17o Πανελλήνιο Συνέδριο Ομοιοπαθητικής Ιατρικής

Αθήνα 18-20 Μαρτίου 2016 
Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη
«Υποστηρίζουμε την Υγεία, στηρίζουμε τον Ανθρωπο»
Χαιρετισμός
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Λόγω των πρόσφατων πολιτικών εξελίξεων αποφασίσαμε το 17ο Πανελλήνιο Ομοιοπαθητικό συνέδριο να διεξαχθεί στην Αθήνα στις 18-20 Μαρτίου 2016, με τίτλο «Υποστηρίζουμε την Υγεία, στηρίζοντας τον Ανθρωπο». Το συνέδριο θα διεξαχθεί στους όμορφους συνεδριακούς χώρους του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, υπό την αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών.
Η συνεχώς αυξανόμενη διάδοση της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής στον Ελληνικό πληθυσμό, επιβάλλει και την ανάδειξη της σημαντικότατης προσφοράς της, τόσο στο αμιγώς ιατρικό όσο και στο γενικότερο κοινωνικό επίπεδο.
Με ενότητα και σεβασμό, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε ωστόσο και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ομοιοπαθητικός ιατρός στην καθημερινή κλινική του πράξη, την σχέση με τους συναδέλφους άλλων ειδικοτήτων, προτείνοντας επίσης και τη χρήση εργαλείων και δεικτών που βοηθούν στον έλεγχο και την τεκμηρίωση της θεραπευτικής πορείας των ασθενών μας ανάλογα με το νόσημα.
Παράλληλα, η συγκυρία της οικονομικής, αλλά και εν γένει της κρίσης αξιών, που ταλανίζει την κοινωνία μας, μας υποχρεώνει να συνειδητοποιήσουμε και να επικοινωνήσουμε την μεγάλη αξία της συνολικής ψυχοσωματικής υγείας που προσφέρει η Ομοιοπαθητική. Κάθε ασθενής που επανέρχεται μέσω της Ομοιοπαθητικής σε κατάσταση υγιούς ομοιόστασης, γίνεται παράλληλα και ένα κύτταρο εξέλιξης, ένας ισχυρότερος κρίκος στον κοινωνικό ιστό.
Σας καλούμε να προετοιμάσετε τις εργασίες σας για την ανακοίνωσή τους στο Συνέδριό μας και να στείλετε μία περίληψη, μέχρι 800 λέξεις, στην ηλεκτρονική διεύθυνση cchomeopathy@hol.gr το αργότερο μέχρι 15 Φεβρουαρίου 2016.

Ερυσίπελας: αίτια, διάγνωση, ομοιοπαθητική θεραπεία και διατροφή.

Ζωγράφω Τσιούμα
Δερματολόγος-Αφροδισιολόγος
Ομοιοπαθητικός

To ερυσίπελας (erysipelas) είναι μια οξεία εμπύρετη φλεγμονή του δέρματος με σημαντική λεμφαγγειακή προσβολή. Πρόκειται για σοβαρή λοίμωξη δέρματος και υποδορίων ιστών, που οφείλεται σε προσβολή από β-αιμολυτικό στρεπτόκοκκο και σπανιότερα από στρεπτόκοκκους άλλων ομάδων.
          Η διάβρωση του δέρματος (μικροτραυματισμοί, εξελκώσεις, δερματομυκητιάσεις, ονυχομυκητιάσεις) ευνοεί τους μικροοργανισμούς, που ζουν υπό φυσιολογικές συνθήκες στην επιφάνεια, να εισέλθουν στο εσωτερικό του προκαλώντας λοίμωξη.Το σημείο εισόδου δεν είναι πάντα εμφανές.
          Το ερυσίπελας εμφανίζεται συνήθως, στις κνήμες, στο πρόσωπο, στα αυτιά και στους γλουτούς. Ξεκινά με θερμό εξάνθημα κυρίως στο πρόσωπο, το οποίο μπορεί να είναι ιδιαίτερα εκτεταμένο , ενώ συχνά συνυπάρχει και οίδημα. Μπορεί να παρατηρείται κνησμός, αίσθημα καύσου, ευαισθησία ή άλγος. Πρόδρομα συμπτώματα αποτελούν η κακουχία, ο πυρετός, η ναυτία, ο έμετος και παρουσιάζονται  4-48 ώρες πριν την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων του ερυσιπέλατος.
          Οι ασθενείς με διαταραχές της λεμφικής ή της φλεβικής κυκλοφορίας, με σακχαρώδη διαβήτη, νεφρική ανεπάρκεια, οι αλκοολικοί και οι ανοσοκατασταλμένοι είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στην εμφάνιση ερυσιπέλατος. Μερικές φορές η λοίμωξη μπορεί να επεκταθεί βαθύτερα στο χόριο και να λάβει  μορφή κυτταρίτιδας. Το ερυσίπελας μοιάζει και πρέπει να διαφοροδιαγνωστεί από το ερυσιπελατοειδές : Mια καλοήθη λοίμωξη από βακίλους που προκαλεί ερυθρότητα του δέρματος των δακτύλων ή της ράχης των χεριών σε ψαράδες και σε άτομα που χειρίζονται το κρέας. Η μετάδοση του μολυσματικού παράγοντα συνήθως συμβαίνει από άλλο άτομο με: σάλιο, αναπνοή, βήχα, αίμα, μεταγγίσεις αίματος, σεξουαλική επαφή, από τη μητέρα στο παιδί, (δια μέσου του ομφάλιου λώρου).
          Στα αρχικά στάδια εμφανίζεται σαν μια έντονα ερυθρή κηλίδα, πολύ συχνά κοντά σε μια διάβρωση στη γωνία της μύτης που αργότερα εξαπλώνεται για να σχηματιστεί μια έντονη, γυαλιστερή, λεία και θερμή σαφώς περιγεγραμμένη επιφάνεια που η περίμετρός της εμφανίζει αξιοσημείωτη επέκταση από μέρα σε μέρα. Η βλάβη είναι ελαφρώς οιδηματώδης και μπορεί να εμφανίσει ελαφρό εντύπωμα όταν πιέζεται με το δάκτυλο. Φυσαλίδες ή πομφόλυγες περιστασιακά μπορούν να εμφανιστούν στην επιφάνειά της. Η βλάβη συνήθως δε γίνεται φλυκταινώδης ή γαγγραινώδης και θεραπεύεται χωρίς να εμφανίζεται ουλή.
          Η λευκοκυττάρωση (αύξηση λευκών αιμοσφαιρίων) και η αύξηση της ταχύτητας καθίζησης ερυθρών αποτελούν τα συχνότερα εργαστηριακά ευρήματα ενώ οι αιμοκαλλιέργειες μπορεί να αποβούν θετικές.
          Θεραπευτικά χορηγούνται πενικιλίνη η άλλα εξειδικευμένα φάρμακα για το στρεπτόκοκκο, και τοπικά αντισηπτικά διαλύματα ή αντιβιοτικές αλοιφές. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αποκαθίστανται και οι πύλες εισόδου του μικροοργανισμού. Η άμεση θεραπευτική αγωγή αποτρέπει την εμφάνιση επιπλοκών ή ακόμα και του θανάτου που μπορεί να προκληθεί από την επέκταση της εξεργασίας και τη συστηματική τοξικότητα, ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους και τα πολύ νεαρά άτομα.
Το ερυσίπελας συχνά υποτροπιάζει στα άτομα με διαταραχή της τοπικής κυκλοφορίας.

 Πώς να προφυλαχτείτε από τη νόσο – Πρόγνωση

Δυνητικά μπορεί να προσβληθεί οποιοσδήποτε, ωστόσο περισσότερο ευπαθείς θεωρούνται:
– Πάσχοντες από το “πόδι του αθλητή”.
– Πάσχοντες από πρήξιμο του ποδιού,
– Άτομα που έχουν προσβληθεί και κατά το παρελθόν από τη λοίμωξη
– Άτομα με αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα, όπως εκείνα που λαμβάνουν κορτικοειδή ή χημειοθεραπεία.
– Πάσχοντες από όχι καλά ρυθμιζόμενο σακχαρώδη διαβήτη.

Ομοιοπαθητική θεραπεία

          Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία διαρκώς αυξανόμενη στροφή των ασθενών προς τις εναλλακτικές / ολιστικές θεραπείες. Η ομοιοπαθητική θεραπεία είναι εξατομικευμένη. Αυτό σημαίνει, ότι μπορεί κάποτε και να καθυστερήσει μέχρις ότου βρεθεί το σωστό (ένα και μοναδικό) φάρμακο. Η συνταγογράφηση γίνεται με βάση την κατανομή και το χαρακτήρα των βλαβών, τα συμπτώματα και τους τροποποιητικούς παράγοντες αλλά κυρίως με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και την ιδιοσυγκρασία του ασθενούς.  Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά και το σπουδαιότερο μόνιμα. Πάντα βέβαια υπάρχει κίνδυνος υποτροπής όταν παρεμβάλλεται  κάποιος έντονος  στρεσογόνος  παράγοντας, χειρουργική επέμβαση, καταπίεση από χρήση αλλοπαθητικών ουσιών, κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων διεγερτικών  ουσιών, καφέ, αλκοόλ, ναρκωτικών κλπ. Ακόμη όμως και στις περιπτώσεις αυτές η ισορροπία αποκαθιστάται  με τη λήψη του κατάλληλου για την περίσταση ομοιοπαθητικού φαρμάκου.
          Θα πρέπει να τονίσουμε κάτι πολύ σημαντικό, απαραίτητο να το γνωρίζει κάθε ασθενής, που αποφασίζει να ακολουθήσει ομοιοπαθητική θεραπεία για κάποιο πρόβλημα και  ιδιαίτερα για δερματικό πρόβλημα: Στην ομοιοπαθητική θεραπευτική ένας από τους σπουδαιότερους νόμους, που βρίσκει εφαρμογή είναι εκείνος του Hering, σύμφωνα με τον οποίο ενώ η ασθένεια εκδηλώνεται από έξω προς τα μέσα (από τους εξωτερικούς αναπλάσιμους ιστούς όπως το δέρμα προς τους λιγότερο αναπλάσιμους ιστούς όπως το κεντρικό νευρικό σύστημα) η ίαση επέρχεται από πάνω προς τα κάτω και από μέσα προς τα έξω. Από τα σπουδαιότερα σε ιεράρχηση όργανα στα λιγότερο σημαντικά. Αυτό  σημαίνει ότι πρώτα θα βελτιωθεί η κακή διάθεση, η μελαγχολία η κακή μνήμη και συγκέντρωση, η αϋπνία, το βρογχικό άσθμα ,το ευερέθιστο έντερο, από τα οποία τυχόν υποφέρει ο ασθενής και στο τέλος θα θεραπευτεί το δέρμα αφού αυτό αποτελεί το πιο περιφερικό όργανο του ανθρωπίνου σώματος . 
          Η ομοιοπαθητική θα πρέπει να αποτελεί θεραπεία πρώτης εκλογής στα δερματολογικά νοσήματα από την έναρξη της εμφάνισής τους ώστε να διατηρηθεί η αρχική κλινική εικόνα αναλλοίωτη. Αυτό βοηθά πολύ στην ταχεία ανεύρεση του σωστού ομοιοπαθητικού φαρμάκου αλλά και στην αποφυγή εμφάνισης  χρόνιων νοσημάτων λόγω καταπίεσης των βλαβών.  
          Η ομοιοπαθητική ιατρική συνιστά ομοιοπαθητικά σκευάσματα για την ανακούφιση του κνησμού ή γίνεται επιλογή μέσα από μία σειρά άλλων σκευασμάτων, που ανταποκρίνονται στην ιδιαιτερότητα του προβλήματος και στο ιατρικό ιστορικό του ασθενούς. Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα μειώνουν τη φλεγμονή, τον κνησμό αλλά επίσης  βοηθούν στην εξισορρόπηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Έτσι βελτιώνεται η υγεία του ασθενούς.
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα που συνταγογραφούνται συνήθως είναι :
Ferrum phos: για τον πυρετό και τον πόνο από την φλεγμονή.
Kali mur: όταν υπάρχουν κύστες.
Kali sulph: όταν υπάρχουν φουσκάλες
Natrum phos: το δέρμα είναι λείο, κόκκινο με εξογκώματα.
Natrum sulph: όταν το δέρμα είναι κόκκινο και ό ασθενής κάνει εμέτους
και πολλά άλλα.

Διατροφή

          Το σύμπλεγμα βιταμινών Β είναι μια συλλογή θρεπτικών συστατικών με παρεμφερείς ιδιότητες που αλληλοσυμπληρώνονται, αλλά έχουν χωριστά θρεπτικά συστατικά. Πρόκειται για  συνδυασμό 8 βιταμινών: Β1(θειαμίνη), Β2 (ριβοφλαβίνη), Β3 (νιασίνη), Β6 (πυριδοξίνη), Β12 (κοβαλαμίνη), φολικό οξύ, και βιοτίνη. Οι βιταμίνες αυτές είναι πολύ σημαντικές για το σύνολο των μεταβολικών διεργασιών που πραγματοποιούνται στον οργανισμό και περιέχονται στις ζωικές και φυτικές τροφές.
          Η βιταμίνη Β6 συμβάλλει σημαντικά στην ταχύτερη επούλωση του δέρματος σε περιπτώσεις κακώσεων. Όταν υπάρχει σοβαρή έλλειψη της συγκεκριμένης βιταμίνης, παρατηρούνται δερματικά προβλήματα, πληγές στις άκρες των χειλιών και ευαισθησία στις μολύνσεις. Μια ανεπάρκεια βιταμίνης Β6 μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη παραγωγή Τ-λεμφοκυττάρων και αντισωμάτων, με αποτέλεσμα την εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος και των διανοητικών λειτουργιών. Εμφανίζονται καρδιολογικά προβλήματα στην  λοιμώξεις, νοσήματα, ή ακόμη και καρκίνος.
          Τα Ω3 λιπαρά οξέα έχουν θρομβολυτικές ιδιότητες και βελτιώνουν τη λειτουργία του κυκλοφορικού συστήματος, μειώνοντας την καρδιαγγειακή πίεση, τον κίνδυνο σχηματισμού θρόμβων και καρδιακής προσβολής. Επιπλέον, συμβάλλουν στην πρόληψη φλεγμονών και στην καλή λειτουργία του εγκεφάλου.
          Τα Ω6 λιπαρά οξέα γενικά ελέγχουν το νευρικό, καρδιαγγειακό και αναπαραγωγικό σύστημα, την υγεία του δέρματος και άλλες βιολογικές λειτουργίες. Ο συνδυασμός τους με τα Ω3 λιπαρά οξέα εξασφαλίζει συνεργιστική δράση στις διάφορες μεταβολικές και φυσιολογικές λειτουργίες στις οποίες συμμετέχουν. Σημαντικός παράγοντας στη συνεργιστική δράση των Ω6 και Ω3 λιπαρών οξέων αποτελεί η αναλογία τους Ω6/Ω3.
          Τα Ω7 λιπαρά οξέα (παλμιτολεϊκό οξύ) μαζί με τις άλλες κατηγορίες των ωμέγα λιπαρών προσφέρουν αντιφλεγμονώδη δράση στο δέρμα. 
          Τα Ω9 λιπαρά οξέα έχουν πολύ ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες και επιβραδύνουν την οξείδωση [γήρανση] των κυττάρων, βοηθώντας στη διατήρηση υγιών κυττάρων και οργάνων σε όλα τα συστήματα του οργανισμού.
          Επιπρόσθετα συστήνονται κρέμες πλούσιες σε  Αλόη (Aloe Vera).


Σημείωση: Οι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς ενημέρωση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από αυτά (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας από 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει τη δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο. 

          Η λήψη του συμπλέγματος βιταμινών Β μετά το γεύμα μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό ή σταδιακή διάβρωση του οισοφαγικού σφιγκτήρα που μπορεί να επιφέρει Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση (GERD). Μην ξαπλώνετε αμέσως μετά τη λήψη των συμπληρωμάτων. Εάν είστε έγκυος ή θηλάζετε ή έχετε κάποια ασθένεια, συμβουλευτείτε το γιατρό σας πριν χρησιμοποιήσετε το σύμπλεγμα βιταμινών Β, ως θεραπεία. 

Θηλώματα σώματος και ομοιοπαθητική θεραπεία



          Οι ακροχόρδωνες ή θηλώματα δέρματος ή “κρεατοελιές” όπως τις ονομάζει συνήθως ο κόσμος είναι καλοήθεις όγκοι του δέρματος, που παρουσιάζονται ως ελεύθερες πτυχές. Δεν έχουν σχέση με καρκίνωμα. Πρόκειται για μικρά θηλώματα (το μέγεθός τους ποικίλει από 2 χιλιοστά έως 1 εκατοστό) στο χρώμα του δέρματος ή σκούρο καφέ, με μέγεθος κεφαλής καρφίτσας ή μεγαλύτερα (μοιάζουν στο σχήμα με δάκρυ), άμισχα ή έμμισχα, τα οποία συνήθως παρουσιάζονται στο λαιμό, συχνά σε συνδυασμό με μικρές σμηγματορροϊκές υπερκερατώσεις. Παρατηρούνται συχνά στη μασχάλη και στα βλέφαρα, ενώ πιο σπάνια παρουσιάζονται στον κορμό και στη βουβωνική χώρα, όπου σα μαλακά έμμισχα επάρματα συχνά κρέμονται πάνω σε λεπτούς μίσχους. Ενίοτε, σαν αποτέλεσμα της συστροφής του μίσχου, κάποιο μπορεί να αναπτύξει φλεγμονή, ευαισθησία ή ακόμα και να γίνει γαγγραινώδες.
          Θηλώματα πρακτικά έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι και στα δύο φύλα μετά την ηλικία των 25-30 ετών με το 60% των ανθρώπων περίπου να τα εμφανίζουν μέχρι την ηλικία των 70 ετών. Επειδή το ανοσοποιητικό σύστημα είναι διαφορετικό σε κάθε άνθρωπο, κάποιοι κολλάνε ευκολότερα από κάποιους άλλους. Παρατηρούνται πιο συχνά στις γυναίκες από την ηλικία των 30 ετών και μετά και αναπτύσσονται εντονότερα κατά τη διάρκεια της κύησης. Συχνά ο αριθμός τους αυξάνεται όταν ο ασθενής παίρνει βάρος, ενώ ενδέχεται  να συνδέονται με την ανάπτυξη της ορμονικής δράσης της ινσουλίνης. Μπορεί να συσχετίζονται με τον σακχαρώδη διαβήτη, ενώ είναι πιο διαδεδομένα σε άτομα με πολύποδες του παχέος εντέρου. Ορισμένες φορές αποτελούν συνοδό κλινική εικόνα στη μελανίζουσα ακάνθωση. Με τον τραυματισμό ή την τριβή μπορεί να ερεθιστούν ή και να επιμολυνθούν.
          Η ακριβής αιτία, που εμφανίζονται οι ακροχόρδονες ή τα θηλώματα δεν είναι γνωστή. Δημιουργούνται από τον ανθρώπινο ιό των θηλωμάτων (HPV- Human Papilloma Virus), ο οποίος προκαλεί τη γρήγορη ανάπτυξη των κυττάρων στο εξωτερικό στρώμα του δέρματος . Οι ιοί HPV προκαλούν επίσης τις μυρμηκιές και τα οξυτενή κονδυλώματα. Οι κύριοι υπεύθυνοι ιοί HPV για την εμφάνιση  θηλωμάτων είναι οι HPV 6 και HPV 11.
                    Η μετάδοση των βλαβών αυτών γίνεται με την απλή επαφή ενώ κάποια άτομα φαίνεται ότι είναι πιο ευαίσθητα στο να κολλήσουν τον ιό σε σχέση με κάποια άλλα. Δεν υπάρχει όμως κληρονομική προδιάθεση για την εμφάνιση θηλωμάτων, καθώς αποτελεί πάθηση που οφείλεται σε ιό του δέρματος. Συνήθως όταν ένα άτομο σε μια οικογένεια πάσχει από θηλώματα και άλλα άτομα στην οικογένειά του πιθανώς να εμφανίζουν θηλώματα.
          Υπάρχουν τοπικές θεραπείες που γίνονται κατ’οίκον, που συνήθως όμως όταν οι ακροχόρδωνες είναι πολλοί δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι ακροχόρδωνες λαιμού αντιμετωπίζονται εύκολα με ηλεκτροκαυτηρίαση, κρυοθεραπεία, laser, χειρουργική αφαίρεση κ.α. Για τους ακροχόρδωνες προσώπου αποφεύγουμε συνήθως την κρυοθεραπεία καθώς αφήνει συχνά μετά την επέμβαση αντιαισθητικές υποχρωματισμένες – λευκές περιοχές. Τα θηλώματα στο στήθος αφαιρούνται συνήθως εύκολα με laser ή με απόξεση. Τα θηλώματα στα γεννητικά όργανα απαιτούν προσοχή, αφού πολύ συχνά μεταχρειάζεται να γίνει διαφοροδιάγνωση από τα κονδυλώματα. Καλό είναι να γίνει ταυτοποίηση του τύπου του ιού HPV ώστε να σιγουρευτούμε ότι δεν πρόκειται για προκαρκινικές καταστάσεις.
          Σε κάθε περίπτωση οι ακροχόρδωνες είναι καλοήθεις και όχι επικίνδυνοι. Οι αφαίρεση γίνεται όταν ενοχλούν αισθητικά ή λειτουργικά (αν ερεθιστούν π.χ. με το ξύρισμα, με την τριβή ενός πουλόβερ ζιβάγκο κ.λπ.). Πάντως αν δεν αφαιρεθούν αυξάνονται σταδιακά σε αριθμό και μέγεθος.
          Για να περιορίσετε τον κίνδυνο να μεταδώσετε ή να κολλήσετε θηλώματα: A) Αποφύγετε το βούρτσισμα, το κόψιμο, το χτένισμα ή το ξύρισμα σε περιοχές όπου έχετε θήλωμα. B) Μην περπατάτε ξυπόλητοι σε δημόσιους χώρους, όπως πισίνες και αποδυτήρια. Φοράτε παπούτσια ή σανδάλια στους χώρους αυτούς. Γ) Αποφύγετε τη χρήση του ίδιου νυχοκόπτη ή της ίδιας λίμας που χρησιμοποιήσατε σε νύχια με θηλώματα για τα υγιή νύχια. Δ) Μην ξύνετε τα θηλώματα, γιατί μπορεί να εξαπλώσετε τον ιό. Αν έχετε παιδί με θήλωμα, σκεφθείτε να καλύψετε το θήλωμα με αυτοκόλλητο επίδεσμο, για να αποτρέψετε το σκάλισμα.

H Ομοιοπαθητική θεραπεία των θηλωμάτων σώματος.

          Η ομοιοπαθητική προσφέρει μια εξαιρετική και πολλά υποσχόμενη θεραπεία για την αντιμετώπιση των θηλωμάτων. Η ομοιοπαθητική θεραπεία, μέσα από την έρευνα και την κλινική εμπειρία πολλών δεκαετιών, έδειξε ότι ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού έτσι ώστε ο τελευταίος να μπορεί να αντιμετωπίζει καλύτερα τα όποια προβλήματα.
Τα ομοιoπαθητικά φάρμακα πρέπει να λαμβάνονται από το στόμα ενώ η διάρκεια της θεραπείας ποικίλλει από ασθενή σε ασθενή. 
          Η ομοιοπαθητική είναι  σοβαρή και αποτελεσματική ολιστική θεραπευτική μέθοδος και πρέπει να αντιμετωπίζεται με τη δέουσα προσοχή και συνέπεια. Το ομοιοπαθητικό φάρμακο θα πρέπει να χορηγείται μόνο με συνταγή του ομοιοπαθητικού γιατρού και να καλύπτει την ιδιοσυγκρασία του ασθενούς και όχι μόνο κάποια συμπτώματα. Μπορεί το ομοιοπαθητικό φάρμακο να μην έχει παρενέργειες αλλά το να παίρνει κανείς μόνος του ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς συμβουλή γιατρού, κρύβει τη σοβαρή παρενέργεια να καθυστερήσει την ενδεικνυόμενη για την περίπτωσή του θεραπεία.
          Στις χρόνιες περιπτώσεις όμως δεν είναι πάντα δυνατό - τις περισσότερες φορές τουλάχιστον - να υπάρξει άμεσο θεραπευτικό αποτέλεσμα, ιδιαίτερα όταν οι ασθενείς έχουν απευθυνθεί στην ομοιοπαθητική αφού δοκίμασαν πρώτα όλες τις άλλες θεραπευτικές μεθόδους χωρίς επιτυχία. Η διάρκεια της θεραπείας εξαρτάται από την βαρύτητα του προβλήματος, τη χρονιότητά του τη χρήση άλλων φαρμάκων, την κληρονομικότητα, την ηλικία του ατόμου κ.ά. Τα θηλώματα όταν είναι πολυάριθμα και έχουν παρουσιαστεί για περισσότερο από πέντε χρόνια μπορεί να χρειαστεί περισσότερος χρόνος προκειμένου να αντιμετωπιστούν επιτυχώς.
Τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα ομοιοπαθητικά φάρμακα για τα θηλώματα του σώματος είναι:  
Silica, Thuja Occidentalis, Causticum, Calcaria Carbonica, Nitric acid, Lycopodium clavatum, Antimonium crudum.
         


Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς ενημέρωση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από αυτά (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας από 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει τη δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο. 
ΖΩΓΡΑΦΩ ΤΣΙΟΥΜΑ
ΔΕΡΜΑΤΟΛΟΓΟΣ – ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΛΟΓΟΣ
ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟΣ

Εναλλακτική αντιμετώπιση της ανεπιθύμητης τριχοφυΐας: Δασυτριχισμός και υπερτρίχωση, ομοιοπαθητική θεραπεία και διατροφή.

ΖΩΓΡΑΦΩ ΤΣΙΟΥΜΑ
ΔΕΡΜΑΤΟΛΟΓΟΣ-ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΛΟΓΟΣ
ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟΣ
              
                              Σε πολλές γυναίκες η παρουσία έντονης τριχοφυΐας στο πρόσωπο επιδρά αρνητικά τόσο στην κοινωνική και σεξουαλική συμπεριφορά τους όσο και στην αυτοεκτίμησή τους. Είναι μια κατάσταση, που μπορεί να εμφανιστεί  στην παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, στην εμμηνόπαυση ή και αργότερα.
    Eίναι σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι η τρίχα είναι ένα φυσιολογικό και αναγκαίο εξάρτημα του δέρματος, που σκοπό έχει να μας προφυλάξει από το κρύο. Επιπρόσθετα θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η εμφάνιση αυξημένης τριχοφυΐας μπορεί να αφορά σε ένα πιο σοβαρό πρόβλημα και να αποτελεί σύμπτωμα κάποιας υποκείμενης ενδοκρινικής ή άλλης νόσου. Για τη διερεύνηση αυτής της νόσου απαιτείται συνδυαστική αντιμετώπιση από έμπειρο δερματολόγο, γυναικολόγο και ενδοκρινολόγο.

Δασυτριχισμός- Hirsutism.

               Με τον όρο δασυτριχισµός εννοούμε τη µη φυσιολογική ποσότητα και κατανομή των ανδρογονοεξαρτώµενων τριχών (μαύρες, σκληρές τρίχες και όχι λεπτές σαν χνούδι) σε μέρη του σώματος, που φυσιολογικά είναι άτριχα (το άνω χείλος, οι παρειές, το πηγούνι, η μέση γραμμή του στήθους, οι μαστοί, το υπογάστριο, η ράχη, οι γλουτοί και η έσω επιφάνεια των μηρών). Ο δασυτριχισμός είναι πιθανό να αποτελεί το αρχικό και πιθανώς το μόνο σύμπτωμα, που αφορά στην περίσσεια ανδρογόνων (υπερανδρογοναιμία). Άλλες δερματικές εκδηλώσεις της υπερανδρογοναιμίας περιλαμβάνουν την ακμή και την ανδρογενή αλωπεκία. Η συχνότητα του δασυτριχισμού στη χώρα μας όπως και στις υπόλοιπες Μεσογειακές χώρες είναι η υψηλότερη του παγκόσμιου μέσου όρου και ανέρχεται στο 10-15%.
Πολλές φορές η εκδήλωση δασυτριχισμού δεν είναι μόνο αισθητικό πρόβλημα αλλά μπορεί να είναι και εκδήλωση παθολογικής κατάστασης των ωοθηκών ή των επινεφριδίων.
Α) Σε ότι  αφορά στην ωοθηκική προέλευση δακρίνουμε:
1)    Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (Σ.Π.Ω)- Χαρακτηρίζεται από διαταραχές της εμμήνου ρύσης και ευρήματα υπερανδρογοαναιμίας τόσο κλινικά (δασυτριχισμός, ακμή, ανδρογενής αλωπεκία) όσο και βιοχημικά (αυξημένες συγκεντρώσεις ανδρογόνων στο αίμα). Η περίσσεια ανδρογόνων στις γυναίκες με Σ.Π.Ω συνήθως γίνεται εμφανής κατά την εφηβεία ή αμέσως μετά. Η εμφάνιση δασυτριχισμού σε γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας θα πρέπει να κινητοποιήσει το θεράποντα ιατρό ώστε να  αναζητήσει άλλα αίτια.
2)    Σύνδρομο της υπερθηκώσεως.
3)    Αρρενοποιητικοί όγκοι των ωοθηκών(όγκοι, που παράγουν μεγάλες ποσότητες ανδρογόνων).
Β)  Σε ότι αφορά στην επινεφριδική προέλευση:
1)    Σύνδρομο Cushing (υπερλειτουργία των επινεφριδίων λόγω αδενώματος της υπόφυσης, που οδηγεί σε υπερβολική παραγωγή ανδρικών ορμονών ).
2)    Σύνδρομο της Συγγενούς υπερπλασίας επινεφριδίων (πρόκειται για μια συγγενή διαταραχή κατά την οποία λόγω ανεπάρκειας ή έλλειψης ενός ενζύμου παράγονται μεγαλύτερες ποσότητες ανδρογόνων από το φυσιολογικό.
3)    Σύνδρομα με σοβαρή αντίσταση στην ινσουλίνη.
Γ)  Σε ότι αφορά στη φαρμακολογία, τα φάρμακα που έχει αποδειχτεί ότι προκαλούν δασυτριχισμό είναι: τεστοστερόνη, δαναζόλη, ανασταλτικά της ωοθυλακιορρηξίας, συνθετικά γλυκοκορτικοστεροειδή (κορτιζόνη, πρεδνιζόνη, δεξαμεθαζόνη), μετυραπόνη, φαινοθειαζίνες, αναβολικά στεροειδή, που περιέχουν ανδρογόνα.
          Ο ιδιοπαθής δασυτριχισμός είναι μια κατάσταση, που εμφανίζεται στα κορίτσια και σχετίζεται με παρουσία υπερβολικών τριχών στο σώμα κατά το ανδρικό πρότυπο ανάπτυξης των τριχών απουσία κλινικών ενδείξεων διαταραγμένης ενδοκρινικής ή μεταβολικής λειτουργίας. 

ΥπερτρίχωσηHypertrichosis ή σύνδρομο λυκάνθρωπου.

               Yπερτρίχωση είναι η αυξημένη ανάπτυξη και εμφάνιση τριχών σε διάφορες περιοχές του σώματος, που δε συσχετίζονται με τα ανδρογόνα. Στην υπερτρίχωση εμφανίζεται αυξημένος αριθμός τριχών σε περιοχές με φυσιολογική τριχοφυΐα για κάθε φύλο, (π.χ. περισσότερες τρίχες από το φυσιολογικό στο στήθος ενός άνδρα ή περισσότερες τρίχες από το φυσιολογικό στις γάμπες μιας γυναίκας).
Η υπερτρίχωση μπορεί να είναι συγγενής, επίκτητη ή ιδιοπαθής :

Ι) Συγγενής υπερτρίχωση lanuginosa.

          Είναι ένα πολύ σπάνιο σύνδρομο- περίπου 34 περιπτώσεις τεκμηριώνονται επαρκώς και οριστικά στη βιβλιογραφία.
Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από την υπερβολική τριχοφυΐα σε ένα παιδί κατά τη γέννηση. Το μεγαλύτερο μέρος του σώματος καλύπτεται από τρίχες. Στη συγγενή υπερτρίχωση lanuginosa, η υπερτρίχωση παραμένει για όλη τη ζωή του ατόμου.

ΙΙ) Συγγενής υπερτρίχωση terminalis.

          Είναι μια παραλλαγή της συγγενούς υπερτρίχωσης. Η κατάσταση αυτή πιθανώς να σχετίζεται με υπερπλασία των ούλων.

ΙΙΙ) Υπερτρίχωση, σε σπίλους (έντριχος σπίλος).

Η υπερτρίχωση μπορεί να είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των συγγενών σπίλων, αγγειακής δυσπλασίας καθώς επίσης και του  σπίλου Becker.

Επίκτητη υπερτρίχωση: Είναι η υπερβολική τριχοφυΐα, που αναπτύσσεται σε ένα άτομο μετά τη γέννηση. Η υπερβολική ανάπτυξη των τριχών μπορεί να εντοπιστεί σε μια συγκεκριμένη περιοχή ή να είναι γενικευμένη και να καλύπτει όλο το σώμα.

Ιδιοπαθής υπερτρίχωση: Παρατηρείται σε ορισμένες φυλετικές ή εθνικές ομάδες, όπως επίσης και σε ορισμένες οικογένειες, όπου υπάρχει αυξημένη τριχοφυΐα, που αφορά αποκλειστικά και μόνο ένα ιδιαίτερο οικογενειακό ή φυλετικό χαρακτηριστικό και όχι παθολογία. Εμφανίζεται κυρίως στους λευκούς, λιγότερο στους μαύρους και ακόμα λιγότερο στους Ασιάτες.
Τα φάρμακα, που προκαλούν υπερτρίχωση είναι: α) Βενοξαπροφαίνη κυρίως πρόσωπο και άκρα, β) Διαζοξίδη στο 50 % των ασθενών, που λαμβάνουν το φάρμακο, γ) Διφαινυλυδαντοίνη κυρίως στο πρόσωπο και στο θώρακα, δ) κορτικοστεροειδή (συστηματικά και τοπικά) ε) Κυκλοσπορίνη στο 80 % των ασθενών, που λαμβάνουν το φάρμακο, στ) Μινοξιδίλη, ζ) Στρεπτομυκίνη.
Θεραπεία δασυτριχισµού -υπερτρίχωση

          Η φαρμακευτική αντιμετώπιση του δασυτριχισμού περιλαμβάνει την κατασταλτική θεραπεία, τη θεραπεία µε αντιανδρογόνα και την τοπική θεραπεία.
Αυτή συνίσταται στη χορήγηση οιστρογόνων σε συνδυασμό µε προγεστερονοειδή (αντισυλληπτικά χάπια ) ή και με κορτικοστεροειδή. Στη θεραπεία µε αντιανδρογόνα χρησιμοποιούνται δύο τύποι φαρμάκων: Oι αναστολείς του ενζύμου 5 α-αναγωγάση και οι αναστολείς της σύνδεσης ανδρογόνου µε τον ειδικό πρωτεϊνικό κυτταροπλασματικό υποδοχέα.
Κορτικοστεροειδή για την καταστολή της έκκρισης κορτικοτρόπου ορμόνης και μείωση της παραγωγής ανδρογόνων από τους ενδοκρινείς αδένες. Αντισυλληπτικά, τα οποία εμποδίζουν τη σύνθεση ανδρογόνων από τις ωοθήκες και τα επινεφρίδια μειώνοντας τα επίπεδα LH & FSH .
          Η τοπική θεραπεία περιλαμβάνει: Αποτρίχωση με τσιμπιδάκι, μόνο όμως σε μικρές περιοχές, λεύκανση των τριχών με υπεροξείδιο του υδρογόνου (αποτελεί λύση καμουφλάζ), κερατολυτικές ουσίες, ηλεκτρόλυση, κατά την οποία με λεπτή βελόνη φτάνουμε στο θύλακο της τρίχας καταστρέφοντάς τον με ηλεκτρικό ρεύμα, εκλεκτική φωτοθερμόλυση με Laser διαφόρων τύπων και μήκους κύματος. Με τα
laser η θερμική ενέργεια μεταφέρεται εκλεκτικά στο θύλακο της τρίχας χρησιμοποιώντας ως αγωγό το χρωμοφόρο, δηλαδή τη μελανίνη του στελέχους της τρίχας, ώστε να προκληθεί θερμική καταστροφή της ανατομικής μονάδος της τρίχας.


ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΟΦΗ
          Η θεραπεία στην ομοιοπαθητική επικεντρώνεται στο σύνολο του οργανισμού, και όχι μόνο στην ασθένεια από την οποία πάσχει ο ασθενής. Αυτό σημαίνει ότι σε δύο διαφορετικούς ασθενείς, που υποφέρουν από την ίδια ασθένεια, μπορεί να συνταγογραφηθούν δύο διαφορετικά ομοιοπαθητικά φάρμακα αλλά και οι ίδιοι οι ασθενείς να έχουν διαφορετική πρόγνωση. Αυτό συμβαίνει γιατί κάθε ασθενής αντιμετωπίζεται σαν μία διαφορετική οντότητα. 
Αντί να καταπιέζουν τα συμπτώματα, οι ομοιοπαθητικοί γιατροί δίνουν δυναμοποιημένες ουσίες μέσα από τη φύση
, που διεγείρουν το αμυντικό και θεραπευτικό σύστημα του σώματός μας. Η ομοιοπαθητική έχει να κάνει με οτιδήποτε αφορά στην υγεία και τα αποτελέσματα είναι ακόμη καλύτερα αν οι πάσχοντες διατρέφονται υγιεινά αποφεύγοντας παράλληλα την κατανάλωση τροφών στις οποίες μπορεί να εμφανίζουν δυσανεξία.
          Η ομοιοπαθητική στοχεύει στην αιτία, που οδηγεί σε δασυτριχισμό-υπερτρίχωση ώστε όταν αποκαθιστάται η ισορροπία στον οργανισμό να μειώνεται η παραγωγή των ανδρογόνων και να παρατηρείται αναστολή της υπέρμετρης ανάπτυξης των τριχών.
Τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι: Thuja, Folliculinum, Oleum jecoris aselli.
          Η σωστή διατροφή μπορεί να οδηγήσει σε βελτίωση της υπερτρίχωσης. Η κατανάλωση αντιοξειδωτικών τροφών όπως τα βατόμουρα, τα κεράσια, οι ντομάτες, τα κολοκύθια και οι πιπεριές μπορεί να βοηθήσει στην εξισορρόπηση του ορμονικού συστήματος του οργανισμού.
Επιπρόσθετα συνιστάται  ο περιορισμός ή ακόμη και η διακοπή  κατανάλωσης  επεξεργασμένων τροφών, όπως το λευκό ψωμί, τα ζυμαρικά και η ζάχαρη. Με τον τρόπο αυτό ομαλοποιείται σταδιακά και ο μεταβολισμός και έτσι σημειώνεται εκτός από εξισορρόπηση του επιπέδου των ανδρογόνων στον οργανισμό και ελάττωση του σωματικού βάρους. 

Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς ενημέρωση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από αυτά (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει τη δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1)    Α∆ΑΜΟΠΟΥΛΟΣ Π., ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΥ Κ.,ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Ι.: Η υπερτρίχωση στις γυναίκες, Αρχεία Ιατρικών Εταιρειών τοµ.9, τευχ.4, σελ. 498-500, 1983.
2)    ΓΡΑΦΑΚΟΣ Α. Διερεύνηση ασθενούς με υπερτρίχωση – δασυτριχισμό. «Συνέδριο Παθήσεων Εξαρτημάτων Δέρματος – Πρόληψη & Θεραπεία». 5–7 Σεπτεμβρίου 2014.
3)    ΚΑΤΣΑΜΠΑΣ ∆. ΑΝ∆Ρ. Κλινική ∆ερµατολογία Ι, Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ Πασχαλίδης 2002.
4)    ΚΑΤΣΑΜΠΑΣ ∆. ΑΝ∆Ρ. Κλινική ∆ερµατολογία II, Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ Πασχαλίδης 2002.
5)    ΜΠΑΤΡΙΝΟΣ Μ. Α.  Σύγχρονη Ενδοκρινολογία, ιατρικές εκδόσεις Π.Χ. ΠΑΣΧΑΛΙ∆ΗΣ,  1994.
6)    BLUME-PEYTAV U. Υπερτρίχωση και δασυτριχισμός. 210 Παγκόσμιο Συνέδριο Δερματολογίας 2007.
7)    BAUMEISTER FA, EGGER J, SCHIDHAUER MT, STENGEL-RUTKOWSKI S. Ambras syndrome: delineation of a unique hypertrichosis universalis congenita and association with a balanced pericentric inversion Clin Genet. 1993 Sep;44(3):121-8. Review.
8)    De RAEVE L, KEYMOLEN K. Congenital hypertrichosis lanuginosa in a father and son. Arch Dermatol. Jun 2011;147(6):746-7. 



Δυσανεξία στα τρόφιμα : Ομοιοπαθητική θεραπεία και Ορθομοριακή διατροφή.



«Άσε την τροφή σου να γίνει το φάρμακό σου και το φάρμακό σου η τροφή σου»
Ιπποκράτης
 «Αυτό που για κάποιον είναι φαγητό, για κάποιον άλλον μπορεί να είναι δηλητήριο»
Τίτος Λουκρήτιος
ΕΙΣΑΓΩΓΗ.
              
          Η τροφική αλλεργία εμφανίζεται σε περίπου 1 στα 20 παιδιά και σε περίπου 1 στους 100 ενήλικες. Η τροφική δυσανεξία είναι πιο συχνή. Η τροφική αλλεργία και η τροφική δυσανεξία είναι και οι δυο ένα είδος “τροφικής ευαισθησίας”. Αν έχετε μια τροφική αλλεργία, αυτό σημαίνει ότι το ανοσοποιητικό σας σύστημα αντιδρά σε κάποια συγκεκριμένη τροφή. Αυτό προκαλεί άμεσα συμπτώματα όπως φαγούρα, εξάνθημα και πρήξιμο. Μερικές φορές αυτή η αντίδραση μπορεί να είναι τόσο σοβαρή ώστε να οδηγήσει σε κατάσταση, απειλητική για τη ζωή, που είναι γνωστή ως αναφυλαξία.
          Η τροφική δυσανεξία, εντούτοις, δε σχετίζεται με το ανοσοποιητικό σύστημα- αποτελεί μια έντονη αντίδραση σε μια συγκεκριμένη τροφή. Τα συμπτώματα μπορούν να είναι δυσάρεστα και σε μερικές περιπτώσεις σοβαρά αλλά γενικά δεν απειλούν τη ζωή. Η τροφική δυσανεξία, είναι μια χρόνια αντίδραση του οργανι­σμού σε φαινομενικά αθώες τροφές που συμπεριλαμβάνονται στο καθημερινό μας διαιτο­λόγιο, όπως είναι το ψωμί, το γάλα, η ντομάτα, το λάδι, το κρέας και ο καφές. Αυτές οι τροφές, που για τους περισσότερους ανθρώπους είναι ακίνδυνες και εύπεπτες, σε κάποιους προκαλούν  προβλήματα, όπως δυσπεψία, φουσκώματα, διάρ­ροια και πόνους στην κοιλιά.
          Ο οργανισμός μας πολλές φορές αντιδρά υπερβολικά σε κάποιο συστατικό μιας τροφής, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να την απορροφή­σει και να την αφομοιώσει. Για να αντιμετωπίσει την “εχθρική” τροφή ενεργοποιεί τους αμυντικούς του μηχανισμούς. Επειδή όμως η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται συνεχώς (αφού οι τροφές αυτές συνήθως συμπεριλαμβάνονται στη διατροφή μας καθημερινά), ο οργανισμός  κουράζεται, σταδιακά εξαντλείται και το αμυντικό μας σύστημα αποδυ­ναμώνεται. Οι τροφές αυτές είναι συνήθως δημητριακά, γαλακτοκομικά, κρέ­ατα, ψάρια, λαχανικά, φρούτα, ξηροί καρποί όπως επίσης  μπαχαρικά και καρυκεύματα.
          Οι ενοχλήσεις που προκαλούνται από την κατανά­λωση της ύποπτης τροφής δεν εμφανίζονται αμέσως, αλλά έπειτα από τρεις ή και περισσότερες μέρες. Επειδή όμως συνήθως τις τροφές αυτές τις καταναλώνουμε καθημερινά, η αντίδραση του οργανι­σμού είναι συνεχής. Τα συμπτώματα δεν εξαρτώνται από την ποσότητα της τροφής που έχουμε καταναλώσει, αφού ακόμη και μια μικρή ποσότητα είναι αρκετή για να προκαλέσει δυσάρεστες ενοχλήσεις.
Η δυσανεξία σε τρόφιμα είναι γνωστή από τα αρχαία χρόνια. Ο Ιπποκράτης έχει περιγράψει αλλεργίες στο αγελαδινό γάλα που συνδέονταν, με στομαχικές διαταραχές και δερματικά εξανθήματα. Δυσανεξία είναι η μη ανοχή του οργανισμού σε κάποιες τροφές ή ουσίες που αυτές περιέχουν. Επίσης υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη και στη θέα ή στην όσφρηση κάποιων τροφίμων εμφανίζουν συμπτώματα όπως τάση για έμετο ή ακόμη και πονοκέφαλο. Η δυσανεξία στις τροφές δεν προκαλεί κάποια άμεση αντίδραση όταν το άτομο καταναλώσει μια τροφή στην οποία έχει ευαισθησία. Τα συμπτώματα εμφανίζονται αργά και σταδιακά, συνήθως αρκετές ώρες μετά από την κατανάλωση της τροφής.
Οι αιτίες της δυσανεξίας σε τροφές είναι συναισθηματική και σωματική φόρτιση, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου και απουσία κάποιου ενζύμου, που χρειάζεται για την πέψη συγκεκριμένων τροφών με αποτέλεσμα διαταραχή στην πέψη (δυσαπορρόφηση). Τα σύνδρομα δυσαπορρόφησης περιλαμβάνουν:

1)   Δυσανεξία στη γλουτένη. 

          Η δυσανεξία στη γλουτένη, που βρίσκεται αποκλειστικά στα προϊόντα βρώμης, συμβαίνει συχνότερα σε μικρά παιδιά, που μπορεί να αναπτύξουν ή όχι κάποια υπερευαισθησία. Τα λαχανικά στα οποία ορισμένοι άνθρωποι έχουν δυσανεξία είναι το μπρόκολο, τα μπιζέλια, τα οποία παράγουν εντερικά αέρια, όπως επίσης τα μανιτάρια και τα σταφύλια, που προκαλούν δυσπεψία και διάρροια.
          Η κοιλιοκάκη είναι μια  ασθένεια  του πεπτικού συστήματος που καταστρέφει το λεπτό έντερο και παρεμβαίνει στην απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών των τροφίμων. Οι άνθρωποι που έχουν κοιλιοκάκη δε μπορούν να ανεχθούν τη γλουτένη (πρωτεΐνη του σιταριού, της σίκαλης, και του κριθαριού). Γι ‘αυτό το λόγο ονομάζεται  δυσανεξία στη γλουτένη ή εντεροπάθεια από ευαισθησία στη γλουτένη. Η γλουτένη είναι μια φυσική πρωτεΐνη και απαντά σε πολλά δημητριακά, όπως στο σιτάρι,στο κριθάρι, στη σίκαλη και στη βρώμη. Βρίσκεται κυρίως σε τρόφιμα, αλλά μπορεί επίσης να βρεθεί σε προϊόντα καθημερινής χρήσης όπως στα φάρμακα, στις βιταμίνες, και στο βάλσαμο για τα χείλη.
Όταν οι ασθενείς  με κοιλιοκάκη καταναλώσουν τρόφιμα ή διάφορα προϊόντα που περιέχουν γλουτένη, το ανοσοποιητικό τους σύστημα ανταποκρίνεται με βλάβη ή καταστροφή των εντερικών λαχνών, που είναι  μικρές, στενόμακρες προεξοχές της επιφανειακής επένδυσης του λεπτού εντέρου. Οι λάχνες κανονικά επιτρέπουν  τις θρεπτικές ουσίες των τροφίμων να απορροφηθούν από τα τοιχώματα του λεπτού εντέρου και να περάσουν στην κυκλοφορία του αίματος. Έτσι όταν οι λάχνες έχουν υποστεί ζημιά, το έντερο δε μπορεί να απορροφήσει τα θρεπτικά συστατικά σωστά οπότε τότε ο οργανισμός μπορεί να παρουσιάσει υποθρεψία. Χωρίς υγιείς λάχνες, ένα άτομο  υποσιτίζεται  ανεξαρτήτως των τροφίμων που καταναλώνει. Υπάρχει γενετική (κληρονομική) προδιάθεση  για την εμφάνιση κοιλιοκάκης. Η κοιλιοκάκη είναι πιο συχνή σε βορειοευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με έρευνες 1 στα 100 άτομα πάσχει από κοιλιοκάκη και πολλές φορές το αγνοεί. Η κοιλιοκάκη δεν αναγνωρίζεται πάντα, επειδή τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια και μπορεί να αντιμετωπισθεί λανθασμένα στη ‘βάση’ άλλων εντερικών προβλημάτων.Η κοιλιοκάκη μπορεί να διαγνωσθεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Άτομα με κοιλιοκάκη, είναι πιθανό να αναπτύξουν κι άλλες αυτοάνοσες ασθένειες (νόσο του θυρεοειδούς, σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι κα).
Η  κοιλιοκάκη είναι μια ασθένεια τόσο  δυσαπορρόφησης-με την έννοια  ότι οι θρεπτικές ουσίες δεν απορροφώνται σωστά-και μιας παθολογικής  ανοσοποιητικής αντίδρασης στη γλουτένη. Η κοιλιοκάκη είναι επίσης γνωστή και ως  εντερική άφθα, μη τροπική άφθα, η ως  εντεροπάθεια από γλουτένη. Είναι μια  γενετική πάθηση , κάτι που σημαίνει ότι περνά από γενιά γενιά. Κάποιες φορές η νόσος προκαλείται ή ενεργοποιείται για πρώτη φορά μετά  από μια  εγχείρηση, μια εγκυμοσύνη, έναν τοκετό, μια  ιογενή  λοίμωξη, ή κάποιες σοβαρές συναισθηματικές διαταραχές.


          Η δυσανεξία στη λακτόζη είναι η μειωμένη ικανότητα της πέψης της λακτόζης, ενός είδους σακχάρου που βρίσκεται στο γάλα των θηλαστικών όπως των αγελάδων, των γιδών αλλά και των ανθρώπων. Αποτελεί επίσης συστατικό και άλλων γαλακτοκομικών προϊόντων όπως είναι το τυρί, το cottage τυρί (είδος λευκού μαλακού τυριού), το γιαούρτι, το παγωτό και το βούτυρο. Τα άτομα που έχουν δυσανεξία στη λακτόζη μπορεί να παρουσιάσουν κοιλιακά συμπτώματα μέσα σε 30 λεπτά έως 2 ώρες από την κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων. Η σοβαρότητα των συμπτωμάτων εξαρτάται από το είδος και την ποσότητα του γαλακτοκομικού που καταναλώθηκε και συχνά διαφέρει από άτομο σε άτομο, αλλά και την ηλικία των ασθενών.
Τα συμπτώματα της δυσανεξίας στη λακτόζη μπορεί να περιλαμβάνουν:
Σφιγμένο και ερεθισμένο στομάχι, γουργούρισμα των εντέρων, πρησμένη κοιλιά, ναυτία, κοιλιακές κράμπες, φούσκωμα, τυμπανισμό, κοιλιακό πόνο ή κολικούς, έκλυση αερίων, ακόμα και διάρροια. Τα συμπτώματα εκδηλώνονται συνήθως 30 έως 60 λεπτά μετά την κατανάλωση γάλακτος. Σημειώστε ότι το κρύο γάλα έχει εντονότερα συμπτώματα. Παρότι η συχνότητα εμφάνισης της δυσανεξίας είναι ίδια και στα δύο φύλα, εκτιμάται ότι τα συμπτώματα είναι πιο έντονα στις γυναίκες σε σύγκριση με τους άνδρες.
Κλινικά η διάγνωση της δυσανεξίας στη λακτόζη δεν τίθεται με ευκολία, λόγω της ποικιλομορφίας των παρουσιαζόμενων συμπτωμάτων. Αν τα συμπτώματα παρουσιάζονται αμέσως μετά τη λήψη της λακτόζης η διάγνωση είναι πιο εύκολη. Συμπτώματα που εμφανίζονται μέσα στα πρώτα 30 λεπτά από τη λήψη της λακτόζης είναι η ναυτία και ένα αίσθημα πληρότητας (φούσκωμα) του στομαχιού, ενώ αυτά που εμφανίζονται μέσα σε 2 έως 6 ώρες είναι ο κοιλιακός πόνος, ο οποίος μπορεί να έχει κολικοειδή χαρακτήρα (γύρω από τον ομφαλό ή στο κάτω μέρος της κοιλιάς), η έντονη εντερική κινητικότητα, το φούσκωμα, η έκλυση αερίων και η διάρροια. Η τυπική διάρροια χαρακτηρίζεται από υδαρή, ογκώδη και αφρώδη κόπρανα. Στα παιδιά και στους εφήβους μπορεί να υπάρχει εμετός.

3)   Δυσανεξία MSG. 

          To MSG, ένα ενισχυτικό μυρωδιάς, μπορεί να προκαλέσει ερυθρότητα, κεφαλαλγία ή ακόμη και μούδιασμα γύρω από το στόμα σε ανθρώπους που είναι ευαίσθητοι σε αυτό. Επειδή πολλά κινέζικα εστιατόρια χρησιμοποιούν MSG, ο τύπος αυτός της δυσανεξίας καλείται μερικές φορές σύνδρομο των κινέζικων εστιατορίων. To MSG βρίσκεται επίσης σε κάποια εποχιακά μείγματα και σε προπαρασκευασμένα φαγητά.

4)   Δυσανεξία στα θειώδη. 

          Τα θειώδη βρίσκονται σε διάφορες τροφές και αφεψήματα, ιδιαίτερα στο κρασί, στη μπύρα, στα φρέσκα και στα αποξηραμένα φρούτα, στα θαλασσινά, στις αφυδατωμένες σούπες, στα κερασάκια μαρασκίνο και σε κάποια αναψυκτικά. Τα θειώδη συμβάλλουν στην εξυγίανση και στη διατήρηση των τροφών. Παρόλο που λίγοι άνθρωποι είναι ευαίσθητοι στα θειώδη, αυτός ο τύπος δυσανεξίας συμβαίνει στο 8% των ανθρώπων με άσθμα.

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

          H Oμοιοπαθητική Ιατρική, με στόχο πάντα να βοηθήσει ολιστικά τον ασθενή, συνεργάζεται με όλες τις ιατρικές ειδικότητες. H απόδοση της ομοιοπαθητικής θεραπείας εξαρτάται σε μεγάλο ποσοστό από την επιστημονική κατάρτιση και την απόδοση του ομοιοπαθητικού ιατρού.
Με την Oμοιοπαθητική Ιατρική μπορούν να αντιμετωπιστούν όλοι οι πάσχοντες οργανισμοί και επομένως όλες οι παθήσεις (ανάλογα με τη δυνατότητα θεραπείας που υπάρχει για κάθε περιστατικό)
Tα είδη αυτά είναι:
α) Ιάσιμες: Παθήσεις που μπορούν να ιαθούν.
β) Ανακουφίσιμες: Παθήσεις που μπορούν να ανακουφιστούν, αλλά δε μπορούν να παρέλθουν τελείως, λόγω μόνιμων ανατομικών βλαβών και
γ) Αθεράπευτες: Παθήσεις που λόγω  μόνιμης καταστροφής των ιστών και πολύ όψιμου σταδίου εξέλιξης, ο οργανισμός, δε δύναται πλέον να βοηθηθεί από τα ομοιοπαθητικά φάρμακα.
          Στην Κλασική Ομοιοπαθητική συνταγογραφείται μόνο ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο κάθε φορά και δίνεται αρκετός χρόνος ώστε να διαπιστωθούν τα αποτελέσματα τα οποία αυτό επέφερε, αλλά και για να ολοκληρώσει τη δράση του. Συνήθως, το χρονικό διάστημα που χρειάζεται για να εκτιμηθούν τα αποτελέσματα του φαρμάκου και να διαπιστωθεί αν ήταν όντως το «όμοιο» που χρειαζόταν ο οργανισμός, είναι 1 μήνας, ενώ για να ολοκληρωθεί η δράση του φαρμάκου και ο ασθενής να κερδίσει τα μέγιστα από αυτό, μπορεί να χρειαστούν αρκετοί μήνες αναμονής (υπό το συγκεκριμένο φάρμακο).
Παρακάτω αναφέρονται κάποια ομοιοπαθητικά φάρμακα που έχει στην φαρέτρα του ο ομοιοπαθητικός ιατρός για να αντιμετωπίσει την αλλεργία και τη δυσανεξία σε κάποια τρόφιμα και όχι μόνο:
Aethusa Cynapium, Apis Mellifica, Calcarea flour, China Officinalis, Lac Vaccinum Defloratum, Magnesium Muriaticum.
Ειδικότερα:
Για τη δυσανεξία στα στρείδια, στο σκόρδο, στο κρεμμύδι, στη σοκολάταLycopodium, σε λιπαρές τροφές, στα αυγά, σε παγωτά και τούρτεςPulsatilla, στα φρούταCinchona, στο γάλαMagnesia carbonica, στο ψάριSepia, σε πατάτεςAlumina, στη γύρη- Pollens.
Άλλα ομοιοπαθητικά φάρμακα που συνταγογραφούνται πιο συχνά είναι:
Apis mellificaσε αγγειοοίδημα, και διόγκωση του εντερικού βλεννογόνου.
Magnesiа carbonicа – κοιλιοκάκη, δυσανεξία στη λακτόζη.
carbo vegetabilis – εξάντληση, δυσπεψία.
Мagnesia carbonica, Cuprum metallicum, Colocynthis – σε κολικούς.
Mercurius solubilis, China rubra, Podophyllum – σε διάρροια και αφυδάτωση.
Arsenicum album- είναι κατάλληλο για ευαίσθητα παιδιά που φοβούνται , υποφέρουν από αλλεργική ρινίτιδα, λαρυγγίτιδα, άσθμα.
Calcarea carbonica -για παιδιά με άσθμα και επίμονη δερματίτιδα.
Natrum muriaticum -για παιδιά που πάσχουν από ρινίτιδα, έλκη και δυσκοιλιότητα.

ΟΡΘΟΜΟΡΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ
         
          Η δυτικού τύπου διατροφή περιλαμβάνει πολύ λίγα φρέσκα ή νωπά τρόφιμα. Ένα
άλλο χαρακτηριστικό της είναι ότι περιλαμβάνει πολλές τυποποιημένες κι επεξεργασμένες τροφές, που μπορούν να καταναλωθούν μετά από χρόνια-κυρίως λόγω των συντηρητικών που περιέχουν. Αυτό σημαίνει ότι τα συγκεκριμένα τρόφιμα έχουν θερμικά επεξεργαστεί και αποστειρωθεί. Επιπλέον περιέχουν τεχνητές γλυκαντικές ύλες , συντηρητικά και σε μερικές περιπτώσεις και αντιβιοτικά. Ένα τέτοιο μοντέλο διατροφής μπορεί να μειώσει τα επίπεδα υγείας ενός ατόμου σημαντικά.        
          Εκατομμύρια άτομα σήμερα στον πλανήτη καταφεύγουν στην ορθομοριακή ιατρική, όχι μόνο προληπτικά, αλλά και θεραπευτικά - τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Χρόνιες, “ανίατες” παθήσεις εξαφανίζονται με ένα σωστό διατροφολογικό πρόγραμμα το οποίο, αναπληρώνοντας τις ελλείψεις και αποτοξινώνοντας τον οργανισμό, τον βοηθά να εκπληρώσει την αποστολή του, που είναι η παραγωγή ενέργειας, η ανανέωση των κυττάρων και οι διάφορες λειτουργίες του. Οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν ότι η πλειοψηφία των ασθενειών αρχίζει από το γαστρεντερικό σύστημα.
Από τη στιγμή που μια ξένη ουσία (ιοί, μικρόβια, τοξίνες κ.λ.π.) εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος, ο οργανισμός αντιδρά φυσιολογικά σε αυτήν και παράγει αντισώματα και άλλες ουσίες που εξουδετερώνουν τον εχθρό (αντιγόνο), εμποδίζοντάς τον να βλάψει τον οργανισμό. Όταν κάποιος παρουσιάζει δυσανεξία σε κάποιο τρόφιμο, ο οργανισμός του δεν το αφομοιώνει εντελώς, επιτρέποντας έτσι στο ημιτελές τρόφιμο να περάσει στην κυκλοφορία του αίματος ως αντιγόνο, όπου και αντιμετωπίζεται ως «εχθρικό». Το αποτέλεσμα είναι το ανοσοποιητικό σύστημα να αντιδρά και να παράγει τα ειδικά αντισώματα IgG (ανοσοσφαιρίνη G) για να αμυνθεί και να προστατεύσει τον οργανισμό από τους ανεπιθύμητους «εισβολείς».
Κάθε αντίδραση είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση επειδή το ανοσοποιητικό σύστημα εκκρίνει πολύ ισχυρές χημικές και τοξικές ουσίες για να εξουδετερώσει τους ανεπιθύμητους "εισβολείς". Η κινητοποίηση του οργανισμού για την αντιμετώπιση των "εισβολέων", πυροδοτεί διάφορες εσωτερικές βιοχημικές αντιδράσεις στον οργανισμό, με την εμπλοκή και άλλων οργάνων και συστημάτων, εκτός του ανοσοποιητικού (π.χ. θυρεοειδής, πάγκρεας, ήπαρ, επινεφρίδια, νευρικό, ενδοκρινικό σύστημα). Αυτή η συνεχής και χρόνια πίεση υπονομεύει, αποδυναμώνει και φθείρει σοβαρά την άμυνα του οργανισμού και έτσι βρίσκεται εκτεθειμένος και ευάλωτος σε διάφορες παθήσεις, τόσο σωματικές όσο και νευροψυχολογικές. Υπό κανονικές συνθήκες μόνο απλά σάκχαρα, λιπαρά οξέα, αμινοξέα και άλλες απλές χημικές ουσίες απορροφούνται από το έντερο. Πρακτικά όμως αυτό δεν ισχύει. Είτε λόγω φλεγμονής του βλεννογόνου του εντέρου (από μυκητιάσεις, τοπικές αλλεργικές αντιδράσεις κ.λ.π.) είτε λόγω κατανάλωσης των πεπτικών ενζύμων, φτάνουν στον βλεννογόνο  διάφορες δραστικές ενώσεις (πεπτίδια κ.λ.π.) οι οποίες και απορροφούνται. Προκαλείται έτσι φθορά της γαστρεντερικής μεμβράνης, διαρροές στο έντερο, εντερική δυσβίωση (αλλοίωση της ισορροπίας της βακτηριδιακής χλωρίδας του εντέρου) και τοξίνωση του παχέος εντέρου.
Φανταστείτε το ανοσοποιητικό (αμυντικό) μας σύστημα σαν έναν άριστα εκπαιδευμένο και οργανωμένο στρατό, με μοναδική αποστολή την αντιμετώπιση των πραγματικών εισβολέων (μικρόβια, ιούς, παράσιτα, τοξίνες, κτλ).
Σκεφτείτε τώρα την άσκοπη σπατάλη των δυνάμεών του και πως μπορεί να καταρρεύσει το ανοσοποιητικό μας σύστημα, όταν καλείται επιπλέον να αντιμετωπίσει και τους εικονικούς εισβολείς: τις τροφές που τρώμε καθημερινά.
Οι αντιδράσεις αυτές και η παραγωγή αντισωμάτων IgG έναντι των συγκεκριμένων τροφίμων, χαρακτηρίζονται από καθυστερημένα χρονικά συμπτώματα, τα οποία μπορεί να εμφανιστούν από μερικές ώρες μέχρι και μερικές μέρες, σε αντίθεση με την Τροφική Αλλεργία όπου παράγονται αντισώματα IgE και εμφανίζουν άμεσες, εμφανείς και οξείες αντιδράσεις εντός 2-4 ωρών.
Το GoldenTest είναι ο μόνος αξιόπιστος έλεγχος τροφικής δυσανεξίας που εντοπίζει τα αντισώματα IgG (Immunoglobulin G) σε συγκεκριμένες τροφές. Δημιουργήθηκε από τους επιστήμονες του CNS (Cambridge Nutritional Sciences Ltd.) και βασίζεται στην κλινικά αποδεδειγμένη μέθοδο ELISA (Enzyme-Linked Immunosorbent Assay). Έρευνα που έγινε στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Νότιου Μάντσεστερ, έδειξε ότι η αποφυγή τροφών που βασίζεται στον προσδιορισμό των αυξημένων αντισωμάτων ΙgG, είναι αποτελεσματική στην μείωση των συμπτωμάτων του Συνδρόμου Ευερέθιστου Εντέρου. (Ref: Atkinson et al Gut 2004, 53 1459-1464). Ανεξάρτητος έλεγχος που πραγματοποιήθηκε από το τμήμα Υγείας του Πανεπιστημίου της Υόρκης επικύρωσε την αξιοπιστία και την εγκυρότητα του Food Detective.
Το GoldenTest Food Detective ελέγχει 90 τροφές: 1) Σιτηρά - Δημητριακά: σιτάρι, καλαμπόκι, σόγια, βρώμη, ρύζι, σίκαλη, κριθάρι, φαγόπυρο, κινόα. Γαλακτοκομικά: ποικιλία γάλακτος. (αγελαδινό, κατσικίσιο, πρόβειο). 2)Κρέας: μοσχάρι, κοτόπουλο, αρνί, χοιρινό.3) Ψάρια: ποικιλία ψαριών γλυκού νερού, ποικιλία οστρακόδερμων, ποικιλία άσπρων ψαριών, ποικιλία λιπαρών ψαριών (ρέγκα, σκουμπρί, τόνος, σαρδέλα).
4) Λαχανικά: ποικιλία κρίνου (σπαράγγι, σκόρδο, κρεμμύδι, πράσο), ποικιλία σύνθετων (αγκινάρα, μαρούλι, ηλιόσπορος), ποικιλία νεροκολοκυθιού (αγγούρι, καρπούζι, πεπόνι cantaloupe), ποικιλία καρότου (καρότο, σέλινο, μαϊντανός), ποικιλία οσπρίων (αρακάς, άσπρο φασόλι, ρεβίθι), ποικιλία σιναπιού (μπρόκολο, λάχανο, λαχανάκια Βρυξελλών, κουνουπίδι), ποικιλία παντζαριού (παντζάρι, σπανάκι), ποικιλία πατάτας (πατάτα, μελιτζάνα, πάπρικα, μαύρο πιπέρι, πιπέρι τσίλι, ντομάτα, σουσάμι), φακές, αβοκάντο. 5) Φρούτα: μήλο & αχλάδι, ακτινίδιο, ποικιλία κιτροειδών (πορτοκάλι, λεμόνι, γκρέιπ-φρουτ, μανταρίνι), ποικιλία πετρόροδου (βερύκοκο, ροδάκινο, δαμάσκηνο), ελιά, φράουλα, μπανάνα. 6)Ξηροί καρποί: αμύγδαλο, κάσιους, καρύδι, αράπικο φιστίκι. 7) Μπαχαρικά / βότανα: μέντα, ρίγανη, λεβάντα, βασιλικός. 8) Διάφορα: λιναρόσπορος, καφές, τσάι, μαγιά, μανιτάρι, αυγό.
          Σήμερα το ανοσοποιητικό μας σύστημα καλείται να αντιμετωπίσει περισσότερες πιθανές αλλεργίες σε σχέση με το παρελθόν. Επιπρόσθετα υπάρχουν ιατρικές μελέτες που καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα προβιοτικά ίσως βοηθούν σε περιπτώσεις δυσανεξίας. Ο συνδυασμός προβιοτικών και χυμού αλόης (Aloe Vera) σε καθημερινή χρήση έχει χρησιμοποιηθεί με μεγάλη επιτυχία στην αντιμετώπιση των αλλεργιών. Πιστεύεται ότι οι πολυσακχαρίτες και το λιπαρό οξύ β-σιτοστερόλη που περιέχονται στην αλόη είναι οι βασικοί θεραπευτικοί παράγοντες. Αφενός οι πολυσακχαρίτες ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα και αφετέρου η β-σιτοστερόλη αναστέλλει τις απότομες αντιδράσεις του οργανισμού και αυξάνει την ανεκτικότητά του απέναντι στα αλλεργιογόνα.
          Απαραίτητα συμπληρώματα διατροφής είναι και τα Ω3 λιπαρά οξέα τα οποία μειώνουν την ένταση της φλεγμονής. Θα πρέπει τέλος να τονίσουμε ότι η κατανάλωση συμπληρωμάτων διατροφής δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να είναι κάποιος υγιής. Ο ασθενής θα πρέπει να γνωρίζει ότι η χρήση τους πρέπει να γίνεται με σύνεση, χωρίς να υποκαθιστάται ο υγιεινός τρόπος ζωής και η ισορροπημένη διατροφή.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
           
Αναμφισβήτητα ο συνδυασμός Ομοιοπαθητικής Ιατρικής και Ορθομοριακής Διατροφής οδηγεί σε καλύτερα και σε πιο μόνιμα αποτελέσματα.  


Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς ενημέρωση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από αυτά (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας από 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει τη δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο. Τα ορθομοριακά προϊόντα πρέπει να λαμβάνονται ΜΟΝΟ με συμβουλή ιατρού.