Μπορρελίωση-Νόσος Lyme: Ομοιοπαθητική αντιμετώπιση

Οι κρότωνες (κοιν. τσιμπούρια) ανήκουν στα αρθρόποδα και δυνητικά μεταδίδουν διάφορους ιούς, βακτήρια, και παράσιτα που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές λοιμώξεις σε ανθρώπους και ζώα. Η νόσος του Lyme (Λάϊμ-μπορρελίωση),) είναι μια λοίμωξη που συμβαίνει μετά από προσβολή, ύστερα από τσίμπημα κροτώνων που αφήνει εντελώς χαρακτηριστική τοπική συμπτωματολογία επιδερμικά. Το σύνδρομο πήρε το όνομά του από την πόλη Lyme της Πολιτείας Κοννέκτικατ των Ηνωµένων Πολιτειών όταν το 1975, το ενδιαφέρον κάποιων γιατρών κινήθηκε από τον αφύσικα ψηλό αριθμό κρουσμάτων ρευµατοειδούς αρθρίτιδας στην περιοχή εκείνη.
          Στην Αμερική αποτελεί την πιο συχνή νόσο που μεταδίδεται με αρθρόποδα, και ενδημεί κυρίως στις βορειοανατολικές περιοχές των ΗΠΑ. Στην Ευρώπη η νόσος ενδημεί κυρίως στη Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, Γαλλία και Σουηδία. Περιπτώσεις νόσου έχουν περιγραφεί και σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, της Βαλκανικής χερσονήσου, Κίνα, Ιαπωνία και Αυστραλία. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία από το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC), το 2010 αναφέρθηκαν στις ΗΠΑ 22.561 επιβεβαιωμένα κρούσματα της νόσου του Lymeμε εθνικό μέσο όρο τα 7,3 κρούσματα ανά 100.000 άτομα. Σύμφωνα με το CDC, το 2010, το 94% των κρουσμάτων της νόσου Lyme αναφέρθηκαν σε μόλις 12 πολιτείες.
          Μόλις το 1980 ένας ερευνητής στο βιολογικό εργαστήριο των Βραχωδών Ορέων, ο Willy Bourgdorfer, απομόνωσε από ασθενείς µε το σύνδρομο του Lyme, ένα σπειροειδή μικροοργανισμό, ο οποίος διαβιούσε και στο σάλιο κροτώνων, που παρασιτούσαν σε ελάφια της περιοχής. H σπειροχαίτη αυτή, η οποία έμοιαζε αρκετά µε το μικρόβιο της σύφιλης, ονομάστηκε προς τιμήν του ερευνητή, Borrelia Burgdorferi. Στη συνέχεια ανακαλύφθηκε ότι το μικρόβιο αυτό ήταν υπεύθυνο για το σύνδρομο του Lyme και µεταδιδόταν στον άνθρωπο από δαγκώματα τσιμπουριών που παρασιτούσαν στα ελάφια τα οποία ζουν σε αφθονία στις περιοχές εκείνες. Κύρια δεξαμενή του μικροβίου τα μικρά τρωκτικά, πουλιά, ελάφια, από τα οποία μολύνονται οι κρότωνες. Δεν γίνεται κάθετη μετάδοση στους κρότωνες. Η Β.burgdorferi προσβάλλει σκύλους, ίππους, βοοειδή, γάτες και κουνέλια και κατοικίδια ζώα.
          Τα βακτήρια Borrelia burgdorferi αυτά έχουν λεπτό επίμηκες σώμα και βρίσκονται σε τσιμπούρια (καθώς επίσης και σε κουνούπια και μύγες) τα οποία μεταδίδουν στον άνθρωπο την ασθένεια. Από τα τσιμπούρια, τρία είναι τα κύρια παθογόνα είδη για τον άνθρωπο και περισσότερο ένα σκληρό τσιμπούρι που ονομάζεται Ixodes ricinus.
Στην Ευρώπη το σύνδρομο μεταδίδεται μέσω του Ixodes ricinus ενώ στην Αμερική μέσω του Ixodes scapularis (I.dammini). Η μετάδοση γίνεται κατά τη διάρκεια του δήγματος με τη σίελο και τα περιττώματα των κροτώνων. Μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο δεν παρατηρείται.
          Μετά την είσοδό της στο δέρμα η μπορρέλια εξαπλώνεται φυγόκεντρα και ακολουθεί διασπορά στο αίμα και τα διάφορα όργανα. Στα όργανα κατορθώνει και επιβιώνει για μεγάλο χρονικό διάστημα διαφεύγοντας τους αμυντικούς μηχανισμούς του οργανισμού. Οι φλεγμονώδεις διεργασίες στα διάφορα όργανα οφείλονται στην παραμονή της μπορρέλιας, αλλά και στην αντισωματική απάντηση και την παραμονή ανοσοσυμπλεγμάτων. Η νόσος του Lyme είναι μια πολυσυστηματική νόσος με εκδηλώσεις από δέρμα, καρδιά, νευρικό και μυοσκελετικό σύστημα.
Η νόσος του Lyme διακρίνεται σε τρία στάδια:

Στάδιο 1 ή πρώιμη εντοπισμένη νόσος

          Συνήθως είναι ασυμπτωματικό, αν και ενίοτε οι ασθενείς παραπονούνται για δυσαισθησία, καύσο, κνησμό ή ακόμα και πόνο.
Κύριο σύμπτωμα το μεταναστευτικό ερύθημα στο σημείο του δήγματος (3-30 ημέρες μετά το δήγμα σε 60-80% των περιπτώσεων). Μονήρες διαμέτρου >5cm επίπεδο, επεκτείνεται περιφερικά, με δακτυλιοειδή μορφή και διαύγαση στο κέντρο.  Η μασχάλη, η βουβωνική περιοχή και ο μηρός είναι τα συνηθέστερα σημεία εμφάνισης. Συνοδεύεται από πυρετό, πονοκέφαλο, μυαλγίες, αρθραλγίες, λεμφαδενίτιδα. Υποχωρεί χωρίς θεραπεία μετά από 3-4 εβδομάδες. Ωστόσο αυτό το πρώτο στάδιο δεν εμφανίζεται στο ένα τρίτο των ασθενών.

Στάδιο 2 ή πρώιμη συστηματική νόσος

          Χαρακτηρίζεται από καρδιακές και νευρολογικές εκδηλώσεις, οι οποίες εμφανίζονται μερικές εβδομάδες έως και 9 μήνες.
          Δερματικές βλάβες υπό μορφή πολλαπλών ερυθημάτων αναπτύσσονται λόγω αιματογενούς διασποράς της σπειροχαίτης σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος, τείνουν όμως να είναι μικρότερες σε μέγεθος από το αρχικό ερύθημα ενώ απουσιάζει η χαρακτηριστική αλλοίωση στο σημείο του κέντρου. 
          Λιγότερο συχνά μπορεί να εμφανιστούν μηνιγγίτιδα, παράλυση του προσωπικού νεύρου, εγκεφαλίτιδα, καρδίτιδα, μυοκαρδίτιδα, περικαρδίτιδα, αρθραλγίες, μυαλγίες με μεταναστευτικό χαρακτήρα. Όταν η μπορρελίωση προσβάλει τις αρθρώσεις ονομάζεται αρθρίτιδα του Lyme. Πάντως, πρώιμη συστηματική νόσο Lyme μπορεί να εμφανίσουν και ασθενείς χωρίς μεταναστευτικό ερύθημα.
Τα συμπτώματα χωρίς θεραπεία διαρκούν ένα χρόνο

Στάδιο 3 ή όψιμη νόσος
Εμφανίζεται μήνες ή χρόνια από τη μόλυνση.
Κύριες κλινικές εκδηλώσεις
        Χρόνια ατροφική ακροδερματίτιδα
        Χρόνια προοδευτική εγκεφαλίτιδα ή μηνιγγοεγκεφαλίτιδα
        Μονοαρθρίτιδα ή πολυαρθρίτιδα, κυρίως στους ενήλικους σε αναλογία 10%, χρόνια αρθρίτιδα στο γόνατο.

Διάγνωση

          Στην περίπτωση της ασθένειας του Lyme υπάρχει µια τεράστια γκάμα συμπτωμάτων τα οποία καθιστούν τη διάγνωση πολύ δύσκολη, όπως χρόνια και ανεξήγητη κόπωση, πονοκέφαλοι, ηµικρανίες, µυαλγίες, αρθραλγίες, πυρετοί, συµπτώµατα που προσοµοιάζουν µε γρίπη αλλά και άλλα σοβαρότερα όπως καρδιολογικά συµπτώµατα όπως περικαρδίτιδα και μυοκαρδίτιδα αλλά και σοβαρά νευρολογικά συμπτώματα όπως μερική ή ολική απώλεια όρασης ή ακοής, παράλυση, δυσκολία στην ομιλία, κρίσεις πανικού. Επιπλέον η νόσος Lyme μιμείται πολλές ασθένειες όπως τη ρευματοειδή αρθρίτιδα και τη σκλήρυνση κατά πλάκας µε αποτέλεσμα να ξεγελά τους γιατρούς και να δίνεται λανθασμένη αγωγή που εκτός από το ότι δεν έχει αποτελέσματα, χειροτερεύει την κατάσταση. Αν κάποιος μιλήσει µε ασθενείς που υποφέρουν από την νόσο Lyme , θα διαπιστώσει ότι σχεδόν όλοι έχουν ένα κοινό: Σε κάποιο στάδιο της νόσου, μπροστά στην αδυναμία των γιατρών να διαγνώσουν την ασθένεια και μπροστά στη συνεχή εναλλαγή των συμπτωμάτων είχαν χαρακτηριστεί από γιατρούς ως υποχονδριακοί, δηλαδή κατά φαντασίαν ασθενείς.
            Στα πρώιμα στάδια η διάγνωση γίνεται από το ιστορικό έκθεσης στη σπειροχαίτη, τις χαρακτηριστικές κλινικές εκδηλώσεις και κυρίως το μεταναστευτικό ερύθημα και επιβεβαιώνεται με τις ορολογικές μεθόδους (ELISA, IFA, Western blot). Η νόσος μπορεί να συνοδεύεται από λευκοκυττάρωση και άνοδο των ΤΚΕ και CRP.
Καλλιέργεια : Η απομόνωση της Β.Burgdorferi sensu lato σε διάφορα υλικά είναι ο πλέον αξιόπιστος τρόπος διάγνωσης της λοίμωξης, αλλά η μπορρέλια δύσκολα καλλιεργείται.
Ορολογικές δοκιμασίες: Η διάγνωση της λοίμωξης από B. Burgdorferi γίνεται με την ανεύρεση ειδικών αντισωμάτων έναντι της Βorrelia με ELISA ή έμμεσο ανοσοφθορισμό (IFA). Τα θετικά ή αμφίβολα αποτελέσματα πρέπει να επιβεβαιώνονται με ανοσοαποτύπωση.
Η ανεύρεση IgM αντισωμάτων στο αίμα, στο ΕΝΥ και στο αρθρικό υγρό είναι ένδειξη πρόσφατης έκθεσης στην Βorrelia, ενώ IgG αντισώματα αναπτύσσονται αργότερα.

Θεραπεία

          Η νόσος έχει συνήθως καλή πρόγνωση. Η θεραπεία περιορίζει τη νόσο, προλαμβάνει τις επιπλοκές και τη χρονιότητα. Όταν η νόσος επεκταθεί σε άλλα όργανα η αποτελεσματικότητα της θεραπείας είναι περιορισμένη. Ο έλεγχος αποτελεσματικότητας της θεραπείας στηρίζεται σε κλινικά κριτήρια και όχι σε προσδιορισμό των αντισωμάτων
Για τη θεραπεία της νόσου στα δύο πρώτα στάδια, χωρίς την παρουσία νευρολογικών και καρδιακών εκδηλώσεων, συνιστάται η χορήγηση: δοξυκυκλίνη, τετρακυκλίνη, αμοξυκιλλίνη.  
Για τη θεραπεία των ασθενών με σοβαρότερες επιπλοκές συνιστάται: κεφτριαξόνη, κεφοταξίμη, πενικιλλίνη, χλωραμφαινικόλη
Ενδαρθρικές εγχύσεις κορτικοειδών, υδροξυχλωροκίνη, μεθοτρεξάτη ή αρθροσκοπική υμενεκτομή, εάν η χρόνια αρθρίτιδα δεν ανταποκρίνεται στα αντιβιοτικά.
Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και πρόγραμμα ασκήσεων, για την ινομυαλγία που ακολουθεί την λοίμωξη από B. Burgdorferi.
Ταυτόχρονα, γίνεται υποστήριξη των οργάνων αποτοξίνωσης (κυρίως του ήπατος), τόνωση του ανοσοποιητικού συστήματος, χρήση φολικού οξέος ή βιταμίνης Β12, μαγνησίου και ασβεστίου, Ω3 λιπαρών και CoQ10 όταν αυτό χρειάζεται.
Προφυλακτικά μέτρα:
1)    Επάλειψη με εντομοαπωθητικό.
2)    Ενδυμασία ανοικτού χρώματος με μακριά μανίκια και μακριά παντελόνια, το κάτω μέρος του παντελονιού να τοποθετείται μέσα στις κάλτσες.
3)    Συχνός έλεγχος των εκτεθειμένων σημείων του σώματος για παρουσία κροτώνων.
4)    Απομάκρυνση όσο το δυνατόν πιο γρήγορα του κρότωνα από το δέρμα με μικρή λαβίδα.


ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα που αναφέρονται στην διεθνή βιβλιογραφία και χρησιμοποιούνται  πιο συχνά είναι : Sepia, Sulphur, Tellurium, Ledum, Syphilinum, Carcinocin, Kalmia, Arnica, Rhododendron, Bryonia, Gelsemium, Rhus Toxicodendron, Arsenicum Album, Apis, Hypericum, Ruta, Symphytum, Silica, Cimicifuga, Argentum Nitricum, Mercury, Colchicine, Pulsatilla, Lac Caninium, Glycyrrhiza, Lyssinum, Spilanthes, Ixodes, Trombidium, Arbuts, Myristica, Carboneum Sulphuricum, Cimex, China, Psorinum, Toxoplasm, Viscum, Tuberculinum, Natrum Sulphuricum.

Ο συνδυασμός ομοιοπαθητικής θεραπείας με διατροφικά συμπληρώματα είναι σίγουρα πιο αποτελεσματικός, η πόσιμη Αλόη, τα προβιοτικά και πρεβιοτικά βοηθούν το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενή.  

Water Memory (Documentary of 2014 about Nobel Prize laureate Luc Montagnier)






https://www.youtube.com/watch?v=R8VyUsVOic0


Water is the key element of life, but this element that we thought we knew well may have unexpected properties and might play a role greater than we could imagine in our tree of life. That is the belief shared by the advocates of a surprising theory called "water memory". For Prof. Luc Montagnier, water has the hability to reproduce the properties of any substance it once contained. Water would have the hability to retain a memory of the molecules properties.
What if alzheimer, parkinson, autism, HIV and even cancer could be treated thanks to this controversial theory?


Luc Antoine Montagnier (born 18 August 1932) is a French virologist and joint recipient with Françoise Barré-Sinoussi and Harald zur Hausen of the 2008 Nobel Prize in Physiology or Medicine for his discovery of the human immunodeficiency virus (HIV). A long-time researcher at the Pasteur Institute in Paris, he currently works as a full-time professor at Shanghai Jiao Tong University in China. In 2009, Montagnier published two controversial research studies that some homeopaths claimed as support for homeopathy. Although Montagnier disputed any such support, many scientists greeted his claims with scorn and harsh criticism.

17o Πανελλήνιο Συνέδριο Ομοιοπαθητικής Ιατρικής

Αθήνα 18-20 Μαρτίου 2016 
Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη
«Υποστηρίζουμε την Υγεία, στηρίζουμε τον Ανθρωπο»
Χαιρετισμός
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Λόγω των πρόσφατων πολιτικών εξελίξεων αποφασίσαμε το 17ο Πανελλήνιο Ομοιοπαθητικό συνέδριο να διεξαχθεί στην Αθήνα στις 18-20 Μαρτίου 2016, με τίτλο «Υποστηρίζουμε την Υγεία, στηρίζοντας τον Ανθρωπο». Το συνέδριο θα διεξαχθεί στους όμορφους συνεδριακούς χώρους του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, υπό την αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών.
Η συνεχώς αυξανόμενη διάδοση της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής στον Ελληνικό πληθυσμό, επιβάλλει και την ανάδειξη της σημαντικότατης προσφοράς της, τόσο στο αμιγώς ιατρικό όσο και στο γενικότερο κοινωνικό επίπεδο.
Με ενότητα και σεβασμό, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε ωστόσο και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ομοιοπαθητικός ιατρός στην καθημερινή κλινική του πράξη, την σχέση με τους συναδέλφους άλλων ειδικοτήτων, προτείνοντας επίσης και τη χρήση εργαλείων και δεικτών που βοηθούν στον έλεγχο και την τεκμηρίωση της θεραπευτικής πορείας των ασθενών μας ανάλογα με το νόσημα.
Παράλληλα, η συγκυρία της οικονομικής, αλλά και εν γένει της κρίσης αξιών, που ταλανίζει την κοινωνία μας, μας υποχρεώνει να συνειδητοποιήσουμε και να επικοινωνήσουμε την μεγάλη αξία της συνολικής ψυχοσωματικής υγείας που προσφέρει η Ομοιοπαθητική. Κάθε ασθενής που επανέρχεται μέσω της Ομοιοπαθητικής σε κατάσταση υγιούς ομοιόστασης, γίνεται παράλληλα και ένα κύτταρο εξέλιξης, ένας ισχυρότερος κρίκος στον κοινωνικό ιστό.
Σας καλούμε να προετοιμάσετε τις εργασίες σας για την ανακοίνωσή τους στο Συνέδριό μας και να στείλετε μία περίληψη, μέχρι 800 λέξεις, στην ηλεκτρονική διεύθυνση cchomeopathy@hol.gr το αργότερο μέχρι 15 Φεβρουαρίου 2016.

Ερυσίπελας: αίτια, διάγνωση, ομοιοπαθητική θεραπεία και διατροφή.

Ζωγράφω Τσιούμα
Δερματολόγος-Αφροδισιολόγος
Ομοιοπαθητικός

To ερυσίπελας (erysipelas) είναι μια οξεία εμπύρετη φλεγμονή του δέρματος με σημαντική λεμφαγγειακή προσβολή. Πρόκειται για σοβαρή λοίμωξη δέρματος και υποδορίων ιστών, που οφείλεται σε προσβολή από β-αιμολυτικό στρεπτόκοκκο και σπανιότερα από στρεπτόκοκκους άλλων ομάδων.
          Η διάβρωση του δέρματος (μικροτραυματισμοί, εξελκώσεις, δερματομυκητιάσεις, ονυχομυκητιάσεις) ευνοεί τους μικροοργανισμούς, που ζουν υπό φυσιολογικές συνθήκες στην επιφάνεια, να εισέλθουν στο εσωτερικό του προκαλώντας λοίμωξη.Το σημείο εισόδου δεν είναι πάντα εμφανές.
          Το ερυσίπελας εμφανίζεται συνήθως, στις κνήμες, στο πρόσωπο, στα αυτιά και στους γλουτούς. Ξεκινά με θερμό εξάνθημα κυρίως στο πρόσωπο, το οποίο μπορεί να είναι ιδιαίτερα εκτεταμένο , ενώ συχνά συνυπάρχει και οίδημα. Μπορεί να παρατηρείται κνησμός, αίσθημα καύσου, ευαισθησία ή άλγος. Πρόδρομα συμπτώματα αποτελούν η κακουχία, ο πυρετός, η ναυτία, ο έμετος και παρουσιάζονται  4-48 ώρες πριν την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων του ερυσιπέλατος.
          Οι ασθενείς με διαταραχές της λεμφικής ή της φλεβικής κυκλοφορίας, με σακχαρώδη διαβήτη, νεφρική ανεπάρκεια, οι αλκοολικοί και οι ανοσοκατασταλμένοι είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στην εμφάνιση ερυσιπέλατος. Μερικές φορές η λοίμωξη μπορεί να επεκταθεί βαθύτερα στο χόριο και να λάβει  μορφή κυτταρίτιδας. Το ερυσίπελας μοιάζει και πρέπει να διαφοροδιαγνωστεί από το ερυσιπελατοειδές : Mια καλοήθη λοίμωξη από βακίλους που προκαλεί ερυθρότητα του δέρματος των δακτύλων ή της ράχης των χεριών σε ψαράδες και σε άτομα που χειρίζονται το κρέας. Η μετάδοση του μολυσματικού παράγοντα συνήθως συμβαίνει από άλλο άτομο με: σάλιο, αναπνοή, βήχα, αίμα, μεταγγίσεις αίματος, σεξουαλική επαφή, από τη μητέρα στο παιδί, (δια μέσου του ομφάλιου λώρου).
          Στα αρχικά στάδια εμφανίζεται σαν μια έντονα ερυθρή κηλίδα, πολύ συχνά κοντά σε μια διάβρωση στη γωνία της μύτης που αργότερα εξαπλώνεται για να σχηματιστεί μια έντονη, γυαλιστερή, λεία και θερμή σαφώς περιγεγραμμένη επιφάνεια που η περίμετρός της εμφανίζει αξιοσημείωτη επέκταση από μέρα σε μέρα. Η βλάβη είναι ελαφρώς οιδηματώδης και μπορεί να εμφανίσει ελαφρό εντύπωμα όταν πιέζεται με το δάκτυλο. Φυσαλίδες ή πομφόλυγες περιστασιακά μπορούν να εμφανιστούν στην επιφάνειά της. Η βλάβη συνήθως δε γίνεται φλυκταινώδης ή γαγγραινώδης και θεραπεύεται χωρίς να εμφανίζεται ουλή.
          Η λευκοκυττάρωση (αύξηση λευκών αιμοσφαιρίων) και η αύξηση της ταχύτητας καθίζησης ερυθρών αποτελούν τα συχνότερα εργαστηριακά ευρήματα ενώ οι αιμοκαλλιέργειες μπορεί να αποβούν θετικές.
          Θεραπευτικά χορηγούνται πενικιλίνη η άλλα εξειδικευμένα φάρμακα για το στρεπτόκοκκο, και τοπικά αντισηπτικά διαλύματα ή αντιβιοτικές αλοιφές. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αποκαθίστανται και οι πύλες εισόδου του μικροοργανισμού. Η άμεση θεραπευτική αγωγή αποτρέπει την εμφάνιση επιπλοκών ή ακόμα και του θανάτου που μπορεί να προκληθεί από την επέκταση της εξεργασίας και τη συστηματική τοξικότητα, ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους και τα πολύ νεαρά άτομα.
Το ερυσίπελας συχνά υποτροπιάζει στα άτομα με διαταραχή της τοπικής κυκλοφορίας.

 Πώς να προφυλαχτείτε από τη νόσο – Πρόγνωση

Δυνητικά μπορεί να προσβληθεί οποιοσδήποτε, ωστόσο περισσότερο ευπαθείς θεωρούνται:
– Πάσχοντες από το “πόδι του αθλητή”.
– Πάσχοντες από πρήξιμο του ποδιού,
– Άτομα που έχουν προσβληθεί και κατά το παρελθόν από τη λοίμωξη
– Άτομα με αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα, όπως εκείνα που λαμβάνουν κορτικοειδή ή χημειοθεραπεία.
– Πάσχοντες από όχι καλά ρυθμιζόμενο σακχαρώδη διαβήτη.

Ομοιοπαθητική θεραπεία

          Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία διαρκώς αυξανόμενη στροφή των ασθενών προς τις εναλλακτικές / ολιστικές θεραπείες. Η ομοιοπαθητική θεραπεία είναι εξατομικευμένη. Αυτό σημαίνει, ότι μπορεί κάποτε και να καθυστερήσει μέχρις ότου βρεθεί το σωστό (ένα και μοναδικό) φάρμακο. Η συνταγογράφηση γίνεται με βάση την κατανομή και το χαρακτήρα των βλαβών, τα συμπτώματα και τους τροποποιητικούς παράγοντες αλλά κυρίως με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και την ιδιοσυγκρασία του ασθενούς.  Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά και το σπουδαιότερο μόνιμα. Πάντα βέβαια υπάρχει κίνδυνος υποτροπής όταν παρεμβάλλεται  κάποιος έντονος  στρεσογόνος  παράγοντας, χειρουργική επέμβαση, καταπίεση από χρήση αλλοπαθητικών ουσιών, κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων διεγερτικών  ουσιών, καφέ, αλκοόλ, ναρκωτικών κλπ. Ακόμη όμως και στις περιπτώσεις αυτές η ισορροπία αποκαθιστάται  με τη λήψη του κατάλληλου για την περίσταση ομοιοπαθητικού φαρμάκου.
          Θα πρέπει να τονίσουμε κάτι πολύ σημαντικό, απαραίτητο να το γνωρίζει κάθε ασθενής, που αποφασίζει να ακολουθήσει ομοιοπαθητική θεραπεία για κάποιο πρόβλημα και  ιδιαίτερα για δερματικό πρόβλημα: Στην ομοιοπαθητική θεραπευτική ένας από τους σπουδαιότερους νόμους, που βρίσκει εφαρμογή είναι εκείνος του Hering, σύμφωνα με τον οποίο ενώ η ασθένεια εκδηλώνεται από έξω προς τα μέσα (από τους εξωτερικούς αναπλάσιμους ιστούς όπως το δέρμα προς τους λιγότερο αναπλάσιμους ιστούς όπως το κεντρικό νευρικό σύστημα) η ίαση επέρχεται από πάνω προς τα κάτω και από μέσα προς τα έξω. Από τα σπουδαιότερα σε ιεράρχηση όργανα στα λιγότερο σημαντικά. Αυτό  σημαίνει ότι πρώτα θα βελτιωθεί η κακή διάθεση, η μελαγχολία η κακή μνήμη και συγκέντρωση, η αϋπνία, το βρογχικό άσθμα ,το ευερέθιστο έντερο, από τα οποία τυχόν υποφέρει ο ασθενής και στο τέλος θα θεραπευτεί το δέρμα αφού αυτό αποτελεί το πιο περιφερικό όργανο του ανθρωπίνου σώματος . 
          Η ομοιοπαθητική θα πρέπει να αποτελεί θεραπεία πρώτης εκλογής στα δερματολογικά νοσήματα από την έναρξη της εμφάνισής τους ώστε να διατηρηθεί η αρχική κλινική εικόνα αναλλοίωτη. Αυτό βοηθά πολύ στην ταχεία ανεύρεση του σωστού ομοιοπαθητικού φαρμάκου αλλά και στην αποφυγή εμφάνισης  χρόνιων νοσημάτων λόγω καταπίεσης των βλαβών.  
          Η ομοιοπαθητική ιατρική συνιστά ομοιοπαθητικά σκευάσματα για την ανακούφιση του κνησμού ή γίνεται επιλογή μέσα από μία σειρά άλλων σκευασμάτων, που ανταποκρίνονται στην ιδιαιτερότητα του προβλήματος και στο ιατρικό ιστορικό του ασθενούς. Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα μειώνουν τη φλεγμονή, τον κνησμό αλλά επίσης  βοηθούν στην εξισορρόπηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Έτσι βελτιώνεται η υγεία του ασθενούς.
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα που συνταγογραφούνται συνήθως είναι :
Ferrum phos: για τον πυρετό και τον πόνο από την φλεγμονή.
Kali mur: όταν υπάρχουν κύστες.
Kali sulph: όταν υπάρχουν φουσκάλες
Natrum phos: το δέρμα είναι λείο, κόκκινο με εξογκώματα.
Natrum sulph: όταν το δέρμα είναι κόκκινο και ό ασθενής κάνει εμέτους
και πολλά άλλα.

Διατροφή

          Το σύμπλεγμα βιταμινών Β είναι μια συλλογή θρεπτικών συστατικών με παρεμφερείς ιδιότητες που αλληλοσυμπληρώνονται, αλλά έχουν χωριστά θρεπτικά συστατικά. Πρόκειται για  συνδυασμό 8 βιταμινών: Β1(θειαμίνη), Β2 (ριβοφλαβίνη), Β3 (νιασίνη), Β6 (πυριδοξίνη), Β12 (κοβαλαμίνη), φολικό οξύ, και βιοτίνη. Οι βιταμίνες αυτές είναι πολύ σημαντικές για το σύνολο των μεταβολικών διεργασιών που πραγματοποιούνται στον οργανισμό και περιέχονται στις ζωικές και φυτικές τροφές.
          Η βιταμίνη Β6 συμβάλλει σημαντικά στην ταχύτερη επούλωση του δέρματος σε περιπτώσεις κακώσεων. Όταν υπάρχει σοβαρή έλλειψη της συγκεκριμένης βιταμίνης, παρατηρούνται δερματικά προβλήματα, πληγές στις άκρες των χειλιών και ευαισθησία στις μολύνσεις. Μια ανεπάρκεια βιταμίνης Β6 μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη παραγωγή Τ-λεμφοκυττάρων και αντισωμάτων, με αποτέλεσμα την εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος και των διανοητικών λειτουργιών. Εμφανίζονται καρδιολογικά προβλήματα στην  λοιμώξεις, νοσήματα, ή ακόμη και καρκίνος.
          Τα Ω3 λιπαρά οξέα έχουν θρομβολυτικές ιδιότητες και βελτιώνουν τη λειτουργία του κυκλοφορικού συστήματος, μειώνοντας την καρδιαγγειακή πίεση, τον κίνδυνο σχηματισμού θρόμβων και καρδιακής προσβολής. Επιπλέον, συμβάλλουν στην πρόληψη φλεγμονών και στην καλή λειτουργία του εγκεφάλου.
          Τα Ω6 λιπαρά οξέα γενικά ελέγχουν το νευρικό, καρδιαγγειακό και αναπαραγωγικό σύστημα, την υγεία του δέρματος και άλλες βιολογικές λειτουργίες. Ο συνδυασμός τους με τα Ω3 λιπαρά οξέα εξασφαλίζει συνεργιστική δράση στις διάφορες μεταβολικές και φυσιολογικές λειτουργίες στις οποίες συμμετέχουν. Σημαντικός παράγοντας στη συνεργιστική δράση των Ω6 και Ω3 λιπαρών οξέων αποτελεί η αναλογία τους Ω6/Ω3.
          Τα Ω7 λιπαρά οξέα (παλμιτολεϊκό οξύ) μαζί με τις άλλες κατηγορίες των ωμέγα λιπαρών προσφέρουν αντιφλεγμονώδη δράση στο δέρμα. 
          Τα Ω9 λιπαρά οξέα έχουν πολύ ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες και επιβραδύνουν την οξείδωση [γήρανση] των κυττάρων, βοηθώντας στη διατήρηση υγιών κυττάρων και οργάνων σε όλα τα συστήματα του οργανισμού.
          Επιπρόσθετα συστήνονται κρέμες πλούσιες σε  Αλόη (Aloe Vera).


Σημείωση: Οι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς ενημέρωση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από αυτά (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας από 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει τη δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο. 

          Η λήψη του συμπλέγματος βιταμινών Β μετά το γεύμα μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό ή σταδιακή διάβρωση του οισοφαγικού σφιγκτήρα που μπορεί να επιφέρει Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση (GERD). Μην ξαπλώνετε αμέσως μετά τη λήψη των συμπληρωμάτων. Εάν είστε έγκυος ή θηλάζετε ή έχετε κάποια ασθένεια, συμβουλευτείτε το γιατρό σας πριν χρησιμοποιήσετε το σύμπλεγμα βιταμινών Β, ως θεραπεία. 

Θηλώματα σώματος και ομοιοπαθητική θεραπεία



          Οι ακροχόρδωνες ή θηλώματα δέρματος ή “κρεατοελιές” όπως τις ονομάζει συνήθως ο κόσμος είναι καλοήθεις όγκοι του δέρματος, που παρουσιάζονται ως ελεύθερες πτυχές. Δεν έχουν σχέση με καρκίνωμα. Πρόκειται για μικρά θηλώματα (το μέγεθός τους ποικίλει από 2 χιλιοστά έως 1 εκατοστό) στο χρώμα του δέρματος ή σκούρο καφέ, με μέγεθος κεφαλής καρφίτσας ή μεγαλύτερα (μοιάζουν στο σχήμα με δάκρυ), άμισχα ή έμμισχα, τα οποία συνήθως παρουσιάζονται στο λαιμό, συχνά σε συνδυασμό με μικρές σμηγματορροϊκές υπερκερατώσεις. Παρατηρούνται συχνά στη μασχάλη και στα βλέφαρα, ενώ πιο σπάνια παρουσιάζονται στον κορμό και στη βουβωνική χώρα, όπου σα μαλακά έμμισχα επάρματα συχνά κρέμονται πάνω σε λεπτούς μίσχους. Ενίοτε, σαν αποτέλεσμα της συστροφής του μίσχου, κάποιο μπορεί να αναπτύξει φλεγμονή, ευαισθησία ή ακόμα και να γίνει γαγγραινώδες.
          Θηλώματα πρακτικά έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι και στα δύο φύλα μετά την ηλικία των 25-30 ετών με το 60% των ανθρώπων περίπου να τα εμφανίζουν μέχρι την ηλικία των 70 ετών. Επειδή το ανοσοποιητικό σύστημα είναι διαφορετικό σε κάθε άνθρωπο, κάποιοι κολλάνε ευκολότερα από κάποιους άλλους. Παρατηρούνται πιο συχνά στις γυναίκες από την ηλικία των 30 ετών και μετά και αναπτύσσονται εντονότερα κατά τη διάρκεια της κύησης. Συχνά ο αριθμός τους αυξάνεται όταν ο ασθενής παίρνει βάρος, ενώ ενδέχεται  να συνδέονται με την ανάπτυξη της ορμονικής δράσης της ινσουλίνης. Μπορεί να συσχετίζονται με τον σακχαρώδη διαβήτη, ενώ είναι πιο διαδεδομένα σε άτομα με πολύποδες του παχέος εντέρου. Ορισμένες φορές αποτελούν συνοδό κλινική εικόνα στη μελανίζουσα ακάνθωση. Με τον τραυματισμό ή την τριβή μπορεί να ερεθιστούν ή και να επιμολυνθούν.
          Η ακριβής αιτία, που εμφανίζονται οι ακροχόρδονες ή τα θηλώματα δεν είναι γνωστή. Δημιουργούνται από τον ανθρώπινο ιό των θηλωμάτων (HPV- Human Papilloma Virus), ο οποίος προκαλεί τη γρήγορη ανάπτυξη των κυττάρων στο εξωτερικό στρώμα του δέρματος . Οι ιοί HPV προκαλούν επίσης τις μυρμηκιές και τα οξυτενή κονδυλώματα. Οι κύριοι υπεύθυνοι ιοί HPV για την εμφάνιση  θηλωμάτων είναι οι HPV 6 και HPV 11.
                    Η μετάδοση των βλαβών αυτών γίνεται με την απλή επαφή ενώ κάποια άτομα φαίνεται ότι είναι πιο ευαίσθητα στο να κολλήσουν τον ιό σε σχέση με κάποια άλλα. Δεν υπάρχει όμως κληρονομική προδιάθεση για την εμφάνιση θηλωμάτων, καθώς αποτελεί πάθηση που οφείλεται σε ιό του δέρματος. Συνήθως όταν ένα άτομο σε μια οικογένεια πάσχει από θηλώματα και άλλα άτομα στην οικογένειά του πιθανώς να εμφανίζουν θηλώματα.
          Υπάρχουν τοπικές θεραπείες που γίνονται κατ’οίκον, που συνήθως όμως όταν οι ακροχόρδωνες είναι πολλοί δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι ακροχόρδωνες λαιμού αντιμετωπίζονται εύκολα με ηλεκτροκαυτηρίαση, κρυοθεραπεία, laser, χειρουργική αφαίρεση κ.α. Για τους ακροχόρδωνες προσώπου αποφεύγουμε συνήθως την κρυοθεραπεία καθώς αφήνει συχνά μετά την επέμβαση αντιαισθητικές υποχρωματισμένες – λευκές περιοχές. Τα θηλώματα στο στήθος αφαιρούνται συνήθως εύκολα με laser ή με απόξεση. Τα θηλώματα στα γεννητικά όργανα απαιτούν προσοχή, αφού πολύ συχνά μεταχρειάζεται να γίνει διαφοροδιάγνωση από τα κονδυλώματα. Καλό είναι να γίνει ταυτοποίηση του τύπου του ιού HPV ώστε να σιγουρευτούμε ότι δεν πρόκειται για προκαρκινικές καταστάσεις.
          Σε κάθε περίπτωση οι ακροχόρδωνες είναι καλοήθεις και όχι επικίνδυνοι. Οι αφαίρεση γίνεται όταν ενοχλούν αισθητικά ή λειτουργικά (αν ερεθιστούν π.χ. με το ξύρισμα, με την τριβή ενός πουλόβερ ζιβάγκο κ.λπ.). Πάντως αν δεν αφαιρεθούν αυξάνονται σταδιακά σε αριθμό και μέγεθος.
          Για να περιορίσετε τον κίνδυνο να μεταδώσετε ή να κολλήσετε θηλώματα: A) Αποφύγετε το βούρτσισμα, το κόψιμο, το χτένισμα ή το ξύρισμα σε περιοχές όπου έχετε θήλωμα. B) Μην περπατάτε ξυπόλητοι σε δημόσιους χώρους, όπως πισίνες και αποδυτήρια. Φοράτε παπούτσια ή σανδάλια στους χώρους αυτούς. Γ) Αποφύγετε τη χρήση του ίδιου νυχοκόπτη ή της ίδιας λίμας που χρησιμοποιήσατε σε νύχια με θηλώματα για τα υγιή νύχια. Δ) Μην ξύνετε τα θηλώματα, γιατί μπορεί να εξαπλώσετε τον ιό. Αν έχετε παιδί με θήλωμα, σκεφθείτε να καλύψετε το θήλωμα με αυτοκόλλητο επίδεσμο, για να αποτρέψετε το σκάλισμα.

H Ομοιοπαθητική θεραπεία των θηλωμάτων σώματος.

          Η ομοιοπαθητική προσφέρει μια εξαιρετική και πολλά υποσχόμενη θεραπεία για την αντιμετώπιση των θηλωμάτων. Η ομοιοπαθητική θεραπεία, μέσα από την έρευνα και την κλινική εμπειρία πολλών δεκαετιών, έδειξε ότι ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού έτσι ώστε ο τελευταίος να μπορεί να αντιμετωπίζει καλύτερα τα όποια προβλήματα.
Τα ομοιoπαθητικά φάρμακα πρέπει να λαμβάνονται από το στόμα ενώ η διάρκεια της θεραπείας ποικίλλει από ασθενή σε ασθενή. 
          Η ομοιοπαθητική είναι  σοβαρή και αποτελεσματική ολιστική θεραπευτική μέθοδος και πρέπει να αντιμετωπίζεται με τη δέουσα προσοχή και συνέπεια. Το ομοιοπαθητικό φάρμακο θα πρέπει να χορηγείται μόνο με συνταγή του ομοιοπαθητικού γιατρού και να καλύπτει την ιδιοσυγκρασία του ασθενούς και όχι μόνο κάποια συμπτώματα. Μπορεί το ομοιοπαθητικό φάρμακο να μην έχει παρενέργειες αλλά το να παίρνει κανείς μόνος του ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς συμβουλή γιατρού, κρύβει τη σοβαρή παρενέργεια να καθυστερήσει την ενδεικνυόμενη για την περίπτωσή του θεραπεία.
          Στις χρόνιες περιπτώσεις όμως δεν είναι πάντα δυνατό - τις περισσότερες φορές τουλάχιστον - να υπάρξει άμεσο θεραπευτικό αποτέλεσμα, ιδιαίτερα όταν οι ασθενείς έχουν απευθυνθεί στην ομοιοπαθητική αφού δοκίμασαν πρώτα όλες τις άλλες θεραπευτικές μεθόδους χωρίς επιτυχία. Η διάρκεια της θεραπείας εξαρτάται από την βαρύτητα του προβλήματος, τη χρονιότητά του τη χρήση άλλων φαρμάκων, την κληρονομικότητα, την ηλικία του ατόμου κ.ά. Τα θηλώματα όταν είναι πολυάριθμα και έχουν παρουσιαστεί για περισσότερο από πέντε χρόνια μπορεί να χρειαστεί περισσότερος χρόνος προκειμένου να αντιμετωπιστούν επιτυχώς.
Τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα ομοιοπαθητικά φάρμακα για τα θηλώματα του σώματος είναι:  
Silica, Thuja Occidentalis, Causticum, Calcaria Carbonica, Nitric acid, Lycopodium clavatum, Antimonium crudum.
         


Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς ενημέρωση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από αυτά (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας από 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει τη δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο. 
ΖΩΓΡΑΦΩ ΤΣΙΟΥΜΑ
ΔΕΡΜΑΤΟΛΟΓΟΣ – ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΛΟΓΟΣ
ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟΣ

Εναλλακτική αντιμετώπιση της ανεπιθύμητης τριχοφυΐας: Δασυτριχισμός και υπερτρίχωση, ομοιοπαθητική θεραπεία και διατροφή.

ΖΩΓΡΑΦΩ ΤΣΙΟΥΜΑ
ΔΕΡΜΑΤΟΛΟΓΟΣ-ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΛΟΓΟΣ
ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟΣ
              
                              Σε πολλές γυναίκες η παρουσία έντονης τριχοφυΐας στο πρόσωπο επιδρά αρνητικά τόσο στην κοινωνική και σεξουαλική συμπεριφορά τους όσο και στην αυτοεκτίμησή τους. Είναι μια κατάσταση, που μπορεί να εμφανιστεί  στην παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, στην εμμηνόπαυση ή και αργότερα.
    Eίναι σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι η τρίχα είναι ένα φυσιολογικό και αναγκαίο εξάρτημα του δέρματος, που σκοπό έχει να μας προφυλάξει από το κρύο. Επιπρόσθετα θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η εμφάνιση αυξημένης τριχοφυΐας μπορεί να αφορά σε ένα πιο σοβαρό πρόβλημα και να αποτελεί σύμπτωμα κάποιας υποκείμενης ενδοκρινικής ή άλλης νόσου. Για τη διερεύνηση αυτής της νόσου απαιτείται συνδυαστική αντιμετώπιση από έμπειρο δερματολόγο, γυναικολόγο και ενδοκρινολόγο.

Δασυτριχισμός- Hirsutism.

               Με τον όρο δασυτριχισµός εννοούμε τη µη φυσιολογική ποσότητα και κατανομή των ανδρογονοεξαρτώµενων τριχών (μαύρες, σκληρές τρίχες και όχι λεπτές σαν χνούδι) σε μέρη του σώματος, που φυσιολογικά είναι άτριχα (το άνω χείλος, οι παρειές, το πηγούνι, η μέση γραμμή του στήθους, οι μαστοί, το υπογάστριο, η ράχη, οι γλουτοί και η έσω επιφάνεια των μηρών). Ο δασυτριχισμός είναι πιθανό να αποτελεί το αρχικό και πιθανώς το μόνο σύμπτωμα, που αφορά στην περίσσεια ανδρογόνων (υπερανδρογοναιμία). Άλλες δερματικές εκδηλώσεις της υπερανδρογοναιμίας περιλαμβάνουν την ακμή και την ανδρογενή αλωπεκία. Η συχνότητα του δασυτριχισμού στη χώρα μας όπως και στις υπόλοιπες Μεσογειακές χώρες είναι η υψηλότερη του παγκόσμιου μέσου όρου και ανέρχεται στο 10-15%.
Πολλές φορές η εκδήλωση δασυτριχισμού δεν είναι μόνο αισθητικό πρόβλημα αλλά μπορεί να είναι και εκδήλωση παθολογικής κατάστασης των ωοθηκών ή των επινεφριδίων.
Α) Σε ότι  αφορά στην ωοθηκική προέλευση δακρίνουμε:
1)    Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (Σ.Π.Ω)- Χαρακτηρίζεται από διαταραχές της εμμήνου ρύσης και ευρήματα υπερανδρογοαναιμίας τόσο κλινικά (δασυτριχισμός, ακμή, ανδρογενής αλωπεκία) όσο και βιοχημικά (αυξημένες συγκεντρώσεις ανδρογόνων στο αίμα). Η περίσσεια ανδρογόνων στις γυναίκες με Σ.Π.Ω συνήθως γίνεται εμφανής κατά την εφηβεία ή αμέσως μετά. Η εμφάνιση δασυτριχισμού σε γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας θα πρέπει να κινητοποιήσει το θεράποντα ιατρό ώστε να  αναζητήσει άλλα αίτια.
2)    Σύνδρομο της υπερθηκώσεως.
3)    Αρρενοποιητικοί όγκοι των ωοθηκών(όγκοι, που παράγουν μεγάλες ποσότητες ανδρογόνων).
Β)  Σε ότι αφορά στην επινεφριδική προέλευση:
1)    Σύνδρομο Cushing (υπερλειτουργία των επινεφριδίων λόγω αδενώματος της υπόφυσης, που οδηγεί σε υπερβολική παραγωγή ανδρικών ορμονών ).
2)    Σύνδρομο της Συγγενούς υπερπλασίας επινεφριδίων (πρόκειται για μια συγγενή διαταραχή κατά την οποία λόγω ανεπάρκειας ή έλλειψης ενός ενζύμου παράγονται μεγαλύτερες ποσότητες ανδρογόνων από το φυσιολογικό.
3)    Σύνδρομα με σοβαρή αντίσταση στην ινσουλίνη.
Γ)  Σε ότι αφορά στη φαρμακολογία, τα φάρμακα που έχει αποδειχτεί ότι προκαλούν δασυτριχισμό είναι: τεστοστερόνη, δαναζόλη, ανασταλτικά της ωοθυλακιορρηξίας, συνθετικά γλυκοκορτικοστεροειδή (κορτιζόνη, πρεδνιζόνη, δεξαμεθαζόνη), μετυραπόνη, φαινοθειαζίνες, αναβολικά στεροειδή, που περιέχουν ανδρογόνα.
          Ο ιδιοπαθής δασυτριχισμός είναι μια κατάσταση, που εμφανίζεται στα κορίτσια και σχετίζεται με παρουσία υπερβολικών τριχών στο σώμα κατά το ανδρικό πρότυπο ανάπτυξης των τριχών απουσία κλινικών ενδείξεων διαταραγμένης ενδοκρινικής ή μεταβολικής λειτουργίας. 

ΥπερτρίχωσηHypertrichosis ή σύνδρομο λυκάνθρωπου.

               Yπερτρίχωση είναι η αυξημένη ανάπτυξη και εμφάνιση τριχών σε διάφορες περιοχές του σώματος, που δε συσχετίζονται με τα ανδρογόνα. Στην υπερτρίχωση εμφανίζεται αυξημένος αριθμός τριχών σε περιοχές με φυσιολογική τριχοφυΐα για κάθε φύλο, (π.χ. περισσότερες τρίχες από το φυσιολογικό στο στήθος ενός άνδρα ή περισσότερες τρίχες από το φυσιολογικό στις γάμπες μιας γυναίκας).
Η υπερτρίχωση μπορεί να είναι συγγενής, επίκτητη ή ιδιοπαθής :

Ι) Συγγενής υπερτρίχωση lanuginosa.

          Είναι ένα πολύ σπάνιο σύνδρομο- περίπου 34 περιπτώσεις τεκμηριώνονται επαρκώς και οριστικά στη βιβλιογραφία.
Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από την υπερβολική τριχοφυΐα σε ένα παιδί κατά τη γέννηση. Το μεγαλύτερο μέρος του σώματος καλύπτεται από τρίχες. Στη συγγενή υπερτρίχωση lanuginosa, η υπερτρίχωση παραμένει για όλη τη ζωή του ατόμου.

ΙΙ) Συγγενής υπερτρίχωση terminalis.

          Είναι μια παραλλαγή της συγγενούς υπερτρίχωσης. Η κατάσταση αυτή πιθανώς να σχετίζεται με υπερπλασία των ούλων.

ΙΙΙ) Υπερτρίχωση, σε σπίλους (έντριχος σπίλος).

Η υπερτρίχωση μπορεί να είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των συγγενών σπίλων, αγγειακής δυσπλασίας καθώς επίσης και του  σπίλου Becker.

Επίκτητη υπερτρίχωση: Είναι η υπερβολική τριχοφυΐα, που αναπτύσσεται σε ένα άτομο μετά τη γέννηση. Η υπερβολική ανάπτυξη των τριχών μπορεί να εντοπιστεί σε μια συγκεκριμένη περιοχή ή να είναι γενικευμένη και να καλύπτει όλο το σώμα.

Ιδιοπαθής υπερτρίχωση: Παρατηρείται σε ορισμένες φυλετικές ή εθνικές ομάδες, όπως επίσης και σε ορισμένες οικογένειες, όπου υπάρχει αυξημένη τριχοφυΐα, που αφορά αποκλειστικά και μόνο ένα ιδιαίτερο οικογενειακό ή φυλετικό χαρακτηριστικό και όχι παθολογία. Εμφανίζεται κυρίως στους λευκούς, λιγότερο στους μαύρους και ακόμα λιγότερο στους Ασιάτες.
Τα φάρμακα, που προκαλούν υπερτρίχωση είναι: α) Βενοξαπροφαίνη κυρίως πρόσωπο και άκρα, β) Διαζοξίδη στο 50 % των ασθενών, που λαμβάνουν το φάρμακο, γ) Διφαινυλυδαντοίνη κυρίως στο πρόσωπο και στο θώρακα, δ) κορτικοστεροειδή (συστηματικά και τοπικά) ε) Κυκλοσπορίνη στο 80 % των ασθενών, που λαμβάνουν το φάρμακο, στ) Μινοξιδίλη, ζ) Στρεπτομυκίνη.
Θεραπεία δασυτριχισµού -υπερτρίχωση

          Η φαρμακευτική αντιμετώπιση του δασυτριχισμού περιλαμβάνει την κατασταλτική θεραπεία, τη θεραπεία µε αντιανδρογόνα και την τοπική θεραπεία.
Αυτή συνίσταται στη χορήγηση οιστρογόνων σε συνδυασμό µε προγεστερονοειδή (αντισυλληπτικά χάπια ) ή και με κορτικοστεροειδή. Στη θεραπεία µε αντιανδρογόνα χρησιμοποιούνται δύο τύποι φαρμάκων: Oι αναστολείς του ενζύμου 5 α-αναγωγάση και οι αναστολείς της σύνδεσης ανδρογόνου µε τον ειδικό πρωτεϊνικό κυτταροπλασματικό υποδοχέα.
Κορτικοστεροειδή για την καταστολή της έκκρισης κορτικοτρόπου ορμόνης και μείωση της παραγωγής ανδρογόνων από τους ενδοκρινείς αδένες. Αντισυλληπτικά, τα οποία εμποδίζουν τη σύνθεση ανδρογόνων από τις ωοθήκες και τα επινεφρίδια μειώνοντας τα επίπεδα LH & FSH .
          Η τοπική θεραπεία περιλαμβάνει: Αποτρίχωση με τσιμπιδάκι, μόνο όμως σε μικρές περιοχές, λεύκανση των τριχών με υπεροξείδιο του υδρογόνου (αποτελεί λύση καμουφλάζ), κερατολυτικές ουσίες, ηλεκτρόλυση, κατά την οποία με λεπτή βελόνη φτάνουμε στο θύλακο της τρίχας καταστρέφοντάς τον με ηλεκτρικό ρεύμα, εκλεκτική φωτοθερμόλυση με Laser διαφόρων τύπων και μήκους κύματος. Με τα
laser η θερμική ενέργεια μεταφέρεται εκλεκτικά στο θύλακο της τρίχας χρησιμοποιώντας ως αγωγό το χρωμοφόρο, δηλαδή τη μελανίνη του στελέχους της τρίχας, ώστε να προκληθεί θερμική καταστροφή της ανατομικής μονάδος της τρίχας.


ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΟΦΗ
          Η θεραπεία στην ομοιοπαθητική επικεντρώνεται στο σύνολο του οργανισμού, και όχι μόνο στην ασθένεια από την οποία πάσχει ο ασθενής. Αυτό σημαίνει ότι σε δύο διαφορετικούς ασθενείς, που υποφέρουν από την ίδια ασθένεια, μπορεί να συνταγογραφηθούν δύο διαφορετικά ομοιοπαθητικά φάρμακα αλλά και οι ίδιοι οι ασθενείς να έχουν διαφορετική πρόγνωση. Αυτό συμβαίνει γιατί κάθε ασθενής αντιμετωπίζεται σαν μία διαφορετική οντότητα. 
Αντί να καταπιέζουν τα συμπτώματα, οι ομοιοπαθητικοί γιατροί δίνουν δυναμοποιημένες ουσίες μέσα από τη φύση
, που διεγείρουν το αμυντικό και θεραπευτικό σύστημα του σώματός μας. Η ομοιοπαθητική έχει να κάνει με οτιδήποτε αφορά στην υγεία και τα αποτελέσματα είναι ακόμη καλύτερα αν οι πάσχοντες διατρέφονται υγιεινά αποφεύγοντας παράλληλα την κατανάλωση τροφών στις οποίες μπορεί να εμφανίζουν δυσανεξία.
          Η ομοιοπαθητική στοχεύει στην αιτία, που οδηγεί σε δασυτριχισμό-υπερτρίχωση ώστε όταν αποκαθιστάται η ισορροπία στον οργανισμό να μειώνεται η παραγωγή των ανδρογόνων και να παρατηρείται αναστολή της υπέρμετρης ανάπτυξης των τριχών.
Τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι: Thuja, Folliculinum, Oleum jecoris aselli.
          Η σωστή διατροφή μπορεί να οδηγήσει σε βελτίωση της υπερτρίχωσης. Η κατανάλωση αντιοξειδωτικών τροφών όπως τα βατόμουρα, τα κεράσια, οι ντομάτες, τα κολοκύθια και οι πιπεριές μπορεί να βοηθήσει στην εξισορρόπηση του ορμονικού συστήματος του οργανισμού.
Επιπρόσθετα συνιστάται  ο περιορισμός ή ακόμη και η διακοπή  κατανάλωσης  επεξεργασμένων τροφών, όπως το λευκό ψωμί, τα ζυμαρικά και η ζάχαρη. Με τον τρόπο αυτό ομαλοποιείται σταδιακά και ο μεταβολισμός και έτσι σημειώνεται εκτός από εξισορρόπηση του επιπέδου των ανδρογόνων στον οργανισμό και ελάττωση του σωματικού βάρους. 

Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς ενημέρωση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από αυτά (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει τη δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1)    Α∆ΑΜΟΠΟΥΛΟΣ Π., ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΥ Κ.,ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Ι.: Η υπερτρίχωση στις γυναίκες, Αρχεία Ιατρικών Εταιρειών τοµ.9, τευχ.4, σελ. 498-500, 1983.
2)    ΓΡΑΦΑΚΟΣ Α. Διερεύνηση ασθενούς με υπερτρίχωση – δασυτριχισμό. «Συνέδριο Παθήσεων Εξαρτημάτων Δέρματος – Πρόληψη & Θεραπεία». 5–7 Σεπτεμβρίου 2014.
3)    ΚΑΤΣΑΜΠΑΣ ∆. ΑΝ∆Ρ. Κλινική ∆ερµατολογία Ι, Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ Πασχαλίδης 2002.
4)    ΚΑΤΣΑΜΠΑΣ ∆. ΑΝ∆Ρ. Κλινική ∆ερµατολογία II, Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ Πασχαλίδης 2002.
5)    ΜΠΑΤΡΙΝΟΣ Μ. Α.  Σύγχρονη Ενδοκρινολογία, ιατρικές εκδόσεις Π.Χ. ΠΑΣΧΑΛΙ∆ΗΣ,  1994.
6)    BLUME-PEYTAV U. Υπερτρίχωση και δασυτριχισμός. 210 Παγκόσμιο Συνέδριο Δερματολογίας 2007.
7)    BAUMEISTER FA, EGGER J, SCHIDHAUER MT, STENGEL-RUTKOWSKI S. Ambras syndrome: delineation of a unique hypertrichosis universalis congenita and association with a balanced pericentric inversion Clin Genet. 1993 Sep;44(3):121-8. Review.
8)    De RAEVE L, KEYMOLEN K. Congenital hypertrichosis lanuginosa in a father and son. Arch Dermatol. Jun 2011;147(6):746-7.