υπό την αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών.
Η συνεχώς αυξανόμενη διάδοση της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής στον Ελληνικό πληθυσμό, επιβάλλει και την ανάδειξη της σημαντικότατης προσφοράς της, τόσο στο αμιγώς ιατρικό όσο και στο γενικότερο κοινωνικό επίπεδο.
Με ενότητα και σεβασμό, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε ωστόσο και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ομοιοπαθητικός ιατρός στην καθημερινή κλινική του πράξη, την σχέση με τους συναδέλφους άλλων ειδικοτήτων, προτείνοντας επίσης και τη χρήση εργαλείων και δεικτών που βοηθούν στον έλεγχο και την τεκμηρίωση της θεραπευτικής πορείας των ασθενών μας ανάλογα με το νόσημα.
Παράλληλα, η συγκυρία της οικονομικής, αλλά και εν γένει της κρίσης αξιών, που ταλανίζει την κοινωνία μας, μας υποχρεώνει να συνειδητοποιήσουμε και να επικοινωνήσουμε την μεγάλη αξία της συνολικής ψυχοσωματικής υγείας που προσφέρει η Ομοιοπαθητική. Κάθε ασθενής που επανέρχεται μέσω της Ομοιοπαθητικής σε κατάσταση υγιούς ομοιόστασης, γίνεται παράλληλα και ένα κύτταρο εξέλιξης, ένας ισχυρότερος κρίκος στον κοινωνικό ιστό.
Σας καλούμε να προετοιμάσετε τις εργασίες σας για την ανακοίνωσή τους στο Συνέδριό μας και να στείλετε μία περίληψη, μέχρι 800 λέξεις, στην ηλεκτρονική διεύθυνση cchomeopathy@hol.gr το αργότερο μέχρι 15 Φεβρουαρίου 2016.

Ερυσίπελας: αίτια, διάγνωση, ομοιοπαθητική θεραπεία και διατροφή.

Ζωγράφω Τσιούμα
Δερματολόγος-Αφροδισιολόγος
Ομοιοπαθητικός

To ερυσίπελας (erysipelas) είναι μια οξεία εμπύρετη φλεγμονή του δέρματος με σημαντική λεμφαγγειακή προσβολή. Πρόκειται για σοβαρή λοίμωξη δέρματος και υποδορίων ιστών, που οφείλεται σε προσβολή από β-αιμολυτικό στρεπτόκοκκο και σπανιότερα από στρεπτόκοκκους άλλων ομάδων.
          Η διάβρωση του δέρματος (μικροτραυματισμοί, εξελκώσεις, δερματομυκητιάσεις, ονυχομυκητιάσεις) ευνοεί τους μικροοργανισμούς, που ζουν υπό φυσιολογικές συνθήκες στην επιφάνεια, να εισέλθουν στο εσωτερικό του προκαλώντας λοίμωξη.Το σημείο εισόδου δεν είναι πάντα εμφανές.
          Το ερυσίπελας εμφανίζεται συνήθως, στις κνήμες, στο πρόσωπο, στα αυτιά και στους γλουτούς. Ξεκινά με θερμό εξάνθημα κυρίως στο πρόσωπο, το οποίο μπορεί να είναι ιδιαίτερα εκτεταμένο , ενώ συχνά συνυπάρχει και οίδημα. Μπορεί να παρατηρείται κνησμός, αίσθημα καύσου, ευαισθησία ή άλγος. Πρόδρομα συμπτώματα αποτελούν η κακουχία, ο πυρετός, η ναυτία, ο έμετος και παρουσιάζονται  4-48 ώρες πριν την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων του ερυσιπέλατος.
          Οι ασθενείς με διαταραχές της λεμφικής ή της φλεβικής κυκλοφορίας, με σακχαρώδη διαβήτη, νεφρική ανεπάρκεια, οι αλκοολικοί και οι ανοσοκατασταλμένοι είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στην εμφάνιση ερυσιπέλατος. Μερικές φορές η λοίμωξη μπορεί να επεκταθεί βαθύτερα στο χόριο και να λάβει  μορφή κυτταρίτιδας. Το ερυσίπελας μοιάζει και πρέπει να διαφοροδιαγνωστεί από το ερυσιπελατοειδές : Mια καλοήθη λοίμωξη από βακίλους που προκαλεί ερυθρότητα του δέρματος των δακτύλων ή της ράχης των χεριών σε ψαράδες και σε άτομα που χειρίζονται το κρέας. Η μετάδοση του μολυσματικού παράγοντα συνήθως συμβαίνει από άλλο άτομο με: σάλιο, αναπνοή, βήχα, αίμα, μεταγγίσεις αίματος, σεξουαλική επαφή, από τη μητέρα στο παιδί, (δια μέσου του ομφάλιου λώρου).
          Στα αρχικά στάδια εμφανίζεται σαν μια έντονα ερυθρή κηλίδα, πολύ συχνά κοντά σε μια διάβρωση στη γωνία της μύτης που αργότερα εξαπλώνεται για να σχηματιστεί μια έντονη, γυαλιστερή, λεία και θερμή σαφώς περιγεγραμμένη επιφάνεια που η περίμετρός της εμφανίζει αξιοσημείωτη επέκταση από μέρα σε μέρα. Η βλάβη είναι ελαφρώς οιδηματώδης και μπορεί να εμφανίσει ελαφρό εντύπωμα όταν πιέζεται με το δάκτυλο. Φυσαλίδες ή πομφόλυγες περιστασιακά μπορούν να εμφανιστούν στην επιφάνειά της. Η βλάβη συνήθως δε γίνεται φλυκταινώδης ή γαγγραινώδης και θεραπεύεται χωρίς να εμφανίζεται ουλή.
          Η λευκοκυττάρωση (αύξηση λευκών αιμοσφαιρίων) και η αύξηση της ταχύτητας καθίζησης ερυθρών αποτελούν τα συχνότερα εργαστηριακά ευρήματα ενώ οι αιμοκαλλιέργειες μπορεί να αποβούν θετικές.
          Θεραπευτικά χορηγούνται πενικιλίνη η άλλα εξειδικευμένα φάρμακα για το στρεπτόκοκκο, και τοπικά αντισηπτικά διαλύματα ή αντιβιοτικές αλοιφές. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αποκαθίστανται και οι πύλες εισόδου του μικροοργανισμού. Η άμεση θεραπευτική αγωγή αποτρέπει την εμφάνιση επιπλοκών ή ακόμα και του θανάτου που μπορεί να προκληθεί από την επέκταση της εξεργασίας και τη συστηματική τοξικότητα, ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους και τα πολύ νεαρά άτομα.
Το ερυσίπελας συχνά υποτροπιάζει στα άτομα με διαταραχή της τοπικής κυκλοφορίας.

 Πώς να προφυλαχτείτε από τη νόσο – Πρόγνωση

Δυνητικά μπορεί να προσβληθεί οποιοσδήποτε, ωστόσο περισσότερο ευπαθείς θεωρούνται:
– Πάσχοντες από το “πόδι του αθλητή”.
– Πάσχοντες από πρήξιμο του ποδιού,
– Άτομα που έχουν προσβληθεί και κατά το παρελθόν από τη λοίμωξη
– Άτομα με αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα, όπως εκείνα που λαμβάνουν κορτικοειδή ή χημειοθεραπεία.
– Πάσχοντες από όχι καλά ρυθμιζόμενο σακχαρώδη διαβήτη.

Ομοιοπαθητική θεραπεία

          Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία διαρκώς αυξανόμενη στροφή των ασθενών προς τις εναλλακτικές / ολιστικές θεραπείες. Η ομοιοπαθητική θεραπεία είναι εξατομικευμένη. Αυτό σημαίνει, ότι μπορεί κάποτε και να καθυστερήσει μέχρις ότου βρεθεί το σωστό (ένα και μοναδικό) φάρμακο. Η συνταγογράφηση γίνεται με βάση την κατανομή και το χαρακτήρα των βλαβών, τα συμπτώματα και τους τροποποιητικούς παράγοντες αλλά κυρίως με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και την ιδιοσυγκρασία του ασθενούς.  Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά και το σπουδαιότερο μόνιμα. Πάντα βέβαια υπάρχει κίνδυνος υποτροπής όταν παρεμβάλλεται  κάποιος έντονος  στρεσογόνος  παράγοντας, χειρουργική επέμβαση, καταπίεση από χρήση αλλοπαθητικών ουσιών, κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων διεγερτικών  ουσιών, καφέ, αλκοόλ, ναρκωτικών κλπ. Ακόμη όμως και στις περιπτώσεις αυτές η ισορροπία αποκαθιστάται  με τη λήψη του κατάλληλου για την περίσταση ομοιοπαθητικού φαρμάκου.
          Θα πρέπει να τονίσουμε κάτι πολύ σημαντικό, απαραίτητο να το γνωρίζει κάθε ασθενής, που αποφασίζει να ακολουθήσει ομοιοπαθητική θεραπεία για κάποιο πρόβλημα και  ιδιαίτερα για δερματικό πρόβλημα: Στην ομοιοπαθητική θεραπευτική ένας από τους σπουδαιότερους νόμους, που βρίσκει εφαρμογή είναι εκείνος του Hering, σύμφωνα με τον οποίο ενώ η ασθένεια εκδηλώνεται από έξω προς τα μέσα (από τους εξωτερικούς αναπλάσιμους ιστούς όπως το δέρμα προς τους λιγότερο αναπλάσιμους ιστούς όπως το κεντρικό νευρικό σύστημα) η ίαση επέρχεται από πάνω προς τα κάτω και από μέσα προς τα έξω. Από τα σπουδαιότερα σε ιεράρχηση όργανα στα λιγότερο σημαντικά. Αυτό  σημαίνει ότι πρώτα θα βελτιωθεί η κακή διάθεση, η μελαγχολία η κακή μνήμη και συγκέντρωση, η αϋπνία, το βρογχικό άσθμα ,το ευερέθιστο έντερο, από τα οποία τυχόν υποφέρει ο ασθενής και στο τέλος θα θεραπευτεί το δέρμα αφού αυτό αποτελεί το πιο περιφερικό όργανο του ανθρωπίνου σώματος . 
          Η ομοιοπαθητική θα πρέπει να αποτελεί θεραπεία πρώτης εκλογής στα δερματολογικά νοσήματα από την έναρξη της εμφάνισής τους ώστε να διατηρηθεί η αρχική κλινική εικόνα αναλλοίωτη. Αυτό βοηθά πολύ στην ταχεία ανεύρεση του σωστού ομοιοπαθητικού φαρμάκου αλλά και στην αποφυγή εμφάνισης  χρόνιων νοσημάτων λόγω καταπίεσης των βλαβών.  
          Η ομοιοπαθητική ιατρική συνιστά ομοιοπαθητικά σκευάσματα για την ανακούφιση του κνησμού ή γίνεται επιλογή μέσα από μία σειρά άλλων σκευασμάτων, που ανταποκρίνονται στην ιδιαιτερότητα του προβλήματος και στο ιατρικό ιστορικό του ασθενούς. Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα μειώνουν τη φλεγμονή, τον κνησμό αλλά επίσης  βοηθούν στην εξισορρόπηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Έτσι βελτιώνεται η υγεία του ασθενούς.
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα που συνταγογραφούνται συνήθως είναι :
Ferrum phos: για τον πυρετό και τον πόνο από την φλεγμονή.
Kali mur: όταν υπάρχουν κύστες.
Kali sulph: όταν υπάρχουν φουσκάλες
Natrum phos: το δέρμα είναι λείο, κόκκινο με εξογκώματα.
Natrum sulph: όταν το δέρμα είναι κόκκινο και ό ασθενής κάνει εμέτους
και πολλά άλλα.

Διατροφή

          Το σύμπλεγμα βιταμινών Β είναι μια συλλογή θρεπτικών συστατικών με παρεμφερείς ιδιότητες που αλληλοσυμπληρώνονται, αλλά έχουν χωριστά θρεπτικά συστατικά. Πρόκειται για  συνδυασμό 8 βιταμινών: Β1(θειαμίνη), Β2 (ριβοφλαβίνη), Β3 (νιασίνη), Β6 (πυριδοξίνη), Β12 (κοβαλαμίνη), φολικό οξύ, και βιοτίνη. Οι βιταμίνες αυτές είναι πολύ σημαντικές για το σύνολο των μεταβολικών διεργασιών που πραγματοποιούνται στον οργανισμό και περιέχονται στις ζωικές και φυτικές τροφές.
          Η βιταμίνη Β6 συμβάλλει σημαντικά στην ταχύτερη επούλωση του δέρματος σε περιπτώσεις κακώσεων. Όταν υπάρχει σοβαρή έλλειψη της συγκεκριμένης βιταμίνης, παρατηρούνται δερματικά προβλήματα, πληγές στις άκρες των χειλιών και ευαισθησία στις μολύνσεις. Μια ανεπάρκεια βιταμίνης Β6 μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη παραγωγή Τ-λεμφοκυττάρων και αντισωμάτων, με αποτέλεσμα την εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος και των διανοητικών λειτουργιών. Εμφανίζονται καρδιολογικά προβλήματα στην  λοιμώξεις, νοσήματα, ή ακόμη και καρκίνος.
          Τα Ω3 λιπαρά οξέα έχουν θρομβολυτικές ιδιότητες και βελτιώνουν τη λειτουργία του κυκλοφορικού συστήματος, μειώνοντας την καρδιαγγειακή πίεση, τον κίνδυνο σχηματισμού θρόμβων και καρδιακής προσβολής. Επιπλέον, συμβάλλουν στην πρόληψη φλεγμονών και στην καλή λειτουργία του εγκεφάλου.
          Τα Ω6 λιπαρά οξέα γενικά ελέγχουν το νευρικό, καρδιαγγειακό και αναπαραγωγικό σύστημα, την υγεία του δέρματος και άλλες βιολογικές λειτουργίες. Ο συνδυασμός τους με τα Ω3 λιπαρά οξέα εξασφαλίζει συνεργιστική δράση στις διάφορες μεταβολικές και φυσιολογικές λειτουργίες στις οποίες συμμετέχουν. Σημαντικός παράγοντας στη συνεργιστική δράση των Ω6 και Ω3 λιπαρών οξέων αποτελεί η αναλογία τους Ω6/Ω3.
          Τα Ω7 λιπαρά οξέα (παλμιτολεϊκό οξύ) μαζί με τις άλλες κατηγορίες των ωμέγα λιπαρών προσφέρουν αντιφλεγμονώδη δράση στο δέρμα. 
          Τα Ω9 λιπαρά οξέα έχουν πολύ ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες και επιβραδύνουν την οξείδωση [γήρανση] των κυττάρων, βοηθώντας στη διατήρηση υγιών κυττάρων και οργάνων σε όλα τα συστήματα του οργανισμού.
          Επιπρόσθετα συστήνονται κρέμες πλούσιες σε  Αλόη (Aloe Vera).


Σημείωση: Οι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς ενημέρωση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από αυτά (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας από 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει τη δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο. 

          Η λήψη του συμπλέγματος βιταμινών Β μετά το γεύμα μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό ή σταδιακή διάβρωση του οισοφαγικού σφιγκτήρα που μπορεί να επιφέρει Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση (GERD). Μην ξαπλώνετε αμέσως μετά τη λήψη των συμπληρωμάτων. Εάν είστε έγκυος ή θηλάζετε ή έχετε κάποια ασθένεια, συμβουλευτείτε το γιατρό σας πριν χρησιμοποιήσετε το σύμπλεγμα βιταμινών Β, ως θεραπεία.