Υποτροπιάζουσα αφθώδης στοματίτιδα: Ομοιοπαθητική θεραπεία και Ορθομοριακή διατροφή.



Υποτροπιάζουσα αφθώδης στοματίτιδα: Ομοιοπαθητική θεραπεία και Ορθομοριακή διατροφή.

Υποτροπιάζουσα αφθώδης στοματίτιδα: Ομοιοπαθητική θεραπεία και Ορθομοριακή διατροφή.

shutterstock_1816758_633_451Αρκετοί προδιαθεσικοί παράγοντες έχουν προταθεί όπως η ψυχολογική ένταση (στρες), το τραύµα, η έλλειψη σιδήρου, η έλλειψη φυλλικού οξέος, η διακοπή του καπνίσματος, η κοιλιοκάκη (εντεροπάθεια ευαισθησίας στη γλουτένη), η νόσος του Crohn, (ελκώδης κολίτιδα) η Νόσος Αδαμαντιάδη Behcet καθώς επίσης και διάφορες  ανοσολογικές διαταραχές.
Η εκδήλωση της νόσου µπορεί να είναι ήπια ή βαριά και σε ακραίες περιπτώσεις µπορεί ακόµη και να δυσχεραίνει την ικανότητα λήψης τροφής, οδηγώντας  τον πάσχοντα σε υποσιτισµό.
Η πάθηση αποτελεί τη συνηθέστερη νοσολογική οντότητα,που προσβάλλει το στοματικό βλεννογόνο ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, φυλής και γεωγραφικής κατανομής, με συχνότητα, που κυμαίνεται από 6−66%.
Οι άφθες ταξινομούνται ανάλογα με το μέγεθός τους, τον αριθμό τους, το βάθος της εξέλκωσης, που προκαλούν, τη διάρκεια παραμονής τους όπως επίσης και τη συνύπαρξη εκδηλώσεων από άλλα όργανα και συστήματα σε:
-Μικρές άφθες: μικρές εξελκώσεις (μέχρι 6mm περίπου), που υποτροπιάζουν συχνά, παραμένουν στο βλεννογόνο για 7-14 ημέρες κι επουλώνονται χωρίς να αφήνουν ουλή.
-Μεγάλες άφθες: Μεγάλα έλκη, (μεγαλύτερα του 1cm), συνήθως πολύ επώδυνα, μονήρη ή πολλαπλά. Διαρκούν ένα με δυο μήνες και μόνο στην περίπτωση, που υποτροπιάζουν συχνά μπορεί να αφήσουν ουλές.
-Ερπητόμορφα έλκη: Ονομάζονται έτσι λόγω της μεγάλης ομοιότητας με τις βλάβες ,του απλού έρπητα. Οι εξελκώσεις είναι πολυάριθμες ,πολύ μικρές κι εξαιρετικά επώδυνες.
-Άφθες, οι οποίες συνυπάρχουν με υποτροπιάζουσες εξελκώσεις στη γεννητική περιοχή, στους οφθαλμούς και στο δέρμα ενώ μπορεί να παρατηρηθούν και αρθραλγίες, αρθρίτιδες, θρομβώσεις, ανευρύσματα, προσβολή του αναπνευστικού, του γαστρεντερικού ή του κεντρικού νευρικού συστήματος. Πρόκειται για το σύνδρομο Αδαμαντιάδη-Behcet-χρόνιο, πολυσυστηματικό νόσημα με υφέσεις και εξάρσεις αγνώστου αιτιολογίας και πρόγνωσης.
-Τέλος άφθες, μπορεί να εμφανιστούν και σε άλλα πολυσυστηματικά νοσήματα όπως είναι το σύνδρομο Reiter (μη γονοκοκκική ουρηθρίτιδα, επιπεφυκίτιδα, ασύμμετρη αρθρίτιδα των μεγάλων κυρίως αρθρώσεων και δερματοβλεννογόνιες βλάβες), ή η κοκκιωματώδης αγγειίτιδα του Wegener.
Το κύριο χαρακτηριστικό όλων των αφθών είναι ο εξαιρετικά έντονος πόνος. Ο ασθενής υποφέρει, δε μπορεί να φάει αλλά συχνά δε μπορεί και να μιλήσει.
Σε ότι αφορά στη θεραπεία η κλασσική θεραπευτική χρησιμοποιεί ανοσοκατασταλτικά φάρμακα όπως είναι τα κορτικοστεροειδή (συχνά χορηγούνται από το στόμα αφού δεν υπάρχουν τοπικά σκευάσματα με ικανοποιητική απορρόφηση από το στοματικό βλεννογόνο), τοπικά αναισθητικά, στοματοπλύσεις με αντιβιοτικά, βηταμεθαζόνη, κολχικίνη, πρεδνιζολόνη, θαλιδομίδη σε μικρές δόσεις. Όλα αυτά όμως συνήθως δεν είναι αποτελεσματικά και το σπουδαιότερο δεν ανακουφίζουν άμεσα τον ασθενή.
Συνιστάται να αποφεύγεται η κατανάλωση ερεθιστικών τροφών όπως είναι τα καρύδια, οι φακές, οι φράουλες,, οι ντομάτες, τα βατόμουρα, τα ξινά, κάποια είδη τυριών κλπ.
Οι στοματικές πλύσεις με Αλόη, πρόπολη ή σπρέι Κίστου ή κολλοειδούς αργύρου βοηθούν στην ανακούφιση από τις άφθες.
ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
homeopathy (1)Το κενό έρχεται να καλύψει η ομοιοπαθητική θεραπεία κατά την οποία παρατηρείται ταχεία ανακούφιση από τον πόνο καθώς επίσης και ταχεία υποστροφή των βλαβών. Η χρήση ομοιοπαθητικών σκευασμάτων παρεμποδίζει την επέκταση του προβλήματος αλλά και την εμφάνιση πιθανών επιπλοκών.
Συνήθως με μια δόση εβδομαδιαίως από το ενδεικνυόμενο κάθε φορά φάρμακο στην οξεία φάση της θεραπείας επιτυγχάνουμε καταστολή της υποτροπής γρήγορα και ακίνδυνα.
Σε περιπτώσεις βέβαια, που επιμένουν η θεραπεία επιτυγχάνεται με το ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο του ασθενούς αρκεί να ξεκινήσουμε το ταχύτερο δυνατό.
Ομοιοπαθητικά φάρμακα, που χρησιμοποιούνται για τις άφθες με μεγαλύτερη συχνότητα είναι:
-Borαx: Χαρακτηρίζεται από φυσαλιδώδεις, εξέρυθρες κι εξαιρετικά επώδυνες βλάβες, που εντοπίζονται κυρίως στην επιφάνεια της γλώσσας, στο βλεννογόνο των παρειών, στα ούλα και στα χείλη.  Συχνά παρατηρείται αδυναμία λήψης τροφής λόγω του πόνου και ιδιαίτερα σε ότι αφορά στα αλμυρά και στα ξινά.
-Hepar sulphur: Οδηγό σύμπτωμα για την  ένδειξη του φαρμάκου αποτελεί  ο διαξιφιστικός πόνος, που οφείλεται σε πληγή στο φάρυγγα. Είναι χαρακτηριστική η βελτίωση του πόνου με ζεστά αλλά και η επιδείνωση με τα κρύα ροφήματα.
– Natrium Muriaticum: Ενδείκνυται σε περιπτώσεις ερπητικών λοιμώξεων στο στόμα., όπου υπάρχει έντονο αίσθημα καυστικού πόνου.
-Mercurius cyanatus: Επιλέγεται όταν τα έλκη φέρουν γκριζωπή μεμβράνη και άσχημη μυρωδιά.
-Cantharis: Συνιστάται εκεί, που υπάρχει τάση για νέκρωση κι επέκταση των εξελκώσεων.
-Kali bichromicum: Σε βαθειές εξελκώσεις , που φλεγμαίνουν και καλύπτονται από κίτρινη ή κτρινοπράσινη ψευδομεμβράνη. Απαντούν στο  βλεννογόνο του στόματος και στο φάρυγγα-στη σταφυλή στις αμυγδαλές, στην υπερώα.
-Mercurius solubilis: Άφθες κι εξελκώσεις στη γλώσσα και στο φάρυγγα, οι οποίες δεν είναι σαφώς περιγεγραμμένες. Συχνά ανευρίσκονται, διογκωμένοι λεμφαδένες στην περιοχή, δυσοσμία στόματος, σιελόρροια. Ακόμη παρατηρείται πάχυνση της γλώσσας, με εντυπώματα από τα δόντια και λευκοκίτρινο επίχρισμα.
-Acidum nitricum: Άφθες με  ασαφή όρια, με πυθμένα, που εύκολα αιμορραγεί και εξαιρετικά επώδυνες. Ο πόνος μοιάζει με τσίμπημα. Πιο συχνά προσβάλλονται οι αμυγδαλές, η εσωτερική επιφάνεια των χειλιών, και η γλώσσα.
-Hydrastis Canadensis: Φυσαλλίδες και άφθες που εμφανίζονται συνήθως στο βλεννογόνο του κάτω χείλους. Παράγουν πηχτή κίτρινη βλέννα ,ενώ η γλώσσα είναι πεπαχυσμένη, φαρδιά, πονάει και φέρει κιτρινωπό επίχρισμα στην επιφάνειά της.
-Muriatic acid: Βαθιές άφθες, που αναπτύσσονται πάνω σε μαύρη στερεή βάση, στην περιοχή της υπερώας. Συνοδεύονται από έντονη δυσοσμία και δυσφαγία βαρειάς μορφής.
-Sulfuric acid: Οι άφθες καλύπτονται από λευκοκίτρινο επίχρισμα. Απαντούν στο βλεννογόνο του στόματος και του φάρυγγα ενώ είναι χαρακτηριστική η έντονη σιελόρροια και η δυσοσμία της αναπνοής. Αιμορραγούν πολύ εύκολα.
Άλλα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που ανάλογα με την περίπτωση συνταγογραφούνται για άφθες είναι: Mercurius corrosivus, Belladonna, Carbo vegetabilis, Kali carbonicum, Sulphur, Argentum nitricum, Apis, Plumbum aceticum, Silicea terra, Echinacea.
Τοπικά στις άφθες μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κρέμα Calendula ή ακόμη και μητρικό βάμμα Hydrastis για στοματοπλύσεις.-περίπου 30 σταγόνες σε 30 ml χλιαρό νερό τρεις φορές ημερησίως. Πολύ καλό είναι και το spray της πρόπολης, το οποίο παρά το ότι προκαλεί για λίγο αίσθημα καύσου, παρεμποδίζει την επέκταση των βλαβών και βοηθά στην ταχύτερη επούλωση κι αποδρομή τους.
73ae1196a2207229ea0eee341ccd0b99.w600.h340.z1
Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας από 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει τη δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
  1. Femiano F.Lanza A, et al. Guidelines for Diagnosis and Management of Aphtous Stomatitis.Pediatr Infect Dis 26:728-732,2007.
  2. Λασκαράτος Ι. Ιστορία του συνδρόμου Αδαμαντιάδη-Behcet Ιατρικά Χρονικά Ζ:(11) 803-811,1984.
  3. Laskaris G. Aphthous Stomatitis.in:Katsabas A and LottiT.M. Europian Handbook of Dermatological Treatments Springer,1999.
  4. Λάσκαρης Γ. Θεραπευτική Νόσων Στόματος, Λίτσας 2005
  5. Λούμου Π. Αφθες: Διαφορική διάγνωση – θεραπεία. Infoderma. Τευχος 76, Μαιος-Ιούνιος 2008.
  6. Rogers R and Bruce A. Oral Medicine/Oral Dermatology. Dermatologic Clinics 21: 1-215, 2003.
  7. Regezi J and Sciubba J. Oral pathology W.B. Saunders Company, 2008

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΝΟΥΔΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΡΙΤΑΚΗΣ


Ο κλινικός μοριακός διατροφολόγος Γιώργος Μηνούδης και ο καρδιολόγος-ομοιοπαθητικός ιατρός Γιώργος Χαριτάκης, απαντούν σε ερωτήσεις που αφορούν στο «ευ ζην»: γιατί αρρωσταίνουμε; Τι είναι εν τέλει τα αυτοάνοσα νοσήματα; Αντιμετωπίζεται και πώς το άγχος με τη διατροφή; Συνδέεται η επίδοση των παιδιών στο σχολείο με τη διατροφή τους;
https://www.youtube.com/watch?v=PA596dKQaaI#t=15

Έμετος και Βήχας στην παιδική ηλικία : ομοιοπαθητική θεραπεία και ορθομοριακή διατροφή.

.
Έμετος και Βήχας στην παιδική ηλικία : ομοιοπαθητική θεραπεία και ορθομοριακή διατροφή.


Ο έμετος αποτελεί  βίαιη αποβολή γαστρικού περιεχομένου μέσω του στόματος. Mπορεί να επέλθει αυτόματα ή να προκληθεί από τον ασθενή. Διαφέρει από την γαστροοισοφαγική παλινδρομική νόσο, η οποία, στην περίπτωση των βρεφών, συνίσταται στην αβίαστη επιστροφή μιας μικρής ποσότητας γάλακτος με το ρέψιμο.
to_paidi_mou_vixei_exei_asthma
Ο έμετος είναι πολύπλοκο αντανακλαστικό, στο οποίο μετέχει το κεντρικό και το αυτόνομο (συμπαθητικό, παρασυμπαθητικό) νευρικό σύστημα, όπως και απαγωγές νευρικές ίνες. Ο έμετος θεωρείται ότι αποτελεί αμυντικό μηχανισμό του οργανισμού, που αποσκοπεί στην αποβολή τοξικών ουσιών.
Έμετος μπορεί να προκληθεί όταν υπάρχει έντονος σπλαχνικός πόνος καθώς επίσης και σε απόφραξη του λεπτού εντέρου. Στην τελευταία περίπτωση συνήθως προηγείται πρόδρομη φάση, με ναυτία, ωχρό δέρμα, σιελόρροια και ταχυκαρδία.
Συγχρόνως υπάρχει έντονη μείωση της κινητικότητας του στομάχου. Το στάδιο αυτό μπορεί να διαρκέσει από λίγα λεπτά μέχρι ώρες ή και ημέρες. Ακολουθεί η κύρια φάση του εμέτου, που καταλήγει στην αποβολή του εμέσματος από το στόμα.
0001626de6aa8ef5b99196e5ea11b990_LΟ εμετός στα μικρά παιδιά είναι φαινόμενο συχνό και όχι πάντα ανησυχητικό. Αν το βρέφος αποβάλλει κάθε λήψη υγρών αμέσως μετά τη γέννησή του, τότε μπορεί να υπάρχει δυσπλασία (συγγενής στένωση) του οισοφάγου.
Είναι πιθανό να υπάρχει στο διάφραγμα, στη θέση εισόδου του οισοφάγου στην περιοχή της κοιλιάς, μια οπή, που προκαλεί την επιστροφή του στοματικού περιεχομένου στον οισοφάγο (γαστροοισοφαγική παλινδρομική νόσος).
Πολλές φορές είναι αποτέλεσμα πολυφαγίας ή οφείλεται σε ναυτία, που προκλήθηκε από μετακίνηση με κάποιο μέσο (αυτοκίνητο, πλοίο κ.ά.). Αρκετές φορές ο εμετός οφείλεται και σε απλές λοιμώξεις του γαστρεντερικού, που συνήθως είναι ιογενείς. Αυτοί ειδικά οι εμετοί συνήθως συνοδεύονται από διάρροια. Ωστόσο, οι εμετοί των παιδιών που οφείλονται σε ιούς διαρκούν από 24-48 ώρες και αντιμετωπίζονται με κατάλληλη διαιτητική αγωγή. Ο εμετός μπορεί να είναι έκφραση μιας ακίνδυνης αδιαθεσίας, αλλά και ένδειξη μιας ασθένειας που μπορεί να αποδειχτεί θανατηφόρα για το παιδί.
Ένας ξαφνικός εμετός μπορεί να οφείλεται σε σκωληκοειδίτιδα ή σε αιφνίδιο ειλεό. Η υποψία τέτοιων καταστάσεων πρέπει να διερευνάται από το γιατρό. Πίσω από τους συνεχείς εμετούς στα παιδιά μπορεί να κρύβεται μια δυσπλασία του γαστρεντερικού σωλήνα.
Κάθε αποβολή του περιεχομένου του στομάχου από το στόμα δε θεωρείται παθολογικό φαινόμενο.
Ταξινόμηση με βάση τη συχνότητα.
-Περιστασιακά : Ένα ή περισσότερα μεμονωμένα περιστατικά , οφείλονται στη διατροφή ή είναι λοιμώδους αιτιολογίας .
-Επαναλαμβανόμενα περιστατικά: Επαναλαμβάνονται μετά από μερικές ημέρες ή εβδομάδες. Ανάλογα με το χρονικό διάστημα, που μεσολαβεί μεταξύ των επεισοδίων εμέτου χωρίζονται σε χρόνια, ακανόνιστα , σε απρόβλεπτα χρονικά διαστήματα.
-Κυκλικά περιστατικά : Χαρακτηρίζονται από υποτροπιάζουσες προσβολές και διαρκούν από εβδομάδες έως μήνες (χαρακτηριστικό της προσχολικής και των πρώτων σχολικών χρόνων).
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που συνταγογραφούνται συχνότερα σε περιστατικά εμέτου είναι:
Ipecacuana – σοβαρή ναυτία, επιδείνωση από τη μυρωδιά των τροφίμων, αυξημένη σιελόρροια, πυρετός, διάρροια, δίψα για μεγάλες ποσότητες κρύου νερού.
Arsenicum album – Διάρροια, οξύ κοιλιακό άλγος, αδυναμία και άγχος.
Senna –  έμετος , διάρροια, χλωμό πρόσωπο.
China  rubra – αφυδάτωση, εφίδρωση, υπερβολική δίψα, διάρροια, αναιμία.
Antimonium crudum – ναυτία, έμετος, ρέψιμο, πόνος στο στομάχι.
Veratrum album – ακατάσχετη διάρροια, λιποθυμία , τάση να καταρρεύσει.
Iris versicolor – ισχυρός πονοκέφαλος, έμεσμα ζεστό και όξινο.
Nux vomica- όταν κάνει εμετό ανακουφίζεται.
Δεν είναι απαραίτητο το παιδί να σιτιστεί, γι αυτό και δεν πρέπει να επιμένετε να του δώσετε φαγητό ή υγρά όταν κάνει εμετό. Μη δίνετε γάλα και ότι περιέχει γάλα. Θα πρέπει να δίνουμε νερό σε μικρή ποσότητα με το κουταλάκι του γλυκού. Η China  rubra δίνεται και για αφυδάτωση. Σε επαναλαμβανόμενα περιστατικά μπορεί να χορηγηθούν: LycopodiumNatrum muriaticumArsenicumalbumPhosphorus,κ.α
Βήχας
shutterstock_109784_633_451Ο βήχας είναι ένα ενοχλητικό σύμπτωμα, ιδιαίτερα όταν είναι «παραγωγικός» (υπάρχουν πτύελα, φλέγματα). Συνήθως οφείλεται σε ιογενή λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού.
Δυσχεραίνει την καθημερινότητά μας ενώ ταυτόχρονα αποτελεί σημαντικό αντανακλαστικό, που βοηθά τον ανθρώπινο οργανισμό να ‘καθαρίσει’ τους αεραγωγούς του (το βρογχικό δέντρο, που οδηγεί στους πνεύμονες).
Είναι ασπίδα για το  φάρυγγα και το ανώτερο αναπνευστικό μας σύστημα, προστατεύοντας από βλαβερά σωματίδια και μικροοργανισμούς, που προσπαθούν να διεισδύσουν  στον οργανισμό μας.
Διακρίνουμε δύο βασικά είδη βήχα, τον παραγωγικό, ο οποίος χαρακτηρίζεται από την παραγωγή φλέγματος, και τον ξηρό, που χαρακτηρίζεται από απουσία φλέγματος. Ανάλογα με τη διάρκειά του διακρίνεται σε:
Α) Οξύς – με διάρκεια μέχρι 3 εβδομάδες
Β) Υποξύς – από 3 μέχρι 8 εβδομάδες
Γ) Χρόνιος – διαρκεί πάνω από 8 εβδομάδες
Στην οξεία και υποξεία φάση η αιτία είναι συνήθως κάποια ιογενής ή βακτηριακή λοίμωξη.
Στο χρόνιο βήχα οι αιτίες είναι διαφορετικές:
  • Στα παιδιά – το 85% οφείλεται σε άσθμα, και το 10% σε λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού.
  • Στους ενηλίκους – το 60% οφείλεται σε άσθμα, το 15% σε οπισθορινική καταρροή, το 10% σε γαστροοισοφαγική παλλινδρόμηση και το 1% σε φάρμακα κατά της υπέρτασης.
Με την ομοιοπαθητική θεραπεία ΔΕΝ θεραπεύουμε το βήχα αλλά την αιτία που τον προκαλεί. Η θεραπεία, που έχει στόχο την καταστολή του είναι επικίνδυνη. Υπάρχουν πολλά ομοιοπαθητικά φάρμακα, που μπορούν να μας βοηθήσουν στην ταχεία αποκατάσταση της υγείας στο αναπνευστικό σύστημα.
kryoma-paidi-590_b
Η σωστή επιλογή του ομοιοπαθητικού φαρμάκου γίνεται αφού λάβουμε υπόψη τη φύση και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του βήχα. Σε οξείες καταστάσεις, πολύ συχνά η εικόνα του ασθενή αλλάζει γρήγορα  και για αυτό θα πρέπει ο ομοιοπαθητικός ιατρός να αλλάζει το ομοιοπαθητικό φάρμακο ανάλογα  με την κλινική εικόνα του ασθενή. Η δυναμοποίηση θα πρέπει να είναι πιο υψηλή (30 ή και 200 CH) και ο ασθενής θα πρέπει να λαμβάνει πιο συχνά το ομοιοπαθητικό του φάρμακο για να έχει πιο γρήγορα αποτελέσματα.
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που συνταγογραφούνται πιο συχνά για το βήχα είναι:
Aconitum –  Η ασθένεια εμφανίζεται ξαφνικά με πυρετό. Ο βήχας είναι ξηρός και επιδεινώνεται από την έκθεση στο κρύο και τον αέρα.
Allium cepa: Βήχας κοινών κρυολογημάτων, ή ρινίτιδα από αλλεργία στο χόρτο.
Antimonium tartaricum- Η γενική κατάσταση του ασθενή χαρακτηρίζεται από υπνηλία, κόπωση, ναυτία. Επιδείνωση από ζεστά ροφήματα. Δίνεται και σε κοκκύτη.
Arnica: Παροξυσμικός, κοκκυτοειδής βήχας
Веlladonna- Το πρόσωπό του είναι κόκκινο με κόκκινα μάτια. Ο βήχας είναι ξηρός,  συνοδεύεται από πονοκέφαλο, και τελειώνει με φτέρνισμα.
Bryonia alba- Ο βήχας είναι ξηρός και πολύ επίπονος με πόνο στο στήθος και το κεφάλι. Ο ασθενής κρατά το στήθος όσο βήχει. Επιδείνωση με την παραμικρή κίνηση.
Carcinosin- Άσθμα που αρχίζει νωρίς στη παιδική ηλικία, με οικογενειακό ιστορικό
καρκίνου, άσθματος, διαβήτη.
Causticum- Εμφανίζεται αδυναμία στους μύες του λαιμού και του στήθους με αποτέλεσμα ο ασθενής να μη μπορεί να βήξει αρκετά βαθιά ώστε να αποβάλλει τα φλέγματα. Επιπρόσθετα παρατηρείται ακούσια απώλεια ούρων κατά τη διάρκεια του βήχα.
Coccus cacti- Παροξυσμικός υλακώδης βήχας.
Drosera- Ο βήχας είναι βαθύς. Στο λαιμό του ο πάσχων αισθάνεται σαν να τον γαργαλάει ένα φτερό. Βελτιώνεται  όταν ο ασθενής πιέζει το μέρος που πονά, καθώς επίσης και με τον καθαρό αέρα.
Dulcamara- Βήχας και βρογχίτις κάθε φορά που ο καιρός γίνεται κρύος και υγρός.
Eupatorium perfoliatum-Βήχας με πυρετό και πόνους.
Euphrasia-Ειδικά για βήχα αλλεργικής αιτιολογίας.
Hyoscyamus-Ξηρός,υλακώδης βήχας σα να γαυγίζει.
Influenzinum-Άσθμα μετά από γρίπη.
Ipecacuana- Το συγκεκριμένο ομοιοπαθητικό φάρμακο συνταγογραφείται και ως αποχρεμπτικό. Παρατηρείται ισχυρή σιελόρροια, έντονος βήχας (σαν το γαϊδούρι) με αιμορραγία από τη μύτη. Βελτιώνεται με καθαρό αέρα και κρύα ροφήματα.
Medorrhinum-Το πιο συχνό φάρμακο για το παιδικό άσθμα.
Natrum sulphuricum-Φάρμακο για άσθμα, απόχρεμψη με πράσινα φλέγματα.
Phosphorus- Βήχας γαργαλιστικός, σφίξιμο και αίσθημα βάρους στο στήθος. Έντονη επιθυμία για αλμυρά, παγωτό, σοκολάτα, λαχτάρα για παγωμένα ροφήματα.
Psorinum: Συχνές οξείες αναπνευστικές λοιμώξεις μετά από έκθεση σε κρύο ή ρεύμα. Ιστορικό εξανθημάτων με έντονο κνησμό και δυσοσμία ιδρώτα ή δύσοσμης ωτόρροιας.
Pulsatilla – Ο βήχας χειροτερεύει όταν ο ασθενής βρίσκεται σε ζεστό δωμάτιο και βελτιώνεται όταν βρίσκεται σε καθαρό ​​αέρα. Νιώθει βάρος στο στήθος. Ο βήχας είναι υγρός το πρωί και  ξηρός το βράδυ.
Rumex- Ο βήχας είναι ξηρός, ερεθιστικός (σαν ένα φτερό να γαργαλά το λαιμό) και γαργαλιστικός. Χειροτερεύει όταν μεταβάλλεται η θερμοκρασία π.χ όταν μετακινείται από ζεστό σε κρύο δωμάτιο.
Sabadilla:Βήχας με φταρνίσματα, δακρύρροια και καταρροή.
Sambucus nigra-Απότομα επεισόδια πνιγηρού βήχα μέσα στη νύχτα.
Squilla maritima-Απότομος παροξυσμικός βήχας και ακράτεια ούρων ή κοπράνων.
Spongia – Ο βήχας είναι ξηρός και υλακώδης. Ο ασθενής ξυπνά με  αίσθημα ασφυξίας. Ο βήχας προκαλείται κατά την  ομιλία ή από ξηρό, κρύο αέρα. Βελτιώνεται με  ζεστά ροφήματα και τρόφιμα.
Sulphur- Ο βήχας χειροτερεύει τη νύχτα. Βρογχίτις, βήχας μετά από ιλαρά.
Τα ορθομοριακά προϊόντα είναι ειδικά επιλεγμένα συμπληρώματα διατροφής υψηλής ποιότητος και προδιαγραφών για βέλτιστη απορρόφηση και βιοδιαθεσιμότητα κυτταρικά αλλά όχι μόνο. Είναι επίσης προϊόντα που βοηθούν στην πολύ λεπτή διαδικασία της σωστής και ολοκληρωμένης κυτταρικής αποτοξίνωσης και ορθομοριακής θρέψης.
Η Ορθομοριακή διατροφή και η Ομοιοπαθητική θεραπεία συνδυαστικά οδηγούν σε καλύτερα αποτελέσματα. Τα ορθομοριακά σκευάσματα που περιέχουν Βιταμίνη C,  εκχύλισμα μύρτιλλου, πιπερόριζα και ψευδάργυρο βελτιώνουν τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.
homeopatia-czyli-zdrowie-po-krolewsku_19081652
Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε).

Δερματίτιδα εξ επαφής και ομοιοπαθητική θεραπεία.


Οι όροι έκζεμα και δερματίτιδα είναι συνώνυμοι και αναφέρονται σε φλεγμονώδη αντίδραση του δέρματος, η οποία χαρακτηρίζεται κλινικά από κνησμό, βλατιδοφυσαλλίδες και απολέπιση, ιστοπαθολογικά από ακάνθωση και σπογγίωση της
επιδερμίδας και περιαγγειακή λεμφοϊστιοκυτταρική διήθηση του χορίου.    
          Η δερματίτιδα ή αλλιώς έκζεμα, είναι από τις συχνότερες δερματολογικές παθήσεις και αποτελεί μία φλεγμονώδη αντίδραση του δέρματος σε πλήθος ενδογενών και εξωγενών παραγόντων.
Οι δερματίτιδες διακρίνονται ανάλογα με τη δράση των παραπάνω παραγόντων σε:
1)   Εξωγενή δερματίτιδα: Αίτια εξωτερικά, περιβαλλοντικά (εξ επαφής δερματίτιδα, αλλεργική εξ επαφής δερματίτιδα).
2)   Ενδογενή δερματίτιδα: Αίτια “εσωτερικά”, ιδιοσυστασιακά (ατοπική – σμηγματορροϊκή, δυσιδρωσικό έκζεμα, νομισματοειδές έκζεμα)

Εξωγενής δερματίτιδα   

Α) Αλλεργική δερματίτιδα εξ επαφής (ΑΔΕ)
Β) Ερεθιστική δερματίτιδα εξ επαφής (ΕΔΕ)
Γ) Φωτοτοξική – φωτοαλλεργική
Δ) Άλλες – σπανιότερες μορφές

          Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε αναλυτικά στην αλλεργική και ερεθιστική δερματίτιδα εξ επαφής.

Αλλεργική δερματίτιδα εξ επαφής (ΑΔΕ)

          Η αλλεργική δερματίτιδα εξ επαφής είναι μια αντίδραση επιβραδυνόμενου τύπου και προκαλείται από μια πληθώρα αλλεργιογόνων που μπορεί να βρεθούν σε μια τεράστια ποικιλία υλικών καθημερινής ή επαγγελματικής χρήσης.  Όπως είναι: το νικέλιο στα κοσμήματα, αγκράφες ζώνης, κέρματα, κ.ά. Ένα συχνό πρόβλημα είναι η αλλεργία στο φυσικό λάστιχο, που χρησιμοποιείται στα μπαλόνια, στα προφυλακτικά και ιδιαίτερα στα γάντια. Κυρίως οι γυναίκες θα πρέπει να προσέχουν κατά τη χρήση των καλλυντικών αφού σε αυτά υπάρχουν συντηρητικά, αρώματα και ουσίες, που ευαισθητοποιούν το δέρμα. 
          Η αλλεργική δερματίτιδα εξ επαφής οφείλεται σε υπερευαισθησία του δέρματος σε ερεθιστικούς παράγοντες. Συνήθως οι βλάβες περιορίζονται στη θέση επαφής με το αλλεργιογόνο. Το ερύθημα μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή της επαφής ή μακριά από αυτή, ενώ μακροσκοπικά το δέρμα αρχικά κοκκινίζει, εμφανίζεται φαγούρα, και συχνά παρατηρούνται ακόμα και πληγές που αιμορραγούν. Υπάρχουν μελέτες που τη συνδέουν με άσθμα και αναφυλαξία, ενώ μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο.
          Η κλινική εικόνα είναι αρκετά ενδεικτική για την έγκυρη διάγνωση από το γιατρό και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε περίπτωσης σφραγίζουν τη διάγνωση.  Μια μελέτη Αμερικανών και Δανών επιστημόνων καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το νικέλιο, το χρώμιο και το κοβάλτιο που περιέχονται σε κινητά τηλέφωνα διαφόρων εταιρειών μπορούν να προκαλέσουν δερματικά προβλήματα.
Οι επιστήμονες εντόπισαν τουλάχιστον 37 περιστατικά δερματίτιδας εξ επαφής, τα οποία φάνηκε να οφείλονται στα κινητά τηλέφωνα. Όπως σημειώνουν, τα συμπτώματα περιλαμβάνουν από ξηρότητα και κνησμό στο πρόσωπο ή στα αφτιά ως ερυθρότητα και φουσκάλες με υγρό. Από τη στιγμή, που επιβεβαιώνεται η κατάσταση, η ευαισθητοποίηση παραμένει για πάντα και εκδηλώνεται ως απάντηση σε κάποιο ερέθισμα. Αξίζει να σημειώσουμε ότι τα αλλεργιογόνα φθάνουν στο δέρμα και μέσω αίματος. Οι δοκιμασίες επικόλλησης (atopy patch tests) χρησιμοποιούνται κυρίως στη διάγνωση της αλλεργικής δερματίτιδας εξ επαφής. Σειρά από μικρούς χάρτινους δίσκους, που είναι εμποτισμένοι με αλλεργιογόνα, τοποθετείται στην πλάτη του ασθενούς και στερεώνεται με κολλητική ταινία. Παραμένει σε επαφή με το δέρμα για 48 ώρες και μετά αφαιρείται. Η ανάγνωση των αποτελεσμάτων γίνεται στις 48 και τις 72 ή 96 ώρες από την τοποθέτηση. Θετικά είναι τα τεστ όπου ανιχνεύεται ήπια τοπική αντίδραση. Ο ασθενής δε θα πρέπει να πλύνει τα σημεία όπου έχουν τοποθετηθεί οι χάρτινοι δίσκοι και θα πρέπει κατά το δυνατόν να αποφύγει οποιαδήποτε σωματική δραστηριότητα. Ο ιδρώτας μπορεί να τα ξεκολλήσει και να μην είναι δυνατή η εκτίμηση των αποτελεσμάτων. Κατά κανόνα αποφεύγεται η εφαρμογή τους κατά τους ζεστούς, καλοκαιρινούς μήνες ενώ στην περίπτωση, που πραγματοποιηθεί το τεστ θα πρέπει να αποφεύγονται οι αθλητικές δραστηριότητες. 

          Ερεθιστική δερματίτιδα εξ επαφής

               Η ερεθιστική δερματίτιδα εξ επαφής προκαλείται από την επαφή με χημικές ουσίες, που δημιουργούν άμεσα χημική βλάβη στο δέρμα. Εμφανίζεται πολύ γρήγορα ενώ χαρακτηρίζεται από έντονη ερυθρότητα και πόνο παρά κνησμό (οφείλεται σε βλάβη του δέρματος ανάλογη του χρόνου έκθεσης αλλά και της πυκνότητας της ουσίας.) Η ερεθιστική δερματίτιδα εξ επαφής δεν προϋποθέτει παλαιότερη ευαισθητοποίηση του ασθενούς και είναι πολύ συχνότερη από την αλλεργική δερματίτιδα.
Όταν η αιτία είναι ισχυρή, μπορεί να προκαλέσει ακόμη και εικόνα χημικού εγκαύματος.
Τέτοιες ουσίες είναι: απορρυπαντικά, βαφές μαλλιών, λιπάσματα, φυτά (συκιά, κισσός, κιτροειδή, κ.ά.).
Τα συμπτώματα είναι: έντονος κνησμός, φυσαλίδες με υγρό και κρούστα, ερυθρότητα του δέρματος ή φλεγμονή στην περιοχή των φυσαλίδων, εξάνθημα (στα παιδιά κάτω των 2 ετών, δερματικές βλάβες εμφανίζονται στα μάγουλα, τους αγκώνες ή τα γόνατα, ενώ στους ενήλικες το εξάνθημα είναι πιο συχνό στην εσωτερική επιφάνεια των γονάτων και των αγκώνων), εκδορές.
Μορφές ερεθιστικής δερματίτιδας εξ επαφής:
1)   Οξεία - ήπιο ερύθημα έως εξέλκωση.
2)   Χρόνια- ξηρότητα, κνησμός, απολέπιση, λειχηνοποίηση, διαβρώσεις, ραγάδες.
3)   Φλυκταινώδης- συνήθως σε βραχίονες, μηρούς και γλουτούς.
4)   Μηχανική ή εκ τριβής - παρατηρείται κνησμός κυρίως αίσθημα καύσου  ερύθημα, ξηρότητα, απολέπιση, ραγάδες.
5)   Επιβραδυνόμενη - εμφανίζεται 8-24 ώρες μετά την επαφή (ανθραλίνη, ποδοφυλλίνη, κ.ά.)
6)   Δερματίτιδα “εκ σπαργάνων”- Σε βρέφη από 2-15 μηνών εμφανίζεται ερύθημα έντονο στις κυρτές επιφάνειες.
7)   Αστεατωτικό / ξηρωτικό έκζεμα εμφανίζεται σε κνήμες ηλικιωμένων με ερύθημα, ήπιο οίδημα, απολέπιση, ρωγμές και έντονο κνησμό.

ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

               Η θεραπεία συνίσταται στη γενικότερη αποφυγή επαφής με τα αλλεργιογόνα, ενώ όταν ο ασθενής βρίσκεται σε: α) οξεία φάση: δροσερές κομπρέσες με διάλυμα  οξειδίου του αλουμινίου, τοπικά στεροειδή (κρέμες), λουτρά με εκχυλίσματα βρώμης ανακουφίζουν από το κνησμό αντιϊσταμινικά, κορτικοστεροειδή.
β) υποξεία φάση: κομπρέσες, τοπικά στεροειδή (κρέμες – κρεμαλοιφές), τοπικοί αναστολείς καλσινευρίνης, αντιϊσταμινικά, κορτικοστεροειδή. Σε βαριές, ανθιστάμενες στη θεραπεία περιπτώσεις, μπορεί να χρησιμοποιηθούν άλλα συστηματικά ανοσοκατασταλτικά φάρμακα.
Σε αντίθεση με την ερεθιστική δερματίτιδα, που εκδηλώνεται εντός μερικών λεπτών από την επαφή, η αλλεργική δερματίτιδα απαιτεί 24-48 ώρες για να αναπτυχθεί και 14-28 ημέρες για να υποχωρήσει, ακόμα και με θεραπευτική αγωγή.

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΡΘΟΜΟΡΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

          Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία διαρκώς αυξανόμενη στροφή των ασθενών προς τις εναλλακτικές / ολιστικές θεραπείες. Η ομοιοπαθητική θεραπεία είναι εξατομικευμένη. Αυτό σημαίνει, ότι μπορεί να καθυστερήσει μέχρις ότου βρεθεί το σωστό (ένα και μοναδικό) φάρμακο. Η συνταγογράφηση γίνεται με βάση την κατανομή και το χαρακτήρα των βλαβών, τα συμπτώματα και τους τροποποιητικούς παράγοντες αλλά κυρίως με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και την ιδιοσυγκρασία του ασθενούς.  Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά και το σπουδαιότερο μόνιμα. Πάντα βέβαια υπάρχει κίνδυνος υποτροπής όταν παρεμβάλλεται  κάποιος έντονος  στρεσογόνος  παράγοντας, χειρουργική επέμβαση, καταπίεση από χρήση αλλοπαθητικών ουσιών, κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων διεγερτικών  ουσιών, καφέ, αλκοόλ, ναρκωτικών κλπ. Ακόμη όμως και στις περιπτώσεις αυτές η ισορροπία αποκαθιστάται  με τη λήψη του κατάλληλου για την περίσταση ομοιοπαθητικού φαρμάκου.
          Θα πρέπει να τονίσουμε κάτι πολύ σημαντικό, απαραίτητο να το γνωρίζει κάθε ασθενής, που αποφασίζει να ακολουθήσει ομοιοπαθητική θεραπεία για κάποιο πρόβλημα και  ιδιαίτερα για δερματικό πρόβλημα: Στην ομοιοπαθητική θεραπευτική ένας από τους σπουδαιότερους νόμους, που βρίσκει εφαρμογή είναι εκείνος του Hering,σύμφωνα με τον οποίο ενώ η ασθένεια εκδηλώνεται από έξω προς τα μέσα (από τους εξωτερικούς αναπλάσιμους ιστούς όπως το δέρμα προς τους λιγότερο αναπλάσιμους ιστούς όπως το κεντρικό νευρικό σύστημα) η ίαση επέρχεται από πάνω προς τα κάτω και από μέσα προς τα έξω. Από τα σπουδαιότερα σε ιεράρχηση όργανα στα λιγότερο σημαντικά. Αυτό  σημαίνει ότι πρώτα θα βελτιωθεί η κακή διάθεση, η μελαγχολία η κακή μνήμη και συγκέντρωση, η αϋπνία, το βρογχικό άσθμα ,το ευερέθιστο έντερο, από τα οποία τυχόν υποφέρει ο ασθενής και στο τέλος θα θεραπευτεί το δέρμα αφού αυτό αποτελεί το πιο περιφερικό όργανο του ανθρωπίνου σώματος . 
          Η ομοιοπαθητική θα πρέπει να αποτελεί θεραπεία πρώτης εκλογής στα δερματολογικά νοσήματα από την έναρξη της εμφάνισής τους ώστε να διατηρηθεί η αρχική κλινική εικόνα αναλλοίωτη. Αυτό βοηθά πολύ στην ταχεία ανεύρεση του σωστού ομοιοπαθητικού φαρμάκου αλλά και στην αποφυγή εμφάνισης  χρόνιων νοσημάτων λόγω καταπίεσης των βλαβών.  
          Έτσι ενώ υπάρχουν ομοιοπαθητικά σκευάσματα για τη δερματίτιδα οι ασθενείς απευθύνονται σε μη ομοιοπαθητικούς ιατρούς ή τα λαμβάνουν μόνοι τους χωρίς να γνωρίζουν ότι ακόμα και το χαμομήλι μπορεί να προκαλέσει ερεθιστική δερματίτιδα.
Η ομοιοπαθητική ιατρική συνιστά ομοιοπαθητικά σκευάσματα για την ανακούφιση του κνησμού ή γίνεται επιλογή μέσα από μία σειρά άλλων σκευασμάτων, που ανταποκρίνονται στην ιδιαιτερότητα του προβλήματος και στο ιατρικό ιστορικό του ασθενούς. Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα μειώνουν τη φλεγμονή, τον κνησμό αλλά επίσης  βοηθούν στην εξισορρόπηση του ανοσοποιητικού συστήματος. και με αυτό τον τρόπο βελτιώνεται η υγεία του ασθενούς.
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα που συνταγογραφούνται συνήθως είναι :
Apis mellifica, Belladonna, Graphites, Mezereum, Sulphur, Lycopodium Clavatum, Sepia, Petroleum, Antimonium crudum, Calcarea carbonica  και πολλά άλλα.
Υπάρχουν επίσης συμπληρώματα διατροφής αλλά και κρέμες πλούσιες σε  Αλόη (Aloe Vera), που μπορούν να βοηθήσουν στην ύφεση του προβλήματος. 
Ο συνδυασμός ομοιοπαθητικής και ορθομοριακής διατροφής δίνει σημαντικά αποτελέσματα στην μόνιμη και μη αναστρέψιμη αντιμετώπιση της δερματίτιδας.

Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς ενημέρωση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από αυτά (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει τη δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1)   Κατούλης Α. Αλλεργική δερματίτιδα εξ’ επαφής: από τη διάγνωση στη θεραπεία.
3)   Σωτηριάδης , Δ. Εξ επαφής δερματίτιδα.  Ιατρική σχολή ΑΠΘ.
4)   Χαϊδεμένος Γ. Έκζεμα – Δερματίτιδες. 2007, Κοινωνία και υγεία, τομ. VI, pp. 133-143.
5)   Richardson,C., Hamann, C.,Hamann, D. and  Thyssen, J.  Mobile Phone Dermatitis in Children and Adults: A Review of the Literature. Pediatric Allergy, Immunology, and Pulmonology. 27 Issue 2: June 13, 2014.

ΑΚΜΗ: ΟΡΘΟΜΟΡΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η ακμή αποτελεί  χρόνια , φλεγμονώδη, πολυπαραγοντική νόσο των τριχοσμηγματογόνων θυλάκων του δέρματος, που χαρακτηρίζεται από υφέσεις και εξάρσεις. Απαντά συχνά ,προσβάλλει εξίσου και τα δύο φύλα κατά την περίοδο της εφηβείας συνήθως και δημιουργεί  πολλές φορές έντονα αισθητικά αλλά κυρίως ψυχολογικά προβλήματα.
          Η μέση διάρκεια της ακμής είναι 4-5 χρόνια αλλά σε ένα μεγάλο αριθμό ατόμων αυτή ανέρχεται στα 20-30 χρόνια. Εμφανίζεται σε περιοχές πλούσιες σε σμηγματογόνους αδένες- πρόσωπο, πλάγιες επιφάνειες του τραχήλου, θώρακας, ράχη, βραχίονες, γλουτοί.
          Παθογενετικά  και πάντοτε σε γενετικά προδιατεθειμένα άτομα καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση της ακμής παίζουν τέσσερις παράγοντες:
α) η υπερέκκριση του σμήγματος,
β) η απόφραξη του τριχοσμηγματογόνου πόρου,
γ) ο αποικισμός του θυλάκου από το προπιονικό βακτηρίδιο της ακμής
δ) η φλεγμονή.
     Κλινικά η κοινή ακμή χαρακτηρίζεται από φαγέσωρες (ανοικτούς και κλειστούς), βλατίδες, φλυκταινίδια. Κάποιες φορές εμφανίζονται και βαθειές κύστεις (κυστική ακμή).
          Ειδικές μορφές  αποτελούν η νεογνική και η βρεφική ακμή, η τραυματική ακμή των νεαρών κοριτσιών, η εμμένουσα ακμή σε ενήλικες γυναίκες, η ακμή από φάρμακα, από καλλυντικά, η τροπική και η θερινή ακμή, η επαγγελματική ακμή, η κεραυνοβόλος και τέλος η συρρέουσα ακμή. Είναι κοινή παρατήρηση, ότι εξάρσεις παρατηρούνται κατά τους φθινοπωρινούς και χειμερινούς μήνες, πριν την έναρξη της εμμήνου ροής καθώς επίσης και σε περιόδους έντονου stress.
          Η πρόγνωση είναι γενικά καλή αν εξαιρέσουμε τη μεγάλη διάρκεια της νόσου αλλά και τις υπολειμματικές ουλές. Αυτές παραμένουν ιδιαίτερα μετά από κυστικές βλάβες αλλά και όταν δεν εφαρμόζεται εγκαίρως η σωστή θεραπεία. Σε ότι αφορά στη θεραπεία είναι πάρα πολύ σημαντικό να αφιερώσουμε χρόνο στον ασθενή και να συζητήσουμε μαζί του ,προκειμένου να εξηγήσουμε τις απαραίτητες αρχές της θεραπευτικής αντιμετώπισης.
          Θα πρέπει να γίνει σαφές, πως στην πραγματικότητα δεν είναι πολύ εύκολο να επέλθει μόνιμη απαλλαγή από το πρόβλημα, υπάρχουν όμως πολλοί τρόποι για να βελτιωθεί η κατάσταση και να περιοριστούν τόσο οι εξάρσεις όσο και οι υπολειμματικές βλάβες σε κάποιο βαθμό. Προϋπόθεση βέβαια για να συμβούν όλα αυτά είναι η πιστή εφαρμογή της αγωγής, που θα συστηθεί αλλά και η μακροχρόνια συνεχής εφαρμογή της, με τις όποιες φυσικά τροποποιήσεις θα κάνει ο θεράπων ιατρός κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης.
Πιο συγκεκριμένα τα όπλα, που έχει στη φαρέτρα της η κλασσική θεραπευτική είναι χημικά- τοπικά ή συστηματικά:
  1. Αντιβιοτικά (τετρακυκλίνη,  μινοκυκλίνη, δοξυκυκλίνη κλπ).
  1. Υπεροξείδιο του βενζοϋλίου.
  1. Αζελαϊκό  οξύ.
  1. Ρετινοϊκό οξύ.
  1. Ορμονική θεραπεία (μόνο σε γυναίκες).
  1.  Ισοτρετινοϊνη (ρετινοειδές,για τη βαρειά, οζοκυστική ακμή ) .
          Εξίσου πολύ καλά αποτελέσματα όμως μπορούμε να επιτύχουμε εφαρμόζοντας ομοιοπαθητική θεραπεία. Η ομοιοπαθητική όπως είναι γνωστό είναι μια εναλλακτική, ολιστική μέθοδος θεραπείας, που αντιμετωπίζει τον οργανισμό ως ενιαίο σύνολο και αποκαθιστά την ισορροπία πρώτα στο εσωτερικό του και τελικά και στο δέρμα.
          Το πιο σημαντικό όμως από όλα είναι πως δεν επιβαρύνεται ο ασθενής με ένα σωρό χημικές ουσίες, που εγκυμονούν κινδύνους για την υγεία του-άμεσα ή  μακροπρόθεσμα .
 Υπάρχουν πολλά ομοιοπαθητικά φάρμακα, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ακμή ανάλογα βέβαια πάντα και με την ψυχοδιανοητική εικόνα του ασθενούς.

1.    Σε φαγεσωρική–μικροκυστική ακμή ενδείκνυνται :

Selenium - ιδιαίτερα σε σμηγματόρροια τόσο στο πρόσωπο όσο και στο τριχωτό της κεφαλής.
Natrium muriaticum - βαθύ φάρμακο, που εκτός της χαρακτηριστικής δερματολογικής εικόνας συνδυάζει εσωστρέφεια και κόπωση κλπ.
Thuja - χρησιμοποιείται συμπληρωματικά συνήθως.

2.    Σε βλατιδώδη ή βλατιδοφλυκταινώδη ακμή πιο συχνά συνταγογραφούμενα ομοιοπαθητικά σκευάσματα είναι:

-Kalium bromatum  και το κοντινό σε αυτό Kalium iodatum-όταν η ακμή συνοδεύεται  π.χ από ρινίτιδες.
-Arnica Montana-όταν συνυπάρχουν εκχυμώσεις συμμετρικά στο πρόσωπο.
-Sulphur iodatum-επίσης βαθύ φάρμακο όπου τα ακνεϊκά στοιχεία εντοπίζονται κυρίως σε μέτωπο και ράχη .

3.    Σε φλεγμονή :

-Hepar sulphur-όταν οι βλάβες της ακμής είναι επώδυνες στο άγγιγμα, ή
τρέχει αιματηρό, πυώδες υγρό και η όλη εικόνα χειροτερεύει με το κρύο κλπ.
-Calcarea Sulphurica-όταν οι βλάβες εμφανίζονται για λίγες ημέρες και υποχωρούν αυτόματα, είναι ανώδυνες ή ελαφρώς ευαίσθητες στο άγγιγμα και χειροτερεύουν με την υγρασία.
-Calcarea Phosphorica- συνταγογραφείται συχνά σε κουρασμένους εφήβους κατά την περίοδο ανάπτυξης.

4.    Πιο σπάνια ενδείκνυνται φάρμακα όπως:

-Antimonium Tartaricum-όταν κατά την αποδρομή τους οι βλάβες αφήνουν σκούρα σημάδια.
-Graphites-όταν στο δέρμα παραμένουν υπερτροφικές ουλές-χηλοειδή.

Ιδιαίτερες καταστάσεις μας οδηγούν σε ομοιοπαθητικά σκευάσματα όπως :

-Lycopodium-όταν το εξάνθημα  συνυπάρχει με διαταραχές του πεπτικού.
-Nux Vomica-o ασθενής χρησιμοποιεί διεγερτικά και φάρμακα, με αποτέλεσμα να χειροτερεύει η ακμή του.
-Pulsatilla-στην περίπτωση, που οι ακνεϊκές βλάβες έχουν κυανό χρώμα κι εμφανίζονται σε έδαφος φλεβικής ή και τριχοειδικής ανεπάρκειας.
-Sepia-όταν το δερματικό πρόβλημα συνοδεύεται από ιδιαίτερα χαρακτηριστικά όπως αίσθημα βάρους χαμηλά στην κοιλιά, εκνευρισμός, κλπ
-Psorinum- συνταγογραφείται  πιο σπάνια επειδή ταιριάζει καλύτερα σε πιο ηλικιωμένους ανθρώπους.
          Συνήθως παράλληλα με την ομοιοπαθητική αγωγή συνιστώνται τοπικοί καθαριστικοί παράγοντες με όσο το δυνατόν λιγότερες καρκινογόνες ουσίες και συντηρητικά προκειμένου να εξασφαλιστούν οι κατάλληλες συνθήκες για να δράσει το ομοιοπαθητικό φάρμακο. Το δέρμα θα πρέπει να είναι καθαρό, και να αναπνέει. Για το λόγο αυτό και  ανάλογα με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του δέρματος χρησιμοποιούνται παράλληλα τεχνικές όπως η μικροδερμοαπόξεση.  

ΟΡΘΟΜΟΡΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ
                     
          Η τοξίνωση του οργανισμού είναι μία κατάσταση, που οφείλεται σε πολλούς παράγοντες , όπως είναι το ψυχολογικό στρες, τα φάρμακα και τα αντιβιοτικά στις τροφές, τα παραπροϊόντα των χημικών βιομηχανιών, που περνούν στην τροφική αλυσίδα κ.α.. Το 99% των περιπτώσεων, που αντιμετωπίζουμε ως ομοιοπαθητικοί ιατροί έχουν να κάνουν με χρόνια τοξίνωση του οργανισμού. Το όξινο/αλκαλικό επίπεδο του σώματος είναι σημαντικό για υγιή κύτταρα και ιστούς. Για να λειτουργεί το σώμα σωστά, χρειάζεται να κρατάει την αλκαλική/ όξινη ισορροπία σε κανονικά επίπεδα. Εάν το σώμα είναι πολύ όξινο ή πολύ αλκαλικό τα κύτταρα μπορεί να καταστραφούν και δε θα λειτουργούν αποτελεσματικά, επηρεάζοντας την υγεία μας.
               Ο Ορθομοριακός Ιατρός θα καταλήξει σε κατάλληλο πρόγραμμα διατροφής σε συνεργασία πάντα με τον ασθενή. Συνήθως  βελτίωση παρατηρείται μετά από διάστημα της τάξης των 6-7 μηνών. Η ομοιοπαθητική θεραπεία απαιτεί συμπληρωματικά τη χρήση διατροφής, άσκησης, βιταμινών και συμπληρωμάτων για την τόνωση οργάνων και συστημάτων στον οργανισμό αλλά πάνω από όλα απαιτεί υπομονή και επιμονή. Το πρώτο βήμα μπορεί να γίνει όταν ο ασθενής σταματήσει να καταναλώνει τρόφιμα, που έχουν υψηλό γλυκαιμικό δείκτη, και μη επεξεργασμένα τρόφιμα.
Στη θεραπεία της ακμής είναι σημαντική η λήψη κατάλληλων συμπληρωμάτων διατροφής:

Ωμέγα 3 λιπαρά οξέα
          Τα επίπεδα των λιπαρών οξέων στην επιδερμίδα μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση της ακμής. Πιο συγκεκριμένα, η προ-φλεγμονώδης δυτική δίαιτα (με αρκετά Ω-6 λιπαρά οξέα) επιδρά αρνητικά στην ακμή. Η ισορροπημένη πρόσληψη λιπαρών και η επαρκής πρόσληψη των Ω-3 λιπαρών οξέων φαίνεται να είναι σημαντική τόσο για την υγεία της επιδερμίδας όσο και για όλο τον οργανισμό. Υπάρχουν αποτελέσματα μελετών, που υποστηρίζουν ότι η αύξηση στην κατανάλωση Ω-3 λιπαρών οξέων βοηθάει στην αντιμετώπιση της ακμής. Τα Ω-3 λιπαρά οξέα, που βρίσκονται στα ψάρια, στο λιναρόσπορο, στους σπόρους κάνναβης, στους σπόρους chia, στους ξηρούς καρπούς είναι επίσης ωφέλιμα λόγω της αντιφλεγμονώδους δράσης τους. Τα Ω-3 λιπαρά οξέα έχει επίσης αποδειχθεί ότι ρυθμίζουν την παραγωγή του λευκοτριενίου Β4, ένα μόριο που συνδέεται με την υψηλή παραγωγή σμήγματος και την φλεγμονώδη ακμή.

Κίνδυνοι από την πρόσληψη ω-3 λιπαρών οξέων μέσω της κατανάλωσης λιπαρών ψαριών: Λόγω της μόλυνσης των θαλασσών, υπάρχει κίνδυνος να συσσωρευτούν μέσω της τροφικής αλυσίδας σε λιπαρά ψάρια περιβαλλοντολογικές τοξίνες όπως μεθυλο-υδράργυρος, πολυχλωριωμένα διφαινύλια και διοξίνες. Επομένως, συνιστάται στις εγκύους  στις θηλάζουσες γυναίκες καθώς και στα παιδιά να μην καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες λιπαρών ψαριών. 
Υπάρχουν όμως συμπληρώματα διατροφής από ιχθυέλαιο (σαρδέλα, σκουμπρί και τόνο) και έλαιο νυχτολούλουδου
τα οποία δεν εγκυμονούν κανένα κίνδυνο για τον ασθενή, που ακολουθεί τις ιατρικές οδηγίες.

Πρεβιοτικά και Προβιοτικά

          
Τα επιδερμιδικά κύτταρα έχει αποδειχτεί ότι λειτουργούν και ως κύτταρα άμυνας, τα οποία υποδεικνύουν ένα υπερενεργό αμυντικό σύστημα. Φλεγμονές στην επιδερμίδα σημαίνει φλεγμονές στο σώμα και πιθανώς φλεγμονή και στο έντερο. Το έντερό μας αποικίζεται φυσιολογικά από αρκετά μεγάλο πληθυσμό  βακτηρίων, κι αν διαταραχθεί η εντερική μας υγεία αυτό έχει αρνητική επίδραση στην ακμή. Πολλοί ασθενείς χρησιμοποιούν αντιβιοτικά για την ακμή, και συγχρόνως καταναλώνουν επεξεργασμένα τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη, χημικά πρόσθετα και ταυτόχρονα χαμηλή  σε θρεπτικά συστατικά. Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε αποδεκατισμό των ωφέλιμων βακτηρίων στο έντερο, επιτρέποντας στα παθογόνα να πολλαπλασιάζονται υπέρμετρα. Τα προβιοτικά μειώνουν την ιντερλευκίνη-6, μία από τις πολλές ουσίες, που εμπλέκονται σε φλεγμονώδεις διαδικασίες.
Επαρκής πρόσληψης πρεβιοτικών και προβιοτικών από τα τρόφιμα ή και τα συμπληρώματα διατροφής μπορεί να βοηθήσει τόσο στην αποκατάσταση της υγείας του εντέρου όσο και στον περιορισμό της ακμής.
          

Βιταμίνη Β5 (παντοθενικό οξύ)

Η έλλειψη παντοθενικού οξέος συνδέεται με την ακμή. Το παντοθενικό οξύ μειώνει τη λειτουργία στα “εργοστάσια παραγωγής” ελαίου των σμηγματογόνων αδένων. Η βιταμίνη Β5 είναι απαραίτητη για τη φυσιολογική λειτουργία του επιθηλίου, απορροφάται καλά από το δέρμα και διεγείρει τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων στην επιδερμίδα. Συμπλήρωμα διατροφής με παντοθενικό οξύ μπορεί να έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα και είναι μια πιο ασφαλής εναλλακτική στη συνήθη συνταγογράφηση των αντισυλληπτικών και των ρετινοειδών.

Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς ενημέρωση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από αυτά (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει την δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο.