ΑΚΜΗ: ΟΡΘΟΜΟΡΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η ακμή αποτελεί  χρόνια , φλεγμονώδη, πολυπαραγοντική νόσο των τριχοσμηγματογόνων θυλάκων του δέρματος, που χαρακτηρίζεται από υφέσεις και εξάρσεις. Απαντά συχνά ,προσβάλλει εξίσου και τα δύο φύλα κατά την περίοδο της εφηβείας συνήθως και δημιουργεί  πολλές φορές έντονα αισθητικά αλλά κυρίως ψυχολογικά προβλήματα.
          Η μέση διάρκεια της ακμής είναι 4-5 χρόνια αλλά σε ένα μεγάλο αριθμό ατόμων αυτή ανέρχεται στα 20-30 χρόνια. Εμφανίζεται σε περιοχές πλούσιες σε σμηγματογόνους αδένες- πρόσωπο, πλάγιες επιφάνειες του τραχήλου, θώρακας, ράχη, βραχίονες, γλουτοί.
          Παθογενετικά  και πάντοτε σε γενετικά προδιατεθειμένα άτομα καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση της ακμής παίζουν τέσσερις παράγοντες:
α) η υπερέκκριση του σμήγματος,
β) η απόφραξη του τριχοσμηγματογόνου πόρου,
γ) ο αποικισμός του θυλάκου από το προπιονικό βακτηρίδιο της ακμής
δ) η φλεγμονή.
     Κλινικά η κοινή ακμή χαρακτηρίζεται από φαγέσωρες (ανοικτούς και κλειστούς), βλατίδες, φλυκταινίδια. Κάποιες φορές εμφανίζονται και βαθειές κύστεις (κυστική ακμή).
          Ειδικές μορφές  αποτελούν η νεογνική και η βρεφική ακμή, η τραυματική ακμή των νεαρών κοριτσιών, η εμμένουσα ακμή σε ενήλικες γυναίκες, η ακμή από φάρμακα, από καλλυντικά, η τροπική και η θερινή ακμή, η επαγγελματική ακμή, η κεραυνοβόλος και τέλος η συρρέουσα ακμή. Είναι κοινή παρατήρηση, ότι εξάρσεις παρατηρούνται κατά τους φθινοπωρινούς και χειμερινούς μήνες, πριν την έναρξη της εμμήνου ροής καθώς επίσης και σε περιόδους έντονου stress.
          Η πρόγνωση είναι γενικά καλή αν εξαιρέσουμε τη μεγάλη διάρκεια της νόσου αλλά και τις υπολειμματικές ουλές. Αυτές παραμένουν ιδιαίτερα μετά από κυστικές βλάβες αλλά και όταν δεν εφαρμόζεται εγκαίρως η σωστή θεραπεία. Σε ότι αφορά στη θεραπεία είναι πάρα πολύ σημαντικό να αφιερώσουμε χρόνο στον ασθενή και να συζητήσουμε μαζί του ,προκειμένου να εξηγήσουμε τις απαραίτητες αρχές της θεραπευτικής αντιμετώπισης.
          Θα πρέπει να γίνει σαφές, πως στην πραγματικότητα δεν είναι πολύ εύκολο να επέλθει μόνιμη απαλλαγή από το πρόβλημα, υπάρχουν όμως πολλοί τρόποι για να βελτιωθεί η κατάσταση και να περιοριστούν τόσο οι εξάρσεις όσο και οι υπολειμματικές βλάβες σε κάποιο βαθμό. Προϋπόθεση βέβαια για να συμβούν όλα αυτά είναι η πιστή εφαρμογή της αγωγής, που θα συστηθεί αλλά και η μακροχρόνια συνεχής εφαρμογή της, με τις όποιες φυσικά τροποποιήσεις θα κάνει ο θεράπων ιατρός κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης.
Πιο συγκεκριμένα τα όπλα, που έχει στη φαρέτρα της η κλασσική θεραπευτική είναι χημικά- τοπικά ή συστηματικά:
  1. Αντιβιοτικά (τετρακυκλίνη,  μινοκυκλίνη, δοξυκυκλίνη κλπ).
  1. Υπεροξείδιο του βενζοϋλίου.
  1. Αζελαϊκό  οξύ.
  1. Ρετινοϊκό οξύ.
  1. Ορμονική θεραπεία (μόνο σε γυναίκες).
  1.  Ισοτρετινοϊνη (ρετινοειδές,για τη βαρειά, οζοκυστική ακμή ) .
          Εξίσου πολύ καλά αποτελέσματα όμως μπορούμε να επιτύχουμε εφαρμόζοντας ομοιοπαθητική θεραπεία. Η ομοιοπαθητική όπως είναι γνωστό είναι μια εναλλακτική, ολιστική μέθοδος θεραπείας, που αντιμετωπίζει τον οργανισμό ως ενιαίο σύνολο και αποκαθιστά την ισορροπία πρώτα στο εσωτερικό του και τελικά και στο δέρμα.
          Το πιο σημαντικό όμως από όλα είναι πως δεν επιβαρύνεται ο ασθενής με ένα σωρό χημικές ουσίες, που εγκυμονούν κινδύνους για την υγεία του-άμεσα ή  μακροπρόθεσμα .
 Υπάρχουν πολλά ομοιοπαθητικά φάρμακα, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ακμή ανάλογα βέβαια πάντα και με την ψυχοδιανοητική εικόνα του ασθενούς.

1.    Σε φαγεσωρική–μικροκυστική ακμή ενδείκνυνται :

Selenium - ιδιαίτερα σε σμηγματόρροια τόσο στο πρόσωπο όσο και στο τριχωτό της κεφαλής.
Natrium muriaticum - βαθύ φάρμακο, που εκτός της χαρακτηριστικής δερματολογικής εικόνας συνδυάζει εσωστρέφεια και κόπωση κλπ.
Thuja - χρησιμοποιείται συμπληρωματικά συνήθως.

2.    Σε βλατιδώδη ή βλατιδοφλυκταινώδη ακμή πιο συχνά συνταγογραφούμενα ομοιοπαθητικά σκευάσματα είναι:

-Kalium bromatum  και το κοντινό σε αυτό Kalium iodatum-όταν η ακμή συνοδεύεται  π.χ από ρινίτιδες.
-Arnica Montana-όταν συνυπάρχουν εκχυμώσεις συμμετρικά στο πρόσωπο.
-Sulphur iodatum-επίσης βαθύ φάρμακο όπου τα ακνεϊκά στοιχεία εντοπίζονται κυρίως σε μέτωπο και ράχη .

3.    Σε φλεγμονή :

-Hepar sulphur-όταν οι βλάβες της ακμής είναι επώδυνες στο άγγιγμα, ή
τρέχει αιματηρό, πυώδες υγρό και η όλη εικόνα χειροτερεύει με το κρύο κλπ.
-Calcarea Sulphurica-όταν οι βλάβες εμφανίζονται για λίγες ημέρες και υποχωρούν αυτόματα, είναι ανώδυνες ή ελαφρώς ευαίσθητες στο άγγιγμα και χειροτερεύουν με την υγρασία.
-Calcarea Phosphorica- συνταγογραφείται συχνά σε κουρασμένους εφήβους κατά την περίοδο ανάπτυξης.

4.    Πιο σπάνια ενδείκνυνται φάρμακα όπως:

-Antimonium Tartaricum-όταν κατά την αποδρομή τους οι βλάβες αφήνουν σκούρα σημάδια.
-Graphites-όταν στο δέρμα παραμένουν υπερτροφικές ουλές-χηλοειδή.

Ιδιαίτερες καταστάσεις μας οδηγούν σε ομοιοπαθητικά σκευάσματα όπως :

-Lycopodium-όταν το εξάνθημα  συνυπάρχει με διαταραχές του πεπτικού.
-Nux Vomica-o ασθενής χρησιμοποιεί διεγερτικά και φάρμακα, με αποτέλεσμα να χειροτερεύει η ακμή του.
-Pulsatilla-στην περίπτωση, που οι ακνεϊκές βλάβες έχουν κυανό χρώμα κι εμφανίζονται σε έδαφος φλεβικής ή και τριχοειδικής ανεπάρκειας.
-Sepia-όταν το δερματικό πρόβλημα συνοδεύεται από ιδιαίτερα χαρακτηριστικά όπως αίσθημα βάρους χαμηλά στην κοιλιά, εκνευρισμός, κλπ
-Psorinum- συνταγογραφείται  πιο σπάνια επειδή ταιριάζει καλύτερα σε πιο ηλικιωμένους ανθρώπους.
          Συνήθως παράλληλα με την ομοιοπαθητική αγωγή συνιστώνται τοπικοί καθαριστικοί παράγοντες με όσο το δυνατόν λιγότερες καρκινογόνες ουσίες και συντηρητικά προκειμένου να εξασφαλιστούν οι κατάλληλες συνθήκες για να δράσει το ομοιοπαθητικό φάρμακο. Το δέρμα θα πρέπει να είναι καθαρό, και να αναπνέει. Για το λόγο αυτό και  ανάλογα με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του δέρματος χρησιμοποιούνται παράλληλα τεχνικές όπως η μικροδερμοαπόξεση.  

ΟΡΘΟΜΟΡΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ
                     
          Η τοξίνωση του οργανισμού είναι μία κατάσταση, που οφείλεται σε πολλούς παράγοντες , όπως είναι το ψυχολογικό στρες, τα φάρμακα και τα αντιβιοτικά στις τροφές, τα παραπροϊόντα των χημικών βιομηχανιών, που περνούν στην τροφική αλυσίδα κ.α.. Το 99% των περιπτώσεων, που αντιμετωπίζουμε ως ομοιοπαθητικοί ιατροί έχουν να κάνουν με χρόνια τοξίνωση του οργανισμού. Το όξινο/αλκαλικό επίπεδο του σώματος είναι σημαντικό για υγιή κύτταρα και ιστούς. Για να λειτουργεί το σώμα σωστά, χρειάζεται να κρατάει την αλκαλική/ όξινη ισορροπία σε κανονικά επίπεδα. Εάν το σώμα είναι πολύ όξινο ή πολύ αλκαλικό τα κύτταρα μπορεί να καταστραφούν και δε θα λειτουργούν αποτελεσματικά, επηρεάζοντας την υγεία μας.
               Ο Ορθομοριακός Ιατρός θα καταλήξει σε κατάλληλο πρόγραμμα διατροφής σε συνεργασία πάντα με τον ασθενή. Συνήθως  βελτίωση παρατηρείται μετά από διάστημα της τάξης των 6-7 μηνών. Η ομοιοπαθητική θεραπεία απαιτεί συμπληρωματικά τη χρήση διατροφής, άσκησης, βιταμινών και συμπληρωμάτων για την τόνωση οργάνων και συστημάτων στον οργανισμό αλλά πάνω από όλα απαιτεί υπομονή και επιμονή. Το πρώτο βήμα μπορεί να γίνει όταν ο ασθενής σταματήσει να καταναλώνει τρόφιμα, που έχουν υψηλό γλυκαιμικό δείκτη, και μη επεξεργασμένα τρόφιμα.
Στη θεραπεία της ακμής είναι σημαντική η λήψη κατάλληλων συμπληρωμάτων διατροφής:

Ωμέγα 3 λιπαρά οξέα
          Τα επίπεδα των λιπαρών οξέων στην επιδερμίδα μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση της ακμής. Πιο συγκεκριμένα, η προ-φλεγμονώδης δυτική δίαιτα (με αρκετά Ω-6 λιπαρά οξέα) επιδρά αρνητικά στην ακμή. Η ισορροπημένη πρόσληψη λιπαρών και η επαρκής πρόσληψη των Ω-3 λιπαρών οξέων φαίνεται να είναι σημαντική τόσο για την υγεία της επιδερμίδας όσο και για όλο τον οργανισμό. Υπάρχουν αποτελέσματα μελετών, που υποστηρίζουν ότι η αύξηση στην κατανάλωση Ω-3 λιπαρών οξέων βοηθάει στην αντιμετώπιση της ακμής. Τα Ω-3 λιπαρά οξέα, που βρίσκονται στα ψάρια, στο λιναρόσπορο, στους σπόρους κάνναβης, στους σπόρους chia, στους ξηρούς καρπούς είναι επίσης ωφέλιμα λόγω της αντιφλεγμονώδους δράσης τους. Τα Ω-3 λιπαρά οξέα έχει επίσης αποδειχθεί ότι ρυθμίζουν την παραγωγή του λευκοτριενίου Β4, ένα μόριο που συνδέεται με την υψηλή παραγωγή σμήγματος και την φλεγμονώδη ακμή.

Κίνδυνοι από την πρόσληψη ω-3 λιπαρών οξέων μέσω της κατανάλωσης λιπαρών ψαριών: Λόγω της μόλυνσης των θαλασσών, υπάρχει κίνδυνος να συσσωρευτούν μέσω της τροφικής αλυσίδας σε λιπαρά ψάρια περιβαλλοντολογικές τοξίνες όπως μεθυλο-υδράργυρος, πολυχλωριωμένα διφαινύλια και διοξίνες. Επομένως, συνιστάται στις εγκύους  στις θηλάζουσες γυναίκες καθώς και στα παιδιά να μην καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες λιπαρών ψαριών. 
Υπάρχουν όμως συμπληρώματα διατροφής από ιχθυέλαιο (σαρδέλα, σκουμπρί και τόνο) και έλαιο νυχτολούλουδου
τα οποία δεν εγκυμονούν κανένα κίνδυνο για τον ασθενή, που ακολουθεί τις ιατρικές οδηγίες.

Πρεβιοτικά και Προβιοτικά

          
Τα επιδερμιδικά κύτταρα έχει αποδειχτεί ότι λειτουργούν και ως κύτταρα άμυνας, τα οποία υποδεικνύουν ένα υπερενεργό αμυντικό σύστημα. Φλεγμονές στην επιδερμίδα σημαίνει φλεγμονές στο σώμα και πιθανώς φλεγμονή και στο έντερο. Το έντερό μας αποικίζεται φυσιολογικά από αρκετά μεγάλο πληθυσμό  βακτηρίων, κι αν διαταραχθεί η εντερική μας υγεία αυτό έχει αρνητική επίδραση στην ακμή. Πολλοί ασθενείς χρησιμοποιούν αντιβιοτικά για την ακμή, και συγχρόνως καταναλώνουν επεξεργασμένα τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη, χημικά πρόσθετα και ταυτόχρονα χαμηλή  σε θρεπτικά συστατικά. Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε αποδεκατισμό των ωφέλιμων βακτηρίων στο έντερο, επιτρέποντας στα παθογόνα να πολλαπλασιάζονται υπέρμετρα. Τα προβιοτικά μειώνουν την ιντερλευκίνη-6, μία από τις πολλές ουσίες, που εμπλέκονται σε φλεγμονώδεις διαδικασίες.
Επαρκής πρόσληψης πρεβιοτικών και προβιοτικών από τα τρόφιμα ή και τα συμπληρώματα διατροφής μπορεί να βοηθήσει τόσο στην αποκατάσταση της υγείας του εντέρου όσο και στον περιορισμό της ακμής.
          

Βιταμίνη Β5 (παντοθενικό οξύ)

Η έλλειψη παντοθενικού οξέος συνδέεται με την ακμή. Το παντοθενικό οξύ μειώνει τη λειτουργία στα “εργοστάσια παραγωγής” ελαίου των σμηγματογόνων αδένων. Η βιταμίνη Β5 είναι απαραίτητη για τη φυσιολογική λειτουργία του επιθηλίου, απορροφάται καλά από το δέρμα και διεγείρει τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων στην επιδερμίδα. Συμπλήρωμα διατροφής με παντοθενικό οξύ μπορεί να έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα και είναι μια πιο ασφαλής εναλλακτική στη συνήθη συνταγογράφηση των αντισυλληπτικών και των ρετινοειδών.

Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς ενημέρωση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δε συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια από αυτά (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με τη συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει την δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο.


ΨΩΡΙΑΣΗ ΜΙΑ ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΗ ΔΕΡΜΑΤΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ: ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΜΟΡΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ.

Πρόκειται για φλεγμονώδη νόσο, που χαρακτηρίζεται από υπέρμετρη πάχυνση της επιδερμίδας, με αποτέλεσμα τα κύτταρα του δέρματος στις προσβεβλημένες περιοχές  να ανανεώνονται κάθε 3-7 ημέρες, αντί για κάθε 28. Έτσι εμφανίζονται επηρμένες πλάκες στο δέρμα, που είναι πλούσιες σε λέπια (λεπιδώδεις). Εκτιμάται ότι 2-5% των ανθρώπων παγκοσμίως πάσχουν από ψωρίαση. Συνηθέστερα προσβάλλονται οι Καυκάσιοι και οι πληθυσμοί της Βόρειας Ευρώπης ανεξαρτήτου ηλικίας.
          Η Ψωρίαση δεν είναι μεταδοτική. Μπορεί να πυροδοτηθεί από κάποιο μικρόβιο ή ιό (σταγονοειδής Ψωρίαση) αλλά δε μπορεί κάποιος να την κολλήσει ή να τη μεταδώσει σε κάποιον άλλον. Από την άλλη πλευρά δεν αποτελεί μόνο ένα απλό εξάνθημα με δυσάρεστη εικόνα αλλά κάτι περισσότερο αφού επηρεάζει σχεδόν πάντα τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική υγεία του ασθενούς.
          Η Ψωρίαση δεν είναι κάτι παροδικό. Έχει την τάση να υποτροπιάζει- εμφανίζεται και εξαφανίζεται. Κάποιοι ασθενείς έχουν παρατηρήσει ότι το νόσημα εμφανίζεται σε αυτούς περιοδικά ως αντίδραση σε συγκεκριμένα ερεθίσματα ή ότι επιδεινώνεται σε συγκεκριμένες εποχές –συνήθως το χειμώνα.
Η Ψωρίαση σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες είναι αποτέλεσμα διαταραχής του ανοσοποιητικού συστήματος του οργανισμού και για αυτό χαρακτηρίζεται ως αυτοάνοσο νόσημα – το ανοσοποιητικό σύστημα αποδιοργανώνεται και επιτίθεται σε κύτταρα και ιστούς του ίδιου του οργανισμού. Καθώς δημιουργούνται τα νέα κύτταρα και ανέρχονται στην επιφάνεια του δέρματος τα παλιά αποκολλώνται και αποπίπτουν. Η διαδικασία αυτή στους Ψωριασικούς ασθενείς επαναλαμβάνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα με αποτέλεσμα να συσσωρεύεται μεγάλος αριθμός νέων κυττάρων στο δέρμα  και να δημιουργούνται επηρμένες, λεπιδώδεις αλλοιώσεις (πλάκες). Ακολουθεί μαζική αποκόλληση των επιφανειακών κυττάρων (κερατινοκυττάρων) από την επιφάνεια του δέρματος, και δημιουργία λεπιών με λευκό ή ασημί χρώμα. Η υποκείμενη περιοχή είναι ευαίσθητη, κόκκινη και πιθανώς αιμορραγεί.
          Το γονίδιο, που ευθύνεται για την εμφάνιση της Ψωρίασης δεν έχει ταυτοποιηθεί ακριβώς αλλά η νόσος μοιράζεται κοινά στοιχεία με άλλα αυτοάνοσα και φλεγμονώδη νοσήματα. Συχνά η Ψωρίαση συνυπάρχει με αρθρίτιδα, φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, ινσουλινοεξαρτώμενο διαβήτη, ή σκλήρυνση κατά πλάκας. Η Ψωρίαση πρωτοεμφανίζεται συνήθως μεταξύ 15 και 35 ετών, αλλά απαντά σε κάθε ηλικία-ακόμη και σε νεογέννητα. Συνήθως οι βλάβες εντοπίζονται στο τριχωτό της κεφαλής, στους αγκώνες και στα γόνατα, ενώ συχνά προσβάλλονται τα νύχια, οι παλάμες, τα πέλματα τα γεννητικά όργανα, οι πτυχές του σώματος και σπανιότερα το πρόσωπο. Ένας στους τρεις ασθενείς έχει οικογενειακό ιστορικό Ψωρίασης. Είναι χαρακτηριστικό πως αν και οι δυο γονείς πάσχουν τότε οι πιθανότητες να νοσούν και τα παιδιά τους είναι 50%.
          Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι Ψωρίασης ανάλογα με την εντόπιση των βλαβών και τη μορφολογία τους με συνηθέστερη την Ψωρίαση κατά πλάκας (80%).
Διακρίνουμε επίσης τη σταγονοειδή Ψωρίαση, τη φλυκταινώδη και την ερυθροδερμική μορφή, ενώ ανάλογα με την εντόπιση των βλαβών διακρίνουμε την Ψωρίαση του τριχωτού της κεφαλής , των πτυχών του δέρματος (ανάστροφη), των παλαμών των πελμάτων και των ονύχων.
          Η διάγνωση της Ψωρίασης συνήθως γίνεται εύκολα από την κλινική εξέταση, σπάνια ο δερματολόγος προβαίνει σε ιστολογική εξέταση- λήψη βιοψίας (ιστοτεμαχίου) και προκειμένου να αποκλειστούν άλλες παρόμοιες ασθένειες του δέρματος, όπως:
Φαρμακευτικό εξάνθημα, Τ δερματικό λέμφωμα, δερματίτιδα-έκζεμα, εξωμαστική νόσος Paget.
          Σε ότι αφορά στη θεραπεία  προς το παρόν δε μπορούμε να μιλάμε για ίαση αλλά για περιόδους ύφεσης το νοσήματος. Οι διαθέσιμες θεραπείες σήμερα διακρίνονται στις τοπικές, τις συστηματικές, τις βιολογικές και τη φωτοθεραπεία.
          Η τοπική αγωγή είναι συνήθως μια κρέμα ή μια αλοιφή και χρησιμοποιείται μόνο για εξωτερική χρήση απευθείας στις βλάβες. Αποτελεί θεραπεία πρώτης γραμμής και περιλαμβάνει τα κορτικοστεροειδή, τα ανάλογα της βιταμίνης D, την ανθραλίνη, την πίσσα, το σαλικυλικό οξύ, την ταζαροτένη αλλά και τους αναστολείς της καλσινευρίνης.
Όταν η τοπική αγωγή αποτύχει  ή όταν η Ψωρίαση είναι σοβαρότερης μορφής τότε χρησιμοποιείται η συστηματική αγωγή- το φάρμακο εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος κι έτσι φθάνει και στα κύτταρα του δέρματος. Συνήθως χρησιμοποιούνται η μεθοτρεξάτη, τα ρετινοειδή και η κυκλοσπορίνη. Επιπρόσθετα χρησιμοποιείται το ηλιακό φως –η υπεριώδης ακτινοβολία. 
          Η φωτοθεραπεία χρησιμοποιείται ευρέως για την αντιμετώπιση του προβλήματος, είτε με τη μορφή υπεριώδους ακτινοβολίας UVB στενού φάσματος είτε με τη μορφή φωτοχημειοθεραπείας-PUVA.
          Οι βιολογικές θεραπείες είναι νεότερες και ονομάζονται έτσι από τους βιολογικούς παράγοντες, που χρησιμοποιούνται  για τον έλεγχο των αυτοανόσων καταστάσεων. Οι παράγοντες αυτοί είναι συνήθως μονοκλωνικά αντισώματα ή πρωτεΐνες σύντηξης. Οι θεραπευτικές επιλογές  είναι πολλές αλλά και οι πληροφορίες, που έχουμε μέχρι σήμερα για την Ψωρίαση καθώς επίσης και για το ρόλο του ανοσοποιητικού συστήματος στην παθογένεια της νόσου προοιωνίζουν την οριστική αντιμετώπισή του.

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΨΩΡΙΑΣΗΣ
         
          Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της ψωρίασης μπορεί να έχουν ως βασικό συστατικό κάποιο μεταλλικό άλας ή κάποια πρώτη ύλη από το φυτικό ή ζωικό βασίλειο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ομοιοπαθητικών φαρμάκων, που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία είναι:
-Arsenicum album, Arsenicum iodatum, Arsenicum sulfuricum, Baryta sulfurica, Calcarea carbonica, Calcarea sulfurica, Graphites, Kali bichromicum, Kali phosphoricum, Kali sulfuricum, Natrium sulfuricum, Kreosotum, Manganum, Phosphorus, Petroleum, e.t.c
Ενώ κάποια από τα φάρμακα, που ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία είναι:
-Lycopodium, Pulsatilla, Sarsaparilla, Tuberculinum,  Bacillinum, e.t.c
Το μεγάλο πλεονέκτημα των ομοιοπαθητικών φαρμάκων, είναι ότι από τη μια έχουν ως στόχο την άνοδο του επιπέδου υγείας του ασθενούς και από την άλλη στερούνται τοξικότητας-επικινδυνότητας για τον ασθενή.
Πιο αναλυτικά:
-Arsenicum album:
Κύριο χαρακτηριστικό είναι το εξαιρετικά ξηρό και άγριο δέρμα, που απολεπίζεται. Η όλη κατάσταση συνοδεύεται από έντονο, καυστικό άλγος, ενώ παρατηρείται εναλλαγή των ψωριασικών εξάρσεων με άλλες παθολογικές καταστάσεις.
-Arsenicun iodatum:
Σημειώνεται έντονη απολέπιση. Τα λέπια είναι χοντρά και κατά την αποκόλλησή τους αφήνουν μια εξιδρωματική επιφάνεια.
-Borax:
Εντοπίζεται στα χέρια και το πρόσωπο. Η απολέπιση είναι πολύ λεπτή και οι βλάβες αιμορραγούν πολύ εύκολα.
-Calcarea sulfurica:
Οι ψωριασικές πλάκες εντοπίζονται πιο συχνά στο τριχωτό της κεφαλής, στα άνω και κάτω άκρα και στη ράχη, ενώ πολύ σημαντική είναι η διαπύηση των βλαβών.
-Graphites:
Κύριο χαρακτηριστικό είναι οι ρωγμές, που φέρουν οι ψωριασικές βλάβες, οι οποίες μπορεί να αιμορραγούν αλλά και να επιμολύνονται. Παρατηρείται κολλώδες έκκριμα στην περιοχή.
-Iris versicolor:
Οι δερματικές βλάβες έχουν ακανόνιστο σχήμα και γυαλιστερά λέπια. Συνήθως συνυπάρχει γαστρίτιδα. Το πρόβλημα επιδεινώνεται το καλοκαίρι.
-Clematis erecta:
Το φάρμακο αυτό ενδείκνυται σε περιπτώσεις έντονης απολέπισης, που συνοδεύεται από έντονο κνησμό. Θέσεις εντόπισης των βλαβών αποτελούν το πρόσωπο, τα χέρια και το τριχωτό της κεφαλής ιδιαίτερα στην περιοχή του ινίου.
-Lycopodium:
Το δέρμα είναι πεπαχυσμένο, ξηρό και σκληρό. Οι προσβεβλημένοι ασθενείς συνήθως είναι πρόωρα γηρασμένοι, στους οποίους ο φόβος η ανησυχία, το άγχος καθώς και η απώλεια σωματικών υγρών επιβαρύνουν την κατάσταση.
-Mercury solubilis:
Χαρακτηριστική είναι η υπερβολική εφίδρωση, η οποία όμως δε συνοδεύεται από ανακούφιση και βελτίωση των συμπτωμάτων του ασθενούς. Το δέρμα είναι συνεχώς υγρό, ενώ γύρω από τις βλάβες παρατηρούνται πληγές διαπυημένες συνήθως.
-Mezereum:
Συχνές εντοπίσεις ψωριασικών βλαβών αποτελούν το τριχωτό της κεφαλής και τα άκρα. Οι βλάβες συνοδεύονται από έντονο κνησμό, που χειροτερεύει με το ζεστό νερό και που μετατοπίζεται κατά τον ξεσμό. Τα λέπια είναι παχιά ενώ κάτω από αυτά, ανευρίσκεται πυώδης συλλογή.
-Nitric acid:
Ξηροδερμία και διαβρώσεις γύρω από φυσιολογικά στόμια του ανθρωπίνου σώματος χαρακτηρίζουν τις περιπτώσεις αυτές. Συχνά παρατηρείται διαπύηση, έντονος πόνος κατά το άγγιγμα ή ακόμη και κνησμός, που χειροτερεύει με το γδύσιμο.
-Petroleum:
Συνιστάται σε περιπτώσεις αρκετά σοβαρές, όπου ο ασθενής εμφανίζει ρωγμωειδείς βλάβες γύρω από φυσιολογικά στόμια του ανθρωπίνου σώματος, στις θηλές των μαστών, στα ακροδάχτυλα.
Υπάρχει έντονος κνησμός.
-Sulfur:
Το δέρμα είναι πεπαχυσμένο, σκληρό, μοιάζει βρώμικο και απολεπίζεται. Ψωριασικές βλάβες μπορούν να εμφανιστούν  οπουδήποτε στο σώμα και παρουσιάζουν έντονη φαγούρα.
-Psorinum:
Το ψωριασικό εξάνθημα εξαφανίζεται εντελώς τους καλοκαιρινούς μήνες και επανεμφανίζεται το χειμώνα. Το δέρμα είναι λιπαρό, βρώμικο και άγριο. Χαρακτηριστικές θέσεις εντόπισης είναι ο αυχένας, το τριχωτό της κεφαλής, οι πτυχές.

ΟΡΘΟΜΟΡΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

          Η παχυσαρκία & το μεταβολικό σύνδρομο είναι συχνότερα στους ασθενείς με ψωρίαση & ψωριασική αρθρίτιδα. Έρευνες έδειξαν ότι στα υπέρβαρα άτομα η ψωρίαση συχνά συνοδεύεται από λιπιδικές διαταραχές και αυξημένα επίπεδα ουρικού οξέος. Τα άτομα, που υποφέρουν από ψωρίαση καλό θα είναι να ακολουθούν ισορροπημένη διατροφή που περιλαμβάνει μεγάλες ποσότητες φρούτων και λαχανικών καθώς και τροφές πλούσιες σε βασικά λιπαρά οξέα.
Θα πρέπει να αυξήσουν την κατανάλωση τροφίμων πλούσιων σε Ω-3. Τρόφιμα πλούσια σε Ω-3, είναι τα λιπαρά ψάρια όπως ο σολομός, ο τόνος, οι σαρδέλες,  αλλά σαφώς και τα υπόλοιπα ψάρια, απλά σε μικρότερο βαθμό σε σχέση με τα προαναφερθέντα.
Υπάρχουν συμπληρώματα διατροφής, τα οποία είναι απαραίτητα και προστατευτικά στη θεραπεία της ψωρίασης όπως : η πόσιμη Aloe Vera και τα Ω-3 λιπαρά οξέα με υψηλή περιεκτικότητα σε EPA και DHA.
Ο ασθενής μπορεί να χρησιμοποιεί προϊόντα για την καθημερινή υγιεινή του όπως αφρόλουτρο και ενυδατική κρέμα , που περιέχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε αλόη και εκχυλίσματα βοτάνων όπως : καλέντουλα, χαμομήλι, φασκόμηλο αλλά και κηρύθρα από μέλισσες. Ιδιαίτερα αποτελεσματική είναι η κρέμα που περιέχει ενεργό σύμπλεγμα Β12 το οποίο αποτελείται από : Aloe vera, εκχύλισμα Οξύακανθου (ή κράταιγος ή μουμουτζελιά), έλαιο οινοθήρας (νυχτολούλουδο).
Για καθημερινή χρήση προτείνεται σπρέι για άμεση και πολύπλευρη περιποίηση του δέρματος που περιέχει 83% Αλόη Βέρα και ένα μοναδικό συνδυασμό από 12 εκχυλίσματα φυτών, όπως θυμάρι, χαμομήλι, πικραλίδα, ευκάλυπτος, φασκομηλιά, τζίντζερ, βόραγος, πασιφλόρα, Αχιλλέα, καθώς και πρόπολη και καλέντουλα. 
Τα παραπάνω προϊόντα με τα πολύτιμα συστατικά τους βοηθούν στην καταπολέμηση δερματικών παθήσεων, έτσι ώστε να αποφευχθεί η χρήση κορτιζόνης.
Το σελήνιο, ο ψευδάργυρος, και ο χαλκός προσφέρουν σημαντικά στη θεραπεία της ψωρίασης.

Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δεν συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς την συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια απο τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες απο την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με την συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει την δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο.

Τα ορθομοριακά διατροφικά συμπληρώματα χρειάζονται χρόνο για να φέρουν αποτελέσματα. Έτσι, ενδείκνυται να χρησιμοποιούνται για περισσότερο από έξι μήνες για να δράσουν προληπτικά και θεραπευτικά.

H Ομοιοπαθητική θεραπεία του ηλιακού εγκαύματος.


          Η ηλιοθεραπεία οδήγησε μεγάλο αριθμό ατόμων σε αρκετά μεγάλη έκθεση στο ηλιακό φως και προκάλεσε επώδυνα ηλιακά εγκαύματα. Η έκθεση στο ηλιακό φως, ιδιαίτερα κατά την παιδική ηλικία, μπορεί να οδηγήσει σε μελάνωμα άτομα, τα οποία έχουν προδιάθεση να το εμφανίσουν.
          Το ηλιακό έγκαυμα οφείλεται στη δράση της UVA αλλά κυρίως της UVB ακτινοβολίας (είναι η ακτινοβολία, που ευθύνεται για την πρόκληση ερυθήματος ). Τα περισσότερα αντηλιακά ακόμα και αν εφαρμόζονται σωστά (μεγάλη ποσότητα, τακτική επανάληψη) δεν προσφέρουν  αποτελεσματική προστασία εξίσου για τη UVA, και τη UVB ακτινοβολία, με αποτέλεσμα το έγκαυμα να προκαλείται παρά τη χρήση αντηλιακού. Το αντηλιακό πρέπει να προστατεύει τόσο από UVA όσο και από τη UVB, δεν πρέπει να φεύγει εύκολα με το νερό, τον ιδρώτα, την τριβή, να απορροφάται γρήγορα, να μην προκαλεί αλλεργίες, αλλά και να ενυδατώνει.
          Ο δείκτης προστασίας SPF (Sun Protector Factor) στα αντηλιακά χαρακτηρίζει τον βαθμό προστασίας που αυτά προσφέρουν από την ακτινοβολία UVB. Ο SPF αντιπροσωπεύει το πόσες φορές μεγαλύτερος είναι ο χρόνος παραμονής στην ήλιο μέχρι να έχουμε έγκαυμα, σε σχέση με το χρόνο χωρίς το αντηλιακό.  Αν, δηλαδή, ένα αντηλιακό έχει SPF 10 και κάποιος θα κοκκίνιζε φυσιολογικά μετά από 10 λεπτά έκθεσής του στον ήλιο, με τη χρήση του αντηλιακού θα χρειαστούν 10Χ10=100 λεπτά, για το αντίστοιχο κοκκίνισμα. Οι πολύ μεγάλοι SPF δεν είναι τόσο σημαντικοί. Αρκεί να ξέρουμε ότι ένας δείκτης SPF 15 σημαίνει ότι το αντηλιακό φιλτράρει το 93% των ακτίνων UVB, ενώ ένα αντηλιακό με δείκτη SPF 30 φιλτράρει το 97% και θεωρείται πολύ ικανοποιητικός.
Τα προϊόντα που περιέχουν υψηλή περιεκτικότητα σε Aloe vera και βούτυρο καριτέ προστατεύουν από  την ακτινοβολία UVΑ- UVB , και συγχρόνως τονώνουν , αναζωογονούν και ενυδατώνουν την επιδερμίδα.
Με την ομοιοπαθητική θεραπεία μπορούμε να απαλύνουμε τον πόνο και την πρόληψη των επιπλοκών- φουσκάλες, μόλυνση.
Arnica: θεωρείται το πιο αποτελεσματικό φάρμακο για το ηλιακό έγκαυμα και δίνεται πριν από οποιοδήποτε άλλο.
Cantharis: Επώδυνο κάψιμο, ενδεχομένως με κνησμό.
Urtica urens: Έντονο κάψιμο ή τσούξιμο, πόνος που συνοδεύεται με έντονη φαγούρα. Μπορούμε να τοποθετήσουμε κομπρέσα με ένα φυτικό βάμμα (αραίωση 1:10 αποστειρωμένο νερό), ένας άλλος χρήσιμος τρόπος για να εφαρμόσουμε αραιωμένα βάμματα είναι να ψεκάσουμε την περιοχή που υπάρχει το έγκαυμα.
Τα βάμματα που χρησιμοποιούμε συνήθως είναι :
Aloe vera, Urtica urens, Hypericum (ανακουφίζει τον πόνο από το ηλιακό έγκαυμα), Calendula (βοηθά στην πρόληψη της λοίμωξης).

Οι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δεν συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς την συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια απο τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες απο την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε).

Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα θα πρέπει να δίνονται μόνο με συμβουλή του ομοιοπαθητικού-ιατρού και όχι πάνω από 2 ημέρες αν τα συμπτώματα δεν υποχωρούν τότε άμεσα θα πρέπει να ζητάτε νοσοκομειακή υποστήριξη. 

Τριχόπτωση σε άνδρες και γυναίκες : αίτια και φυσική θεραπεία με την ομοιοπαθητική

Η τριχόπτωση είναι η απώλεια τριχών, που διαπιστώνεται είτε από τον αριθμό των τριχών που στη χτένα (δε φαίνεται στον καθρέφτη) είτε σαν φαλάκρα - υπερβολική απώλεια μαλλιών από το δέρμα της κεφαλής. Η τριχόπτωση μπορεί να είναι αποτέλεσμα κληρονομικότητας, μπορεί να είναι παρενέργεια ορισμένων φάρμακων ή να οφείλεται  σε υποκείμενη πάθηση. Ο ιατρικός όρος για την τριχόπτωση είναι αλωπεκία.
Όπως και στους άνδρες έτσι και στις γυναίκες η τριχόπτωση εμφανίζεται σταδιακά σε τρία επίπεδα: Στο πρώτο επίπεδο οι τρίχες λεπταίνουν και συρρικνώνονται με αποτέλεσμα να αραιώνουν τα μαλλιά στο επάνω μέρος του τριχωτού της κεφαλής. Σε δεύτερο επίπεδο υπάρχει απώλεια τριχοφυΐας στο επάνω μέρος του τριχωτού και εμφανής μείωση της πυκνότητας των μαλλιών. Στο τρίτο στάδιο το επάνω μέρος του τριχωτού απογυμνώνεται εντελώς. Σημαντικό είναι να γνωρίζει κανείς ότι η καθημερινή απώλεια 50-100 τριχών, ιδιαίτερα τους ανοιξιάτικους και φθινοπωρινούς μήνες, θεωρείται φυσιολογική. 
Η πιο συχνή αιτία για τη δημιουργία ανδρικής τριχόπτωσης είναι η κληρονομικότητα, που σε συνδυασμό με τη δράση των ανδρογόνων και την ηλικιακή ωρίμανση οδηγεί σε  Ανδρογενετική Αλωπεκία.
          Σε κάποιες περιπτώσεις ωστόσο, η τριχόπτωση ενδέχεται να οφείλεται σε κάποιο από τα ακόλουθα αίτια: Παθήσεις του τριχωτού, οξείες, εμπύρετες καταστάσεις, έντονη συναισθηματική φόρτιση ή στρες-ψυχολογικό, διατροφική ανεπάρκεια πρωτεΐνης, βιταμινών, ιχνοστοιχείων και μετάλλων-κυρίως σιδήρου, δυσλειτουργίες θυρεοειδούς (υποθυρεοειδισμός, υπερθυρεοειδισμός), διάφορες παθήσεις (διαβήτης, δερματολογικές ασθένειες), χρόνιες ασθένειες, χημειοθεραπεία, θεραπεία με ακτινοβολίες, φαρμακευτικές αγωγές (αντικαταθλιπτικά, αντιφλεγμονώδη, στεροειδή αναβολικά, κατά της χοληστερίνης, για ρύθμιση πίεσης, διουρητικά, αντιθρομβωτικά κ.ά), τραυματισμοί.
Τα αίτια της γυναικείας τριχόπτωσης είναι αμέτρητα, όμως βασικότερος παράγοντας που σχετίζεται με αυτήν είναι οι ορμονικές διαταραχές ή γενικώς οι μεταβολές στα επίπεδα των ορμονών. Τριχόπτωση, λοιπόν, μπορεί να εμφανίσει μία γυναίκα κατά την εγκυμοσύνη, κατά τη λοχεία ή κατά την εμμηνόπαυση, ενώ γυναίκες που  πάσχουν από πολυκυστικές ωοθήκες μπορεί επίσης να παρατηρούν απώλεια μαλλιών.

Είδη τριχόπτωσης

Διάχυτη αλωπεκία: απώλεια μαλλιών από όλο το κεφάλι. Χάνουμε συνήθως περίπου 100 τρίχες την ημέρα, αλλά μερικές φορές η απώλεια αυξάνεται λόγω στρες, ασθένειας, φαρμακευτικής αγωγής ή ορμονών. Τα μαλλιά μεγαλώνουν ξανά, κατά κανόνα σε διάστημα έξι μηνών.
Ανδρογενετική αλωπεκία: στις γυναίκες, οι τρίχες λεπταίνουν γενικά στη μετωπιαία χώρα, ακριβώς πίσω από τη γραμμή των μαλλιών, αλλά παραμένουν χοντρές στο πίσω μέρος. Ένα ένζυμο προκαλεί τη μετατροπή της ανδρικής ορμόνης τεστοστερόνης σε μια άλλη ορμόνη, τη διυδροτεστοστερόνη (DHT), που οδηγεί τους θύλακες των τριχών να παράγουν πιο λεπτή τρίχα μέχρι να σταματήσουν να λειτουργούν.
Γυροειδής αλωπεκία: αυτοάνοση ασθένεια, που επηρεάζει μέχρι και το 2% του πληθυσμού. Εκδηλώνεται συνήθως με κυκλικές βλάβες και μπορεί να οδηγήσει σε συνολική φαλάκρα. Σε πολλές περιπτώσεις, τα μαλλιά επανεκφύονται.
Ένα πλήρες ατομικό ιατρικό ιστορικό, το οικογενειακό ιστορικό και η κλινική εξέταση μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση. Η μορφή και ο ρυθμός απώλειας των μαλλιών, η εμφάνιση των τριχών (για παράδειγμα, αν οι τρίχες έχουν κοπεί) και άλλα συνοδά συμπτώματα βοηθούν στη διάγνωση. Σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζονται ειδικές εξετάσεις για την διερεύνηση ειδικών νοσημάτων όπως εξετάσεις αίματος και βιοψία δέρματος.
Τα σημαντικότερα ομοιοπαθητικά φάρμακα, που συνταγογραφεί ο ομοιοπαθητικός-ιατρός είναι:
Acid Phos - τριχόπτωση από κεφάλι, φρύδια, βλεφαρίδες και γεννητικά όργανα. Οι ασθενείς έχουν βιώσει βαθιά το άγχος ή θλίψη.
Alumina - εκτεταμένη πτώση των μαλλιών σε όλο το σώμα.
Ammon Mur – τριχόπτωση κυρίως στα φρύδια.
Anacardium Orientale - νέοι που παραπονούνται για πονοκεφάλους, γαστρικό άλγος. Arsenicum album - μετωπιαία αλωπεκία.
Borax – το μαλλί είναι τραχύ και δε μπορεί να χτενιστεί ομαλά.
Lachesis - πτώση των μαλλιών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Medorrhinum - πτώση των μαλλιών με κνησμό του τριχωτού της κεφαλής.
Mercurius - πτώση των μαλλιών που οφείλεται σε σύφιλη.
Natrium Muriaticum – όταν υπάρχει σμηγματορροϊκή δερματίτιδα, και πτώση των μαλλιών λόγω εγκυμοσύνης.
Nux Vomica - μετά από μακροχρόνια χρήση υπνωτικών και κατασταλτικών χαπιών.
Nitric acid - έντονη πτώση των μαλλιών, ειδικά στο πάνω μέρος του κεφαλιού.
Phosphorous – τριχόπτωση, που αφήνει μπαλώματα.
Sulphur -πολύ ατίθασα μαλλιά με κνησμό του τριχωτού της κεφαλής.
Staphysagria - εξάνθημα στο τριχωτό της κεφαλής.
Sepia - πτώση των μαλλιών κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης και της εγκυμοσύνης. Η απώλεια των μαλλιών συνοδεύεται πολύ συχνά από πονοκεφάλους ενώ συνήθως δεν  υπάρχει επιθυμία για σεξουαλική επαφή.
Selenium – αλωπεκία, που συνοδεύεται από ακμή στο πρόσωπο, κόπωση και αϋπνία.
Thallium Metallicum – φάρμακο κατάλληλο για τη θεραπεία της μερικής ή περιορισμένης απώλειας μαλλιών. 
Thuja - πτώση των μαλλιών αλλά και πιτυρίδα.
Ustilago  - αλωπεκία στις γυναίκες, σε συνδυασμό με βαριά εμμηνόρροια.
Άλλα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι: Pulsatilla, Rhus Tox, Vinca minor.


Συμπληρωματικά χορηγείται λοσιόν που περιέχει ελαϊκό οξύ, απιγενίνη, και ένα ειδικό βιταμινούχο πεπτίδιο. Η μακροπρόθεσμη και συστηματική χρήση της λοσιόν σε συνδυασμό με το αντίστοιχο σαμπουάν μειώνει την τριχόπτωση και βελτιώνει την όψη των μαλλιών. Η σωστή θεραπεία μπορεί να αποκαταστήσει ορισμένες από τις τρίχες, αν τα θυλάκια είναι ακόμα ζωντανά, αλλά αν έχουν «πεθάνει», τα μαλλιά δεν θα ξαναβγούν. Μπορούν όμως να διατηρηθούν τα υπάρχοντα.

Σημείωση: Oι πληροφορίες για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι μόνο προς πληροφόρηση των ασθενών για τη φύση των φαρμάκων. Δεν συνιστάται να παίρνετε ομοιοπαθητικά φάρμακα χωρίς την συμβουλή του ομοιοπαθητικού σας ιατρού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αλληλεπίδρασης με οποιοδήποτε συμβατικό φάρμακο, απλά μερικές φορές κάποια απο τα συμβατικά φάρμακα (αντιβιοτικά, κορτιζόνη) μπορούν να αναστείλουν την ομοιοπαθητική θεραπεία. Η παρασκευή και η κυκλοφορία τους είναι επίσημα κατοχυρωμένες απο την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία (κοινοτική οδηγία ΟΔ/92/73/ΕΟΚ της 22/09/1992 και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας απο 1/1/1994 που ακολούθησε). Η θεραπεία γίνεται πάντα με την συμμετοχή του ομοιοπαθητικού ιατρού ο οποίος, θα προτείνει την δοσολογία και το πλέον κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο.